09-03-10

Jinte zoekt je in haar slaapverhaal!

Dag schattebout,

 

 

Er is weer nieuw leven bij. Je hebt er gisteren een nichtje bijgekregen en opa heeft er een kleindochter bij. Ze kreeg de mooie naam ‘NORA’. En zoals ik je gevraagd heb, alles is inderdaad goed verlopen. Ik ben zo ontzettend blij met dit nieuwe leven, maar anderzijds vind ik het zo ontzettend jammer dat Nora je nooit zal gekend hebben. Voor haar zal jij nooit meer zijn dan een foto, een naam en misschien (hopelijk) toch een beeld van wie je was! Het doet me natuurlijk ook weer terugdenken aan de tijd dat jij geboren werd. Wat waren we na die zware zwangerschap dolgelukkig dat je, ondanks alles, toch gezond en wel ter wereld kwam. We staan te weinig stil bij het wonder van het leven. Zwanger worden, een kindje dragen en op de wereld zetten,..het is en blijft altijd een mirakel!

Jinte was al aan het aftellen naar de geboorte van haar ‘baby-nichtje’. Ze is dan nu ook ontzettend blij. Ze had maar één nichtje (die dan nog 5 jaar ouder is) en nu heeft ze er een baby-nichtje bij. Ze zal haar troosten als ze verdriet heeft en zal haar leren stappen. Ze krijgt Jinte’s ballettenuetje en als ze haar barbies niet meer nodig heeft zijn ze voor Nora.

 

Ondanks het mooie, maar nog te koude, lenteweer had ik vorige week toch een lastige week. Ik had het vorige week nog geschreven op mijn blogje dat ik me ervan bewust ben dat ik, ondanks dat ik me toen goed voelde, ook weer een dipje kan hebben. En zo was het ook. Ik voelde je weer zo dichtbij, maar dan fysiek dichtbij, zoals tijdens je laatste maanden en weken in Gent. Ik voelde weer de onzekerheid, de hoop, de teleurstelling, de angst en zelfs ook wat ik voelde toen je de 21ste maart 2007 uit dit leven weggleed en gereanimeerd werd. Ik had er echt geen goed gevoel bij. Hoe kan ik nu weer ‘gewoon’ verder leven? Hoe kan ik nu weer lachen? Hoe kan ik nu weer gewoon naar een film kijken of een boek lezen? Hoe kan het nu dat jij niet meer de hele tijd in mijn hoofd bent, dat ik ook met andere dingen bezig kan zijn?

Twee jaar geleden begon het erg bergaf te gaan, maar ik weigerde toe te geven dat het niet meer goed zou komen. Er zijn mensen die een kind verliezen en er zijn kinderen die overlijden. Ik wist dat wel, maar niet bij ons! Elders! Ik moest ook denken aan iets wat ik ooit gelezen heb. Wie ben ik nu, moeder van een overleden kind? Een meisje die haar ouders verliest is een wees, een vrouw die haar man verliest is een weduwe, maar hoe noem je een moeder die haar kind moet afgeven? Dat heeft geen naam! En toch ben ik dat! Ik wil me echt niet wentelen in zelfmedelijden, maar het blijft bij momenten zo ongelofelijk veel pijn doen! En ik vrees, mijn allerliefste schat, dat dit voor altijd blijft. Maar, en daar zorg jij wel voor, zijn er gelukkig ook momenten dat de zon schijnt, dat ik kan lachen, kan genieten en met opgeheven hoofd toch vooruit kan! Rouwen om je kind is iets waar geen recht lijn in zit. Ik denk dat er geen lijn is waar zoveel kronkels in zitten!

 

En het is ik alleen niet, schat. Je zus had afgelopen weekend ook weer zo’n verdriet. We hebben samen naar al je foto’s gekeken en beiden hebben we gelachen om je gekke snoeten maar ook tranen gelaten omdat we je zo missen. Ook toen ze ’s avonds ging slapen waren er tranen. Ze zei dat ze zo graag zou willen dat je eens in haar ‘slaapverhaal’ komt. Ze wil het al zo lang. Ze doet zo ontzettend haar best om je in haar ‘slaapverhaal’ te vinden, maar het lukt haar niet. Ook als ze haar oogjes dicht doet en diep in haar hartje kijkt vindt ze je niet. Hoe moet ik haar troosten, schat? Ik zie je ook niet wanneer ik dat wil en het is ook alweer een hele tijd geleden dat ik over je droomde. Is het omdat je weet dat wij weten dat je er bent ook zonder dat we je zien? Is het omdat je ziet dat we het goed doen en weer vooruit gaan? Schatje, troost je je zusje eens of kom je eens in haar ‘slaapverhaal’? Ze mist je zo!

 

Lieve schat, de dag dat ons boek klaar is komt dichterbij, hé! Je kan niet geloven hoe blij ik ben dat het me gelukt is, wat ik toen schreef, te bundelen tot een boek. Hoe dikwijls heb je me in Gent niet gevraagd: ‘Mama, wat schrijf je allemaal?’ Wel, schat, dit boek is echt mijn geschenk aan jou!

 

Voor wie wil weten waar ze het boek kunnen verkrijgen:

  • Bij mij door overschrijving van €19,95 (+ eventueel €2,95 verzendingskosten) op rek.nr. 377-0152883-48 met vermelding van naam, adres en mededeling ‘Rytse, Hoe groot kan Liefde zijn?’ Wie wil kan nu al bestellen, dan stuur ik het boek de eerste week van april op of je kan het ook tijdens die week zelf komen ophalen (dan betaal je uiteraard geen verzendingskosten.)
  • Op de webwinkel van uitgeverij Zookie
  • In de boekhandel onder een ISBNnr. dat ik nu nog niet kan geven. Dat zal voor volgende week zijn.

 

Nu vrijdag komt er een artikel over ons boek in de Krant van West-Vlaanderen, schat! Ook dat geeft me het gevoel alsof ik je de wereld een beetje in stuur.

 

Zo schatteke, ik ga nu je zus en je kleine broer van school halen. Doe je ook eens heel veel groeten aan opa en zeg je hem dat ik zo blij ben dat hij zo goed voor je zorgt?

 

Ik hou van je, Bolle, over alle grenzen heen,

 

Jouw mama, voor altijd XXXXXXXXX

15:26 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Mooi artikel vandaag in de krant! en mooie foto's!
ik kijk al uit naar het boek!

Gepost door: an | 12-03-10

krant ik heb dat artikel gelezen in de krant over jullie
lieveling en ik hoop een klein steuntje te zijn voor de ganse familie

Gepost door: dedeyne liliane | 13-03-10

Ik las vanavond het mooie artikel over jullie venteke en bekeek zonet het filmpje. Het deed deugd om nog eens zijn rollende r te horen en zijn schaterlach. Het viel me nogmaals op welk een schoon venteke dat is, met zijn mooie krulletjes ... De centen zijn overgeschreven, wij zien echt uit naar het boek.
We zouden (onze Raven's :-))Jinteke willen sparen van het verdriet ...
Vele groeten!

Gepost door: Sofie Ranson | 16-03-10

De commentaren zijn gesloten.