02-02-10

Eén kaarsje!

Hey Bolle,

 

Vandaag mogen wij één kaarsje uitblazen. Dit blogje bestaat vandaag net één jaar! Hoewel ik veel liever had gehad dat dit blogje nooit zou bestaan, toch ben ik nu blij dat het er is. Ik maakte het aan omdat ik ondervond en hoorde dat mensen soms niet goed wisten hoe ze met me om moesten nadat jij naar opa vertrokken was. Ze wilden geen zout in de wonde strooien door over jou te spreken als ik er misschien net geen nood aan had en anderzijds wilden ze ook niet de indruk geven dat ze je vergeten zouden zijn. Soms was het inderdaad zo dat mensen, met al hun goede bedoelingen, net het tegenovergestelde deden of zeiden van waar ik op dat moment nood aan had. Het stond, en staat nog steeds, niet op mijn gezicht geschreven wat ik op dat moment net wel of net niet wil. Dit blogje is mijn tijd die ik aan jou besteed, net zoals papa, Arjen, Jinte en Tieme heb jij ook nog steeds recht op ‘ons’ moment. Het schrijven op dit blogje voelt nooit aan als een opgave en hoewel ik maar één keer per week hier iets op post, toch ben ik er de hele week mee bezig. Het voelt zo goed aan en werkt erg therapeutisch. Het is een ontzettend groot hulpmiddel om op een positieve manier om te gaan met verdriet en gemis. En zoals ik al eerder schreef, ondervinden dat niet alleen ik, maar ook anderen er iets aan hebben, geeft die drive nog een extra boost. Ondertussen werd dit blogje 25627 keer aangeklikt, dat is een gemiddelde van 70,21 keer per dag! Ik vermoed dat de ‘trouwe’ lezers ondertussen ook wel weten dat ik maar één keer per week iets post (tenzij er iets heel bijzonders gebeurt is, zoals het vinden voor een uitgever voor ‘ons’ boek) en dat ze dus ook maar één of ene paar keer per week klikken. Nu, het is me niet te doen om aantallen, helemaal niet, maar het doet wel ongelofelijk veel deugd te weten dat al die mensen aan jou denken en jou dus niet vergeten!

 

Lieve schat, hoewel ik je meestal wel dicht bij voel, voelde je de afgelopen week precies extra dicht. En ik moet eerlijk toegeven dat het niet altijd even makkelijk was. Versta me niet verkeerd, ik wil je de hele tijd bij mij, maar soms is dat met positieve, opbeurende gevoelens en andere keren is het met verdriet om jouw gemis. Zo was Arjen op een avond vorige week, ik denk dat het woensdagavond was, de hele tijd nogal druk aan het rondlopen. Hij maakte heftige gebaren en mompelde constant iets. Na een minuut of tien begon het me nogal te irriteren en vroeg ik hem tegen wie hij aan het praten was. ‘Tegen Rytse.’, zei hij. Ik zei hem dat hij niet moest antwoorden op mijn vraag maar dat ik wel benieuwd was naar wat hij dan allemaal tegen jou zegt. Ik moet het niet weten, maar dacht misschien dat dit, wetende dat Arjen erg gesloten is over de manier hoe hij met het ‘verlies’ van zijn broer omgaat, een poortje was tot een gesprek hierover. Hij wordt 12 jaar, begint te puberen en geeft (terecht) aan dat hij ook recht heeft op zijn privacy en soms zaken voor zich wil houden. Hij antwoorde wel dat hij aan jou zegt hoe de dag geweest is, wat goed ging en wat minder goed ging. Ik vroeg hem ook of  jij dan soms iets terug zegt. ‘Ja, Rytse zegt dan dat hij blij is over wat goed ging, maar dat hij ook niet zo blij is om wat ik vandaag verkeerd deed. Hij zegt dat ik meer inspanning moet doen om flinker te zijn en dat ik het op de manier voor mezelf, maar ook voor de anderen, een heel stuk makkelijker en leuker zou maken. Rytse zegt ook dat hij nu alles ziet, hoort en weet. Is dat waar, mama?’ Schat, ik moet je niet zeggen dat ik toen tranen in mijn ogen had. Jij hebt het wel gezien. Weet je nog dat ik je twee weken geleden vroeg of je niet eens het engeltje op Arjen zin schouder wilde zijn die hem wat zou helpen om het goede in hem naar voor te brengen. En dat is wat je woensdagavond aan het doen was. Afgelopen weekend was ook een redelijk goed weekend. Of jij daar iets mee te maken had, weet ik niet, maar denk ik wel. Zeker na mijn gesprek met Arjen. Telkens hij op iets verkeerds moet gewezen worden, vraag ik hem of  jij hem hebt gezegd wat jij daarvan vindt. En meestal raakt hem dat dieper dan dat papa of ik ons over iets boos maken. Dank je wel, mijn allerliefste schat, dat jij ons daarbij helpt.

Ook nu ik nog steeds bezig ben met het veranderen van namen in ‘ons’ boek (ik hoop daar vandaag mee klaar te zijn), ben je zo ontzettend dichtbij. Alles komt weer zo dichtbij. Het zal zaterdag al twee jaar geleden zijn dat je je nieuwe Engels ridders kreeg (je stamceltransplantatie). Alles zag er toen zo hoopvol uit. Tijdens het lezen van onze conversaties, de situaties,….ben ik weer helemaal in 3K6 ondergedompeld. Zo was ik zondagvoormiddag ook aan het lezen hoe pijnlijk het voor je was toen je voor de eerste keer die blaassonde kreeg. Ik weet dat je toen achteraf zo boos was op Koen, één van de verplegers, omdat hij ‘je pijn gedaan had’ Hij heeft gewoon zijn werk goed gedaan. Hij heeft gedaan wat moest gedaan worden en het was om jou te helpen. Dat dit niet zonder pijn kan, is niet Koen zijn fout. Maar Koen was toen, op dat moment niet meer jouw dikke vriend (achteraf weer wel, hé). Maar toen ik dat las voelde ik ook een beetje je boosheid op Koen, hoewel ik echt weet dat hij het met alle voorzichtigheid gedaan heeft en om jou van de pijn en ongemakken te verlossen. Dat gevoel ging precies maar niet weg. En zondagavond rond 18u. ging mijn gsm. Het was Koen! Koen? Van op 3K6? “Jaja, mama van Rytse, ik ben het.” Ze waren op 3K6 over ons bezig en vroegen zich af hoe het met ons zou zijn. Iemand vertelde over het feit dat ze gehoord over papa zijn plannen om, samen met Tom (je dooppeter), nonkel Pieter-Jan, nonkel Claus en nonkel Carl met de pedalo de Leie af te ‘fietsen’ van de bron in Frankrijk (van waar ze ‘befietsbaar’ is) tot in Zeebrugge (350 km, hopen ze te doen in 72 uren). Dit ter voordele van het Kinderkankerfonds. Hij bood zijn diensten aan, heeft veel contacten en kan dus ook veel verkrijgen. Hij wil graag aanwezig zijn op de volgende vergadering. Ik vond het fantastisch, zowel dat ze op 3K6 nog wel eens aan jou en ons denken en ook omdat we zo uit onverwachte hoek zo’n leuke hulp krijgen. Papa, Tom en je nonkels willen er echt iets spectaculairs van maken en hopen op een mooi bedrag voor het KKF.

 

Lieve lieve lieve schat, dat je dichtbij ben dat weet ik, dat voel ik en dat merk ik aan heel wat dingen. Dat maakt het mogelijk weer vooruit te gaan.

 

Om af te sluiten wil ik nog eens citeren wat Tom me een jaar geleden zei, wat ik de eerste keer op dit blogje schreef en waar ik me elke dag aan optrek….. Liefde is iets universeels en overstijgt alle grenzen, dus ook die van de dood!

 

Ik hou van jou, mijn allerliefste Rytse,

 

Voor altijd en over alle grenzen heen,

 

Jouw mama XXXXXXXXXX…………….

10:36 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

mooi en ik ben onder de indruk hoe jullie zoveel energie hebben om die extra's te doen voor het kkf.
Dat vind ik prachtig. Wij, die het niet zelf meemaakten, beseffen nu ook dat het dichter bij ons staat dan je soms denkt. Dus ja, die blog doet ook zijn werk voor anderen. grtjs Katrien

Gepost door: katrien bertin | 02-02-10

Lieve Els,

Het even kijken naar Rytse zijn blogje,...
Rytse zal nooit vergeten worden! Maar ik begrijp heel goed wat je bedoeld met het kunnen zeggen...
en ik begrijp ook heel goed de mensen die willen vragen...die willen weten...en niet durven uit angst je te kwetsen, heel vaak uit machteloosheid!
Maar je blogje maakt een brug. Dikke zoen! groetjes Hilde

Gepost door: Hilde | 02-02-10

Hoy Els hoe jij je gevoelens verwoordt, dat maakt ons sprakeloos. Het doet ons heel veel deugd dat men Rytse niet vergeten is op 3K6. Koen is op het eerste zicht een keiharde, maar hij heeft het hart op de juiste plaats.
We tellen af naar april om jouw/Rytse's boek te kunnen aanschaffen.

Gepost door: Hugo | 07-02-10

Hé lieve Els en Pierre en kindjes, telkens ik jullie blog lees biggelen de tranen over mijn wangen; ik kan jullie niet vergeten en wil dit ook niet; we hebben "vrienden " en die begrijpen dit niet; ja het ligt nu toch al weer drie jaar achter je; ja maar het is nog niet voorbij en alle kindjes die we naar de sterrehemel zien gaan hebben vergeten we ook NOOIT. We hebben julie niet zolang gekend maar toch genoeg om jullie nooit te vergeten. En els ik bewonder je echt; chapeau en dat boek moet gewoon een succes worden; nog heel veel liefs van ons ....... spijt dat het soms bij woorden moet blijven ; maar het is wel gemeend.
Liefs Marianzne

Gepost door: Marianne en Hugo | 07-02-10

Tja, die 3K6-afdeling Hallo,
Onze Willem is weer thuis na 32 dagen op 3K6. In die weken passeerde ik 'vaak' aan Rytses en Soetkins kamer... Tja, hen vergeten doen we niet euh nooit! En ook wij dragen het Kinderkankerfonds in ons hart en zijn blij dat we in de voorbije twintig (!) jaar reeds een en ander voor hen konden (helpen) financieren. Als je nu ziet hoeveel medisch materiaal we (samen met onze Willem) meekregen naar huis (dankzij Koester), dan zeggen we: DANK-JE-WEL. Hierdoor is het mogelijk dat Willem nog een viertal weken thuis kan uitzieken.
Dus langs deze weg alvast veel suc-6 voor de pedalo-tocht. Laat gerust iets weten als ze te water gaan...
Intussen veel sterkte (of wat je kan gebruiken) toegewenst!
Fries (papa Soetkin*)

Gepost door: Fries | 07-02-10

De commentaren zijn gesloten.