09-02-10

Vooruit gaan.

Dag mijn lieve Rytseke,

 

 

De winter blijft maar duren. Hoewel het afgelopen zaterdagvoormiddag even lente bleek te zijn, is die nu wel weer ver te zoeken. Schatteke, al je me beloofd dat de zomer zo lang zal duren als de winter zal ik er niet meer over sakkeren.

 

Het doet eigenlijk nu wel deugd van te kunnen zeggen dat het nu goed met me gaat. Een hele tijd geleden kon ik dat niet zeggen. Ik trok me vooruit. De buitenkant liet niet zien wat er aan de binnenkant was. De glimlach op mijn gezicht was heel dikwijls uiterlijke schijn. Maar nu, en ik hoop dat dit een tendens is die zich zal voortzetten, kan ik echt zeggen: ‘Ik voel me goed!’ Ik heb een aantal drastische beslissingen genomen. Ik heb veel moeten wikken en wegen, heb lang getwijfeld, maar nu ben ik wel blij dat die knopen zijn doorgehakt. Ik kan terug aan de slag op mijn werk. Ik heb erg lang getwijfeld of ik wel zou terugkeren naar de gehandicaptensector en zeker naar het werk dat ik deed toen jij ziek werd. Ik was opvoedster in een leefgroep met heel ernstig meervoudig gehandicapte volwassen. Ik heb mijn werk altijd graag en met hart en ziel gedaan. Maar tijdens jouw laatste weken heb ik zo vaak aan ‘mijn gasten’ moeten denken. Er waren heel wat herkenbare dingen. Dat agressieve virus had jouw hersentjes zo erg aangetast dat het nooit meer mogelijk zou zijn enige vorm van levensvreugde te ervaren. De gebruikers uit mijn leefgroep hebben, op hun manier, wel nog die mogelijkheid, althans dat probeerden we hen aan te bieden. Voor jou zou het veel moeilijker zijn geweest. En ergens, en dat schreef ik waarschijnlijk al eens eerder, kan ik nu meer vrede nemen met de keuze die je maakte om een stapje verder te gaan, dan dat ik zou moeten toekijken hoe jij, die zo pienter was en vol levenslust zat, een vegetatief bestaan zou leiden (lijden?).

Dat maakte het ontzettend moeilijk de stap naar het hervatten van mijn werk te maken. Ik ben opvoedster, dat, samen met een goede vrouw voor papa en een goede mama voor jullie alle vier zijn, is mijn roeping. Ik heb nooit iets anders gedaan en eigenlijk wil ik ook niets anders. Vooral terug het gebouw in gaan (waar ik de telefoon kreeg van de neuroloog van het UZ met het slechte nieuws dat je zou moeten getransplanteerd worden) en opnieuw de confrontatie aangaan met de gasten en mijn collega’s ontzie ik me heel erg. Het was als voor het eerst terug boodschappen doen, voor het eerst de kinderen weer naar school brengen, voor het eerst gewoon weer onder de mensen komen, nadat jij vertrokken was. De wederzijdse onwennigheid, niet weten hoe zij mij en ik hen moet aanspreken. Nu, het is gelukt om opnieuw boodschappen te gaan doen en de kinderen naar school te brengen. Ik vermoed, maar weet het dus niet zeker, dat het water dat zo koud lijkt (terug gaan werken) misschien helemaal zo koud niet is. En als het toch koud is, dan zal ik met zwemmen wel warmer krijgen. Gelukkig heeft de directie al de hele tijd ontzettend veel begrip getoond voor de situatie en daarom zullen ze ook eens bekijken of de mogelijkheid er in zit om in een leefgroep aan te sluiten waarin de confrontatie minder groot zou zijn. Terug gaan werken is nog niet voor heel onmiddellijk, het kan nog wel een aantal weken of een aantal maanden duren. Maar die kogel is door de kerk!

Ik weet dat je blij bent dat ik kan zeggen dat ik me nu goed voel. Ik weet dat jij blij bent dat ik enkele boeken weer zal openslaan waar ik ze ruim twee jaar geleden noodgedwongen moest dichtdoen. Ik ben nu wel een heel ander mens dan twee jaar geleden. Er is veel gebeurt. Het voelt een beetje aan, denk ik, als een meteoor die in de oceaan valt. Het zorgt voor nooit eerder geziene tsunami’s en maakt ontzettend veel kapot. Na een tijdje herpakt het leven zich weer, is de oceaan weer rustiger, maar de meteoor ligt er wel nog steeds. De oceaan en alle leven errond past zijn leven aan aan de aanwezigheid van die meteoor. En dat is waar ik me nu stilaan klaar voor voel. Ik heb de meteoor op mijn hoofd gekregen, overleefde, en moest een lange tijd herstellen. De meteoor is een deel van mijn leven geworden, heeft diepe wonden nagelaten, maar nu wil ik weer vooruit. En dat is wat ik ga doen!

 

Ondertussen is het al twee jaar geleden dat je getransplanteerd werd. We waren en zijn nog steeds onze Engels prinses, ontzettend dankbaar. Zij heeft jou de kans gegeven op nieuw leven. En hoewel je, samen met de nieuwe, goede ridders die je van haar kreeg, ontzettend gevochten hebt, en zelfs af en toe een veldslag won, toch was die draak, dat virus herpes – type 6, sterker. Elk jaar zal de nacht van 5 op 6 februari iets speciaals zijn, toen kreeg jij nieuw leven!

 

Schatteke, het boek,… Het is helemaal af, ook de foto’s zijn genummerd en is nu in het bezit van de uitgever. Hij stuurde me een documentje voor de auteurgegevens die ik moest invullen en terugsturen. Ook dat is al gedaan. Het is nu wachten op de proefdruk. Ik vind het ontzettend spannend, maar vrees dat het moment dat ik ‘ons’ afgewerkte boek voor het eerst in handen ga krijgen, een erg emotioneel moment zal zijn. Dit boek voor jou, jouw boek, jij!

 

Mijn Bolle, mijn lieve krullewiet,

 

Ik zie je graag, altijd en overal!

 

Liefs, je mama XXXX………..

 

 

10:41 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

zo'n deugd hey els,
het doet zo'n deugd te lezen dat het beter met je gaat.
Je bent zo ongelooflijk moedig.
En ik hoop van harte dat je je terug thuis zal voelen in je nieuwe job.
Liefs
sophie

Gepost door: sophie | 09-02-10

Heel knap!! Dag Els, ik vind 't super knap van je dat je de knoop doorgehakt hebt en dat je je veel beter voelt nu! Het boek van Rytse op een dag in je handen krijgen zal idd een heel emotioneel moment zijn! Maar het zal je heel veel voldoening geven als je zal merken hoeveel mensen het zullen kopen en lezen en zo zal Rytse bij eenieder verder blijven leven! Dat is toch wat wij als mama's wensen hé, dat ons kind bij vele mensen toch n plaatsje blijft hebben...
Veel liefs,
Inge

Gepost door: Inge, mama Lotte* | 09-02-10

Els, alvast welkom terug...

Gepost door: Marijke | 09-02-10

Els, alvast welkom terug...

Gepost door: Marijke | 09-02-10

Dag Els,

Zo goed te lezen dat het terug beter met je gaat!
Ik ben echt blij voor je!
Veel succes in je nieuwe job
Lieve groeten Hilde

Gepost door: Hilde | 09-02-10

dag els,

ik kan heel goed begrijpen dat het moeilijk is om terug te keren, maar weet, ik ben blij met zo'n fantastische collega'

hou je goed!

chrisje

Gepost door: chrisje | 09-02-10

proficiat De dikke proficiat die ik je bij mijn laatste bezoekje gaf, wil ik graag herhalen. Proficiat Els! "Voor alles is er een tijd" zegt Prediker. Je hebt je tijd van verliesverwerking vruchtbaar besteed in je schrijven. In je boek dat weldra beschikbaar is, blijft hij niet enkel verder leven Hij zal hierin leven geven voor ieder die er steun in vindt. Zo blijft hij vruchtbaar net zoals zijn Opa vruchtbaar blijft in "De hand die me verder draagt". Het ga jullie goed. Mama, Oma

Gepost door: oma | 09-02-10

Intense vreugde Dag Els,


Al je moedige woorden, al je kracht, al je intense belevingen geven me telkens opnieuw een ontroering.
Ik verwelkom je met open armen!

Moniek

Gepost door: Moniek | 10-02-10

Dag Els, ik wens je alvast veel succes met je nieuwe start!

Gepost door: Nele | 10-02-10

zo 'n fijn bericht Dag Els,

Wat een goed nieuws voor jou,...alleen nu nog wat zon en alles zal voor elk van ons beter zijn,...
Weet je,ik begrijp zo goed jou gevoel,...Ik zie Robin en Anouk ,ik heb mijn werk op oncologie,....
Ik weet dat het leven zwaar is ,maar o zo mooi ,...ook al is het anders voor jou en mij.
Een dikke knuf en heel veel succes met jou boek en je nieuwe start.

Gepost door: Ann Vanmoen | 12-02-10

Hé Els, Rytse zal door héél velen NOOIT vergeten worden; hij is voor een klein deeltje ook een stukje van ONS leven geworden; zoals zovele andere sterretjes. Wij kijken al naar zijn boek. Liefs van ons

Gepost door: Marianne en Hugo | 18-02-10

De commentaren zijn gesloten.