23-03-10

Genieten van een 'UP'...

Dag mijn allerliefste schatteke,

 

 

Wat is het heerlijk lenteweer!! Dat is wat we allemaal nodig hadden. Ik leef weer helemaal op, je ziet meer mensen buiten, precies alsof alles en iedereen uit een winterslaap ontwaakt. En ook vandaag kan ik zeggen dat ik me, ondanks dat ik me heel bewust ben van hoe het er twee jaar geleden uitzag, niet goed dus, echt goed voel.

 

Ik weet nog dat ik me begin januari had voorgenomen dat 2010 het jaar van de grote ommekeer zou worden. En het begint er op te lijken! Jouw mama is al bijna 15 kg kwijt waardoor ze zich fysisch een heel stuk beter voelt, ze heeft een nieuw contract getekend als opvoedster in een arbeidszorgcentrum waarin ze kansarmen (allochtonen, ex-gedetineerden, mensen met een verslavingsproblematiek,…) zal helpen en begeleiden om hen de kans te geven opnieuw in het reguliere werkveld te kunnen stappen en over een dikke week komt ons boek uit! Is dat niet fantastisch?! Vandaag had ik trouwens een interview met het weekblad Dag Allemaal over ons boek. Dat verschijnt in de editie van volgende week. Dankzij Sylvie (één van mama’s vriendinnen) zag mama er een echt dame uit. Je weet wel schat, dat mama niet echt veel belang hecht aan uiterlijkheden, maar om me aan heel Vlaanderen te laten zien mocht er wel eens iets extra’s gebeuren. Net voor de mensen van Dag Allemaal hier waren vroeg ik je nog er helemaal bij te zijn. Ik was nogal zenuwachtig en had schrik dat ik de verkeerde dingen zou zeggen. En zowel de fotoreportage als het gesprek verliepen uitstekend. Ondanks dat ik de journalist enkel kende van een kort telefoontje en een paar mailtjes, toch voelde hij heel vertrouwd wat er voor zorgde dat het gesprek echt heel gemoedelijk verliep. Ik heb tijdens ons gesprek een heel delicaat punt aangehaald waarvan ik vind dat er zeker iets moet mee gebeuren. Ik schreef ook in het boek wat onze ideeën waren toen we hoorden dat het met jou echt niet meer goed kon komen. De meest vitale centra in jouw hersentjes waren onherstelbaar beschadigd. Zelfstandig ademen, spelen, eten, … zou nooit meer lukken. Moest jij toen, op het moment dat wij dat vernietigend nieuws kregen, bij ons in het kamertje gezeten hebben, wat zou jij dan gewild hebben? Wat zou jij dan zeggen? Zou jij, die altijd vol levenlust zat, ervoor kiezen op toch op deze wereld te blijven vechten voor je leven terwijl je niet eens zelf meer de mogelijkheid hebt te ademen of je ook maar van iets bewust bent? NEEN! Daar waren zowel papa als ikzelf heel zeker van. Maar hoe moesten we dan verder? Euthanasie is een woord dat je als ouder, zeker als het gaat over je kind, amper over je lippen krijgt. Het snijdt als een mes door je hart. En toch deden we het. Het woord ‘euthanasie’ is een woord dat artsen niet in de mond gaan nemen. Euthanasie bij kinderen is niet wettelijk, mag niet, kan niet! En wie beslist daarover? Hoge pieten die geen flauw benul hebben van wat het is om aan het ziekbed van je eigen kind te staan, waarvan je weet dat het afziet, pijn heeft en toch niet meer verder komt. Kinderen kunnen de vraag niet stellen. Ze kennen niet eens het woord en beseffen ook de impact niet van die vraag moesten ze die dan al stellen. Maar zijn ouders (wie kent zijn eigen kind beter?) dan niet in staat in dergelijke situaties die vraag te stellen? Neen dus! Omdat wij toch wilden dat aan jouw lijdensweg een einde ging komen hebben we wel aan de artsen gevraagd of je dan van die machines die jou in ‘leven’ hielden verlost zou kunnen worden. Dat kon dan wel. Maar zonder de comfortmedicatie die je toen kreeg omdat je echt geen enkel gevoel van pijn, angst of wat dan ook zou voelen, zou het een ontzettend pijnlijke strijd geweest zijn. Gelukkig was dat bij jou niet het geval. Het debat over euthanasie bij kinderen is iets wat zeker opnieuw zou moeten opengelegd worden. En ik hoop een beetje dat het artikel in Dag Allemaal daar een aanzet toe kan zijn.

 

Mijn Bolleke, eergisteren, de eerste dag van de lente, was het dus twee jaar geleden dat je gereanimeerd werd. Ik schreef het al eerder, voor mij is dat het moment dat je naar ‘huis’, naar je opa vertrok. De dag voordien nam je afscheid met je oogjes. Het was niet meer mogelijk nog een woord uit te spreken. Hoewel ik ontkende wat ik zag, toch was het zo. Het was even moeilijk, afgelopen zondag. En toch heb ik een poging gedaan om er een positieve dag van te maken, net zoals jij dat zou willen. En het is gelukt.

 

Schatteke, het is niet dat ik je niet meer mis, of dat ik je vergeet, hoe zou dat ooit kunnen.? Alleen ben ik erg blij, en ik ben zeker dat jij daar voor een heel groot deel voor zorgt, dat ik het gevoel heb dat ik mijn leven weer stillaan op de rails krijg en dat ik met opgeheven hoofd kan zeggen dat ik me goed voel. Ik voel me stillaan weer een gelukkige vrouw worden. Ik ben me er wel van bewust dat dit met ups en downs zal blijven. Wel, ik zit nu in een up, en daar haal ik energie uit om die down, die er zeker ook wel weer zal volgen, ook weer te boven te komen!

 

Bolle, vorige week dinsdag sprak een mama van één van jouw vriendinnetjes die bij je in de klas zat me aan. Jouw vriendinnetje had jouw filmpje van vorige week gezien en wou eens wat vragen stellen over hoe je ziek geworden bent. Twee jaar geleden zagen jouw klasvriendjes van de derde kleuterklas jou naar het ziekenhuis vertrekken. Ze maakten tekeningen, stuurden kaartjes,… juf Els vertelde de klas dan weer over het met jou ging. Iedereen was erg verdrietig toen bleek dat jij, hun vriendje naar de hemel vertrokken was en dus nooit meer bij hen in de klas zou zitten. Ondanks het verdriet ging na een tijdje bij de meesten het leven ook weer vooruit. Maar nu worden ze ouder, ze beginnen zich vragen te stellen,… Ik heb haar vragen zo goed mogelijk beantwoord en hoop dat ze nu weer wat rust kan vinden. Volgens haar mama heeft het gesprekje haar goed gedaan en kan ze nu een aantal zaken beter plaatsen.

 

Mijn allerallerallerliefste Rytseke,

Jij bent en blijft altijd mijn allerliefste, eerstgeboren, langverwachte kind. En ik prijs me zo ontzettend gelukkig dat ik jouw mama mag zijn en dat ik bijna zes jaar lang van je kon genieten. En ik weet dat wat wij voor elkaar voelen alle grenzen overstijgt, dus ook die van de dood!

 

Schatteke, ik hou van je, nu, morgen, volgende week, volgende maand, volgend jaar, voor altijd,…

 

Dikke kus en knuffel,

 

Jouw mama XXXX……….

19:32 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

UP... Ik ben ontzettend blij voor jou Els dat je je momenteel heel up voelt! Je hebt terug vooruitzichten, je nieuwe werk (een enorme uitdaging), je boek volgende week en nu nog een artikel in Dag Allemaal!!! Het kan niet meer stuk! Je hebt het schitterend geschreven terug, ik sluit me volledig bij je aan hoe pijnlijk het ook kan klinken!! Wij kijken er naar uit om 't allemaal te lezen!!! We wensen je heel veel succes in alles wat je doet! Heel veel liefs en bewondering van Inge, Gert, Lotte* en ...

Gepost door: Inge, mama Lotte* | 24-03-10

Lieve Els Ik ben zo blij voor jou dat het goed met je gaat,dat je boek er bijna is en die ik zeker zal kopen,dat je volgende week zal schitteren in Dag allemaal en zo de mensen duidelijk kan maken hoe zwaar en voor welke moeilijke keuzes je kan staan met je kind.
Toen ik hier juist je bericht zat te lezen sprongen de tranen in mijn ogen want weet je,ik ben ook al meermaals gevraagd geweest of ze de kids moesten reanimeren ?
Dan sta je daar voor de meest onmogelijkste beslissing in jullie leven,maar jullie hebben dit heel goed gedaan.
Chapeau dat je daar zo open kan over praten ,...
Ik heb zoveel bewondering voor jou ,Els.
Proficiat met jou gewichtsverlies ,goed hé,...
Veel succes bij je nieuwes start op het werk.
Dikke knuf,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 24-03-10

bedankt lieve schat dank je wel dat je mama en papa
hebt kunnen overtuigen
groeten
p.s ik zit in de klas
arjen

Gepost door: arjen | 25-03-10

Hallo, ik ben de mama van Deneef Jolien, het meisje dat in hart voor mekaar te zien was. Zij is op 6 februari thuis overleden. Ik mis haar enorm en denk soms dat ik gek zal worden van verdriet. Ik sta nog niet zo ver in het verwerkingsproces, het is nog maar zo kort geleden. Ik kijk er naar uit om je artikel in dag allemaal te lezen. Wij ouders van een overleden kind zijn een ras apart, door het leven gehard. Ondanks het verdriet en emotionele verwarring moeten wij verder, want de wereld draait verder. Veel groetjes en succes met je boek. Ik schrijf ook gedichten en schrijven werkt voor mij therapeutisch.

Gepost door: vanderstocken Arlette | 27-03-10

De commentaren zijn gesloten.