15-03-10

Mijn Rytseke..

Dag schat,

 

 

Hoewel ik me een tijdje geleden beter voelde, voel ik me alweer ruim een week een beetje bergaf glijden. Ik heb weer meer moeite mijn hoofd boven water te houden. Ik slaagde er redelijk in alles wat twee jaar geleden plaats vond over mij heen te laten komen, er niet de hele tijd bij stil te staan. Maar dat lukt me nu zo moeilijk. Zo is het vandaag, 15 maart, net twee jaar geleden dat je duidelijk weggleed. Een virale infectie had jouw hersentjes heel erg beschadigd. Het was een ontzettend akelige situatie. Je zag even niet meer, je brabbelde met ene zware stem onverstaanbare dingen, je was erg onrustig, wilde je katheter uittrekken, je lichaamstemperatuur was alarmerend laag (32,4) en je bloeddruk veel te hoog, je kon niet meer slapen, vond geen rust,.. Meestal was je ‘afwezig’, maar af en toe had je toch een helder moment. Ik vergeleek het dikwijls met een gloeilamp die niet goed meer vast zit, dus ook geen licht geeft, maar af en toe toch nog eens aanknispert. Die dag, twee jaar geleden was een zaterdag. Papa en ik waren er allebei. We hadden je warm ingeduffeld met extra truien onder een hele stapel dekens en ik lag tegen je aan in de hoop dat mijn lichaamstemperatuur de jouwe wat omhoog zou halen. Dat lukte niet. Het was verschrikkelijk! De angst en onmacht die ik toen voelde is iets wat geen enkel moederhart aankan. Hoewel we die dag toch af en toe nog contact hadden, ’s avonds was er niets meer. Papa en ik sloegen toen groot alarm en een uurtje later werd je overgebracht naar de PICU (Pediatric Intensive Care Unit). Van toen af aan ging het steeds meer en meer bergaf. Ik weet nog dat papa en ik tijdens die periode elkaar ook niet altijd even goed begrepen. Niet dat er echt woorden zijn gevallen, maar er waren toch een aantal ergernissen. Ik denk dat het eigen is aan het moeder-zijn dat je je aan elk, al is het maar piepklein vorderingetje, optrekt. Het ging niet goed met je, zeker nadat je de eerste keer gereanimeerd werd, ik was ook niet blind. Dat je nooit meer de Rytse zou zijn die iedereen kende, wist ik ook wel. Maar hoe je hier ook zou uitkomen, je was (en bent nog steeds) mijn kind, mijn allerliefste Rytseke, voor wie ik alles zou opgeven, voor wie ik mijn leven zou geven. Ik zou mijn werk opgeven om dag en nacht voor je te zorgen. Maar het allerergste, dat kon niet! Ik zou je niet verliezen! Dat gebeurt alleen maar elders, niet bij ons en zeker niet met jou! En toch,… En het blijft zo ontzettend veel pijn doen! Ik doe voort en meer en meer lukt dit zelfs met de glimlach. Maar er zijn van die periodes, die data die elk jaar terugkomen, waarbij het erg moeilijk is. En vandaag is zo’n dag. Schatteke, ik heb je nodig! Ik mis je zo verschrikkelijk! Ik weet dat jij het goed hebt! En toch, ik ben nog steeds hier, ik ben nog steeds een mens. En dat fysiek gemis om iemand die je zo ontzettend graag ziet verschrikkelijk veel pijn doet, is daar eigen aan.

Maar, schatteke, ik doe heel erg mijn best om toch met opgeheven hoofd er te zijn voor papa, je zus en je broertjes. Ten eerste omdat ik weet dat jij dat wil, maar ook omdat ik dat wil voor hen, want ook hen zie ik toch zo ontzettend graag!

 

Het zou me goed doen weer aan het werk te gaan. Ik ben een dag of 10 geleden naar mijn werkgever geweest voor een gesprek hierover. Hij had er alle begrip voor dat de confrontatie met de doelgroep waarin ik vroeger opvoedster was te groot is. Ook het gebouw roept teveel herinneringen op. Daarom zal ik ingeschakeld worden in de dienst begeleid wonen. Zo heb ik een heel ander doelpubliek en zal ik het hoofdgebouw ook niet meer dagelijks moeten binnen stappen. Het geeft me het gevoel alsof ik een heel nieuwe job krijg, alleen onder dezelfde werkgever. Nieuwe gebruikers, nieuw collega’s, een nieuwe start. Wanneer ik precies begin weet ik nog niet. Mijn werkgever zou mij daar binnenkort over berichten. Ik ben hem erg dankbaar.

 

Bolle, vorige week woensdag ontving ik de proefdruk van ons boek. Het zag er goed uit. Ik ben het nu helemaal aan het herlezen. Ik hoop er vanavond mee klaar te zijn. Het is een ferm boek geworden van ruim 320 pagina’s. Dat allemaal herlezen is ook niet zo evident, zeker nu niet. Ik ben wel blij met m'n beslissing er toch foto’s aan toe te voegen. Zo kan iedereen zien wat een fantastisch kereltje je was en hoe dapper je gevochten hebt.

 

En om hier een beetje op verder te gaan heb ik, maar vooral Hein en Erwin (waarvoor mijn grote dank!), ervoor gezorgd dat iedereen die je kende je nog een kan zien. En wie je niet kende, kan nu kennis maken met dat zalige, gelukkige, speelse kind dat je was!

 

Schat, blijf je de komende tijd extra dicht bij me? Ik heb je nodig!

 

Ik hou van jou, overal en voor altijd!

 

Dikke kus en knuffel,

 

Jouw mama XXXXXXXX………

 

 

PS: Voor wie het boek graag wil bestellen.... Het makkelijkste is om het bedrag op de rekening (377-0152883-48) te storten. Zo weet ik zeker hoeveel boeken ik aan de uitgever moet bestellen, moet ik ook geen lijstje bijhouden van wie al dan niet al betaald heeft en blijf ik niet met een overschot van boeken zitten. Op deze manier hebben jullie, door jullie uittreksel ook onmiddellijk een betalingsbewijsje. Alvast, in naam van Rytse en het kinderkankerfonds, naar waar de opbrengsten van het boek gaat, HEEL ERG BEDANKT!

 

 

10:21 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

filmpje Het is me niet gelukt het filmpje erop te zetten, daarom maakte ik een aanvulling. Gewoon gaan naar rytse.skynetblogs.be en dan vind je het!

Gepost door: mama | 15-03-10

schitterend om Rytse zo te zien !

Gepost door: sophie | 15-03-10

kippevel! Dag Els en co,
een collega van 't ckg had het krantenartikel mee. Ik wou absoluut een kijkje nemen op de blog en vanaf de eerste blikken kreeg ik kippevel. Amai, Els, chapeau! Ik schrijf alvast het bedrag over op je rekening, zou het boek heel graag hebben!
Ik heb goeie herinneringen aan jullie als gezin, kan me niet inbeelden wat jullie hebben meegemaakt (en nog meemaken), vind het wel heel erg knap hoe jullie ermee omgaan!
Ben zelf ook mijn papa vroeg kwijt, weet wel wat een gemis is!
Ik leef met jullie mee en wordt alvast een regelmatige bezoeker van deze site!
Doe je vele groetjes aan Arjen?
Liefs, Mieke Gryp

Gepost door: mieke gryp | 18-03-10

Aha, nu weet ik hoe ik het boek kan bestellen. Ik ga dat meteen doen!
Lieve groetjes,
Ellen

Gepost door: Ellen | 17-04-10

De commentaren zijn gesloten.