27-01-10

Ga je mee op reis?

Dag schatteke,

 

 

Heb je het gezien vanmorgen hoe, om het in Jintekes woorden te zeggen, ‘mega’ was toen we op school aankwamen? Een tijdje geleden hadden Jinte en Tieme en briefje meegekregen van school waarop stond, dat ze naar aanleiding van de gedichtenweek, vandaag naar school moesten komen met ene koffertje waarin een versje (voor Jinte over ‘Houden van’ en voor Tieme over ‘Knuffels’) en een knuffeltje zou moeten inzitten. Met zorg hebben we versjes uitgekozen en een beetje ingeoefend. Dus, nadat de schoolbus Arjen als was komen ophalen, vertrok ik met Jinte en Tieme die allebei hun koffertje in de hand hadden. We hoorden al van ver dat ze op school er weer iets supers van gemaakt hadden. De speelplaats was omgetoverd tot de inkomhal van de luchthaven. De kleutertjes en grotere kindjes moesten langs verschillende gates binnengaan, een vingerstempeltje zetten om in te checken, waarna naar de andere speelplaats of klas mochten. Dit terwijl er weer vrolijke muziek door de luidsprekers klonk waarop Jinte en Tieme spontaan begonnen te dansen. Het was echt super! En ik voelde me even erg emotioneel worden. Vooral omdat ik het zo leuk vond voor Jinte en Tieme, maar ook omdat ik jou zo miste. Jij zou dit ook gewoon de max gevonden hebben. Schatteke, zorg jij dat alle vluchten goed verlopen en dat iedereen zich tijdens hun reis kostelijk amuseert?

 

Lieve schat, afgelopen weekend stond mama’s hartje toch weer even stil, hoor. Ik was op mijn bureau je boek nog eens aan het nakijken (alle namen mbt 3K6 en de PICU ga ik toch veranderen en daar kruipt nogal wat werk in) toen ik plots Arjen naar boven hoorde lopen en me heel hard riep dat er ‘iets’ met Tieme was. Ik stormde naar benden en zag papa met Tieme op de arm, die juist bijkwam en heel hard begon te huilen. Tieme was dus op zijn handjes gevallen en van het schrikken en/of pijn vond hij zijn adem niet meer. Terwijl hij naar papa strompelde is hij dan nog eens gevallen, nog steeds zonder adem waarna hij gewoon flauwviel. Papa heeft hem toen een klein ‘schuddingske’ gegeven terwijl hij Tieme zijn naam riep waarop Tieme weer wakker werk en begon te huilen Wat een paniek! Niemand kan zich voorstellen wat er tijdens die seconden door je hoofd gaat. ‘Nee, niet nog ééntje. Ik wil niet nog een kindje verliezen.’ Ik ben toch met hem naar de spoedafdeling gegaan. Na een grondig onderzoek bleek dat hij een ‘Breath Holding Spell’ heeft gedaan. Adem stokt door schrik, boosheid of pijn tot je flauwvalt (en je adem terug herpakt). Het is helemaal niets ernstigs, sommige kinderen kunnen dit zelfs expres doen. Het is natuurlijk wel ferm schrikken als je dat voor het eerst ziet. Nu weet ik dat dus. Als Tieme, die zich inderdaad soms wel heel erg boos kan maken en soms heel erg lang kan wachten tot hij zijn adem herneemt, dit nog eens overkomt, weten we dus wat het is en moeten we ons geen zorgen maken. Ik voelde wel weer even heel erg intens die angst om mijn kindje, net zoals ik dat van jou voelde toen ik zag en voelde dat jij dit leven aan het ontglippen was. De angst die ik toen voelde wil ik nooit meer voelen en ik hoop dat iedereen daarvan gespaard blijft. Maar toch gebeurt het elke dag,…. We staan soms te weinig stil bij het feit hoe gelukkig we mogen zijn dat met ons lichaam alles ‘gesmeerd’ verloopt. We zijn zo kwetsbaar en moeten genieten van elk moment, want niemand weet wanneer het bij zichzelf afgelopen zal zijn. Je mag er ook niet teveel bij stilstaan, je moet nog durven leven en durven genieten. Maar het is ook goed daar eens bij stil te staan.

 

Bolleke, ons boek, jouw boek. Het contract, ondertekend door beide partijen, zit mooi in een mapje. Ik ben nog steeds zo blij met het feit dat dit gelukt is. Ik ben het opnieuw helemaal aan het herlezen, ook de foto’s ben ik opnieuw aan het bekijken. En weer gaan hier heel wat emoties mee gepaard. Je was zo mooi, je vocht zo dapper. En zelfs toen je echt heel erg ziek was, tussen de braakbeurten, de bloedafnames, het slapen, de pijnlijke ‘pot’- en ‘plas’beurten door, verloor je zelden of je nooit je lach, onze knuffelmomenten, je hartelijkheid, je gevoel voor humor,…. Ik zei het eerder,….Hoewel je ook wel kuren kon hebben, net als elk kind, …. Achteraf gezien was je echt een engeltje op aarde. Je hebt zooo ontzettend van dit leven genoten en je hebt heel veel mensen, en mij niet in het minst zooo gelukkig gemaakt, gewoon door te zijn wie je was! En daar blijf ik je eeuwig en altijd ontzettend dankbaar voor.

 

Lieve, lieve schat,

Wat hou ik van je! Nu, straks, morgen, volgende week, volgend maand, volgend jaar,…..voor altijd!

 

Dikke kus en dikke knuffel,

 

Jouw mama XXXXXXXXXXXXXX

11:10 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ben ervan overtuigd dat Rytse er bij zal zijn op "onze gedichten-vlucht" tijdens de 3-daagse!!

Gepost door: juf hilde | 27-01-10

De commentaren zijn gesloten.