12-01-10

...alleen maar om te zeggen hoeveel ik van je hou!!!

Dag mijn lieve Rytseke,

 

 

Ik ben blij weer even bij je te zijn, weer even tijd aan jou te kunnen besteden. Mijn andere tijd gaat nogal op in je broertjes, je zusje en papa. Maar ook in het uitzoeken wat ik nu verder wil. Ik voel dat ik weer vooruit wil. Nadat jij naar opa bent vertrokken ben ik thuis gebleven om mezelf de kans te geven het missen van jouw fysieke afwezigheid, het verdriet hierrond voor mezelf een plaats te geven. Ik weet niet of ik dit een plaats heb gegeven. Ik weet ook niet of dit een plaats kan hebben. Ik weet alleen dat ik nu nood heb aan verandering. Ik wil vooruit, ik wil mezelf, ons gezin een positieve boost geven. Dit geeft me een dubbel gevoel. Aan de ene kant wil ik dat je, als ik je weer tegenkom, kan zeggen: “Mama, ik ben echt beretrots op jou. Je hebt je leven weer goed in handen genomen en bent weer gelukkig geweest. En daar ben ik blij om.” Maar aan de andere kant geeft, weer op de arbeidsmarkt komen, weer eens wat stappen voorwaarts nemen in plaats van te blijven trappelen, me het gevoel alsof ik ‘over je heen ben’, ‘dat ik je minder mis’. En niets is minder waar. Ik zou er alles voor over hebben om jouw lijfje hier te zien rondhuppelen, je naar school te brengen, je fratsen te horen,… Ik mis je nog steeds ontzettend erg. Maar ik weet ook dat wat ik het allerliefst zou willen een utopie is, mijn allergrootste wens kan nooit in vervulling gaan. Ik moet me daar gewoon bij neerleggen en doen wat jij het liefst zou willen. En ik denk dat ik daar stillaan klaar voor ben. Het voelt een beetje aan als een gebroken, bijna dood plantje dat in een serre werd gezet om te herstellen van de vreselijke storm die het bijna vernietigde. Het plantje heeft een flinke stam gekregen en kan wel weer tegen een stootje. De serre wordt beetje bij beetje open gezet zodat het plantje weer kan wennen aan de lucht, de felle zon, de gure wind, de zware regendruppels. Waar het plantje ooit twijgjes heeft verloren, die afgeknakt waren van de vreselijke storm zijn ferme littekens te zien. Maar het krijgt ook nieuwe twijgjes met heel frisgroene blaadjes aan.

…..Dit om maar een beetje in (veel te vroege) lente-sfeer te komen.

 

Van lente gesproken,…. Schatteke, wat gebeurt er toch daarboven? Hebben jullie de diepvriezer laten open staan? Of spelen jullie een partijtje ijs-hockey? Of zijn jullie op skivakantie? Het is zo koud, Bolle. Doe je die diepvries weer dicht? Of is jullie spelletje ij-hockey bijna afgelopen? Of loopt jullie vakantie bijna teneinde? Voor mij hoeft dit weer niet. Eventjes wat sneeuw en een korte winterprik mag wel, maar nu mag daar voor mij ook wel een eind aan komen.

 

Ik heb ook weer nieuws over ons boek, schat. Nog twee uitgeverijen sloten zich aan bij wat Lannoo zei…”Mooi, aangrijpend, gedetailleerd, maar …te weinig universeel.” Eén uitgeverij gaf mij de raad een ‘deskundige’ te vragen of ze iets willen schrijven waarbij jouw verhaal dan een ‘illustratie’ zou zijn. Dat zou volgens hen meer kansen bieden. Ook het bundelen van meerdere verhalen van kinderen die een gelijkaardige behandeling kregen, met dezelfde afloop en de bevindingen van ouders daarrond zou de kansen op het vinden van een uitgever aanzienlijk verhogen. Dat kan wel zijn, maar dat wil ik niet. Niet omdat ik vind dat andere verhalen ook niet waardevol, bevrijdend en intens zouden zijn, dat is elk gelijkaardig verhaal. Maar dit verhaal is JOUW verhaal, ONS verhaal. Het gaat over jou, ik, de rest van het gezin, alle gevoelens, de hoop, het wachten, de ontgoocheling, onze liefde voor elkaar, het frustrerende, jouw vechtlust, alle praktische rompslomp rond opvang van de je broertjes, je zusje (die ook al eens ziek werden), hoe we afscheid namen van elkaar en hoe we ons leven nadien verder proberen te leiden…. Ik wil dit niet bundelen als ‘illustratie’, of als één van de verhalen. Ik geef de moed niet op. Als ik echt niemand vind, komt je boek er toch. Dan geef ik het uit in eigen beheer. Nu, dat zou toch niet voor onmiddellijk zijn. Daarvoor zal ik toch eerst wat moeten werken. Maar dat heb ik er graag voor over. Ik heb al eens nagegaan wat het zou gaan kosten. Maar het is zo moeilijk er een prijs op te plakken als ik niet weet om hoeveel exemplaren het gaat. Dit blogje wordt wel door heel wat mensen gelezen maar dat wil niet zeggen dat iedereen ook jouw verhaal zal lezen. Het zou voor mij makkelijk zijn te weten hoeveel exemplaren ik ooit zou moeten bestellen. Maar eerst zoek ik nog wat verder. Jouw boek komt er, schat. Dat heb ik je beloofd, en aan die belofte ga ik me ook houden.

 

 

Lieve, lieve, krullewiet, help je me op weg om weer met opgeheven hoofd wat stappen vooruit te nemen? Ik weet dat je altijd bij me bent (ik ben zo blij dat ik je altijd bij me kan dragen in de hartjes-urne, die papa en ik van onze trouwringen lieten smelten en die altijd rond m’n hals hangt). Meerder keren per dag neem ik het vast, gewoon om de verbondenheid te blijven voelen. Maar ook, en dat heb ik nog geen enkele keer overgeslagen, als ik, zowel bij Jinte als bij Tieme het liedje zing, dat ik ’s avonds ook nog steeds voor jou zing: “Dit is een heel klein liedje, alleen maar voor jou. Alleen maar om te zeggen hoeveel ik van je hou. Dit is een heel klein liedje, speciaal voor jou. Alleen maar om te zeggen hoeveel ik van je hou!”

 

Ik hou van jou, mijn allerliefste venteke, nu en voor altijd!

 

En wat blijf ik zo ontzettend  trots dat ik jouw mama mag zijn!

 

Een mega-kus en een super-knuffel, dat gooi ik je toe XXXXXXXXXXXX

 

Jouw mama XXXXXXXXXXXX………….

19:48 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Els, het is alweer zo aangrijpend. Het doet goed te lezen dat je weer wat zin hebt om vooruit te gaan. Je andere kindjes zullen dat ook graag hebben en Rytseke ook. Neen het is geen blijk van 'over iets heen te zijn' iedereen weet dat hat afscheid niet went en dat je gedachten er altijd bij zullen zijn. Wie dat denkt als ze je zien lachen of leute maken met je gezinnetje, hebben waarschijnlijk nog weinig meegemaakt. De meesten zullen echt blij zijn je weer gelukkig te zien ,je te zien schitteren en dat doet niets af van je gevoelens voor Rytseke!! Echt waar!!! go for it, en blijf vooral schrijven dat zal je veel helpen en geeft je waarschijnlijk een opluchtend gevoel, hé, Els. Veeel liefs katrien

Gepost door: katrien bertin | 13-01-10

De commentaren zijn gesloten.