22-02-10

waar ik ook ben, wat ik ook doe,...

Dag mijn lieve venteke,

 

 

Mama is er weer. Het is nogal een bewogen en toch vrij stille week geweest. Vorige week maandag heeft mama een ingreep ondergaan. Ik heb daarvoor en ook erna zo vaak aan je gedacht. Ik had een beetje schrik. Schrik voor wat er zou gaan komen, de narcose, de pijn en ongemakken achteraf,… Alles is heel goed en naar wens verlopen en toch, ja ik had pijn en ja, ik had ongemakken. Maar hoezeer ik ook m’n best deed, net zoals jij twee jaar geleden, niet te klagen, ik ben er niet in geslaagd. Dat laat alleen maar zien hoe sterk je was, veel sterker dan mij en nog velen onder ons. Toen ik uit die narcose wakker werd en merkte dat ik terug in mijn bed lag ipv op de operatietafel, waar ik zelf was op gaan liggen, en ik dus niets gemerkt had van het feit dat ze mij verlegd hadden, ook dan moest ik aan jou denken. Ik heb er nooit aan getwijfeld dat je je van niets bewust was toen je naar opa vertrok, doordat de artsen je ook de comfortmedicatie gaven. Het was te duidelijk dat je echt nergens last van had. Maar nu heb ik dat zelf ondervonden dat je je echt helemaal van niets bewust bent dankzij de juiste medicatie.

Gelukkig herstel ik wel weer goed en zoals verwacht. Alleen moet ik nog wat op krachten komen en dat lukt me niet zo goed. Papa was gelukkig de hele week thuis, dus ’s morgens en ’s avonds en een deeltje ook overdag kon hij er voor de kindjes zijn. En als zij toch eens bij oma, Dieter en Caroline of Hein en Sofie terecht konden, kon papa mij in het ziekenhuis opzoeken. Ik was wel erg blij terug thuis te zijn, terug dichter bij je steen, dichter bij je hoekje, en ook dichter bij mijn bengeltjes!

 

Vorige week zondagavond ben ik naar de mijnheer geweest die je handjes in klei zou maken, schat. Weet je nog dat we enkele dagen voor je naar opa vertrok, gipsafdrukken gemaakt hebben van je handjes en je voetjes? We wilden zoveel mogelijk van je bewaren. Wat we ooit met die afdrukken zouden doen, wisten we op dat moment nog niet. Maar we hadden weer iets tastbaars van jou. Die mijnheer zou dus kleien handjes maken aan de hand van de gipsen moules. Maar ze zijn niet goed gelukt. Hij vond van wel, maar hij heeft je niet gekend. Ik weet hoe je handjes er uit zagen, ik weet nog perfect hoe je vingertjes stonden, hoe lang ze waren, hoe ze in jouw handje ingepland waren. Ik weet ook nog heel goed hoe breed (of smal) je polsje was, hoe je voorarmpje langs je polsje overging in je handje. Het zag er inderdaad niet slecht uit, maar de verhoudingen klopten niet. Ik vond het jammer. Een jaar geleden zou ik het vreselijk gevonden hebben. Ook dat toont alleen maar aan dat het mij steeds beter en beter lukt jou van dat wat van jou ooit tastbaar was, los te koppelen. Die afdrukjes hebben we en zitten mooi verpakt in een doos. Hoewel die afdrukjes te broos zijn om ze uit te zetten, we hebben ze wel, en het zijn die afdrukjes die nog op jouw lijfje zijn geweest. Als ik nood heb om ze eens te bekijken of eens aan te raken, heb ik ze maar uit te halen.

 

Lieve schat, ik weet niet of dat bij jullie gevierd wordt of dat er bijzondere herdenking is, maar vorige week woensdag 17 februari, aswoensdag, was het 22 jaar geleden dat opa naar de hemel vertrok. Het was toen, heel toevallig, ook aswoensdag. 22 jaar, het lijkt nog helemaal niet zo lang geleden! Hij kende zijn weg al goed in de hemel toen hij jou onder zijn vleugels nam. Ongetwijfeld heeft hij je geholpen om ook jouw weg te vinden. En ik ben ervan overtuigd dat jij je daar nu ook al thuis voelt. Hoewel opa ook steeds een stuk van mezelf zal blijven, hoe kan het ook anders, ik ben voor de helft van hem, toch slaag ik er ook al een hele tijd in mij van die nood aan dat tastbare te ontdoen. En dat maakt het verdriet minder groot. Ook met jou lukt me dat steeds beter. En soms voel ik er me schuldig om, hoewel ik echt wel weet dat dat nergens voor nodig is! Dat jullie het net goed vinden dat ik me ook weer goed voel en weer makkelijker vooruit kan. En ik weet, heel zeker, dat waar ik ook ben, wat ik ook doe, jullie bij me zijn!

 

Bolleke, vanavond komt er iemand van Het Kortrijks Handelsblad. Ze hadden opgevangen dat ons boek eraan komt en wilden daar een item aan besteden. Vanavond heb ik dus een interview. Wil je er bij zijn zodat mama geen verkeerde dingen, alleen maar de juiste dingen zegt? Het voelt goed dat er ook wat publiciteit rond komt. Jij hebt zo weinig van de wereld gezien, jouw boek promoten zal ervoor zorgen dat jij nog op een tal van plaatsen komt en dat mensen jou nog steeds kunnen leren kennen.

 

Schatteke, mama moet weer een beetje gaan rusten.

 

Vergeet je nooit dat ik nog steeds, en dat zal altijd zo zijn, apetrots ben dat ik je mama ben en dat ik zoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo ontzettend veel van je hou?

 

Dikke kus en knuffel,

 

Jouw mama, voor altijd XXXXXXXXXXXXXXX

10:34 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

22/02/2010 Dag Els toen ik je vandaag voor de eerste keer terug zag na je ingreep dan was mijn eerste gedacht van dat je trots mag zijn op jezelf en dat rytse dat ook is je bent een sterke vrouw met een warme persoonlijkheid en een groot hart ook al is het gevuld met veel verdriet.
Veel sterkte en geef mij een belleke als ik iets kan doen.

Gepost door: michèle | 24-02-10

lieve Els,je mag fier zijn wat je nu gedaan hebt,Rytse zou erg trots op zijn mama zijn. Dat wilde Rytske hé een slanke mooie mama. Ik heb je altijd mooi gevonden ,maar nu voor Rytse zal jij de allermooiste mama zijn. Tot binnen kort Els. Dikke knuffel;

Gepost door: nina | 25-02-10

De commentaren zijn gesloten.