04-01-10

Een nieuw jaar.

Lieve Rytse,

 

 

Het eerste volle jaar zonder jouw fysieke aanwezigheid is voorbij. Ook Kerstmis en Nieuwjaar laten we achter ons en hebben we overleefd. Ja, het heeft pijn gedaan, die lege plaats nog maar eens zo duidelijk aan te voelen, maar er was ook echt plaats voor gezelligheid, warmte, geborgenheid. Elke jaarwisseling zal moeilijk zijn, en telkens zal jouw lege plaats voor tranen zorgen. Maar, hoe pijnlijk ik het ook vind, ik kan me niet ontdoen van de indruk dat het gemis en de pijn tijdens de afgelopen ‘feest’dagen, dragelijker was dan vorig jaar. Precies alsof ik vorig jaar net mijn mond boven water kon houden om niet te moeten verdrinken was dit jaar mijn hele gezicht aan de oppervlakte. Ik weet dat ik me daarover niet schuldig moet voelen en dat jij daar net blij om bent. En dat doet er mee ook vertrouwen in hebben dat er inderdaad ooit wel een dag komt dat ik weer echt van deze dagen zal kunnen genieten en met een glimlach en waarschijnlijk ook wel een traan wegpinkend aan jou zal denken. Dat ben ik eigenlijk jou, mezelf, papa, Arjen, Jinte en Tieme ook wel verschuldigd.

En toch kon die kerstboom niet snel genoeg weer weg zijn. Ook het kerstgerief ligt weer goed ingepakt op zolder. Hier in huis is geen Kerst-of Nieuwjaarssfeer meer te voelen. Ik ben blij van het ‘gewone’ leventje weer op te nemen en hoewel ik weet dat het nog een hele tijd kan duren. Ik kan haast niet wachten op het eerste lente-gevoel!

Gisteren hebben we dan de vakantie afgesloten met een ontbijt met de hele familie. Het volledige weekend meemaken, daar waren we (was ik, en ik denk papa ook) nog niet klaar voor. Maar toen ik vorige week merkte, toen we een dagje samen hadden met tante Jo, nonkel Claus en de neefjes, hoeveel de kinderen aan elkaar hebben, ook toen Arjen de week ervoor bij tante Lieve bleef slapen en er met zijn neef en nichtje leuke dagen van maakte, vond ik dat we die samenkomst van gisteren, in ieders belang, niet zomaar konden laten voorbij gaan. Daarom zijn we er niet blijven slapen, maar hebben we wel aangesloten bij het ontbijt. Iedereen, wij ook, was blij van nog eens samen te zijn. Het was een gezellige, ongedwongen, warme en hartelijke ontmoeting waar ook voor jou plaats was. Er mocht een traan zijn, die was er ook, maar er werd ook hartelijk gelachen. Ik ben blij dat we er waren en ik ben denk dat dat bij de anderen niet anders was! Het gevoel gerespecteerd te worden in onze keuze, geen druk ervaren te hebben, heeft het mogelijk gemaakt bij een volgende uitnodiging minder te twijfelen.

 

Vanmorgen is iedereen dus ook weer aan zijn ‘gewone’ activiteit begonnen. Papa, na twee weken te zijn thuis geweest, vertrok weer naar zijn werk, Arjen stapte om 7u45’ weer op de bus die hem thuis ophaalt en om 8u vertok ik met Jinte en Tieme aan de hand te voet naar school. Allemaal goed ingeduffeld want het is barkoud. Toen ik Jinte nog een zoen gaf schoot het me plots door het hoofd. Zover ben jij nooit geraakt. Wat zij nu in de klas zal doen is nieuw voor ons. Ik moest dan ook nog terugdenken aan die keer dat je van je juf Els na 16u toch nog eens naar de klas kon nadat alle kindjes weg waren. Het was de 22ste januari 2007. Je had de dag voordien je katheder gekregen. Hoewel je je nogal slapjes voelde wou je er persé naar toe. Ik bleef wat in de kleuterzaal wachten terwijl jij met juf Els speelde. De deur van de klas stond open en ik hoorde je zeggen door een microfoontje: “De kassa is gesloten!”. Je was met juf Els winkeltje aan het spelen. Toen we net voor de kerstvakantie op oudercontact gingen in Tieme zijn klas (die zich net voor de klas van juf Els bevindt) zei zijn juf ons dat Tieme zo graag bij juf Els even binnengaat. Als hij eventjes een heel kort momentje ‘ontsnapt’ zit hij meestal daar. Precies alsof hij daar naartoe getrokken is. Of ben jij het die door zijn oogjes nog eens wil zien hoe het met juf Els en klas gaat? En toen ik Jinte en Tieme deze middag opnieuw naar school bracht zag ik Anke en Ans ravotten op het ijs. En Arno, die ook in jouw klas zat is ook al een flinke kerel geworden, en Eva en Emma die waren terecht trots op hun goed rapport,… En dan vraag ik me telkens af hoe jij het zou gedaan hebben, met wat jij nu zou bezig zijn, hoe jij er nu zou uitzien,….

 

Schatteke, vind je het niet erg dat ik me, samen met jou, eens even richt naar al die mensen die mijn brieven aan jou lezen? Hoewel de meesten van hen er zich niet bewust van zijn, helpen zij mij ook door de moeilijke dagen heen. Deze blog, die ik voor jou maakte, wordt door heel wat mensen gelezen. Mensen die ik ken, maar zeker ook mensen die ik niet ken. Gewoon al het feit dat ze jouw naam intypen, je naam lezen, en dus ook aan je denken, houdt je levend en daar ben ik hen zoooo verschrikkelijk dankbaar voor. En aan iedereen die dit leest wil ik een gezond, voorspoedig en warm (en dan heb ik het niet over de temperatuur) jaar toewensen. Maar om realistisch te zijn,…Voor wie gezondheid dit jaar een grote zorg is of zal zijn, wens ik veel draagkracht, een combinatie van optimisme en realisme, strijdkracht naar eigen vermogen en overgave met een positief gevoel voor hen waarbij die strijdkracht tevergeefs blijkt te zijn. Voor hen die het gevoel hebben de wind te weigin in de rug te hebben, wens ik toe dat ze ook eens voelen als er eens een zonnestraaltje op hun gezicht schijnt. En wens ik hen toe dat ze ook eens een duidelijk vleugje geluk kunnen ervaren. En voor hen die het gevoel hebben de menselijke warmte te moeten missen wens ik de moed toe om zelf ook eens recht te staan zodat ze gezien en gehoord worden. Die warmte is zo onmisbaar als de zon voor ons groen.

 

Bolleke, om je te zien en te horen zullen de mensen die deze blog lezen nog een weekje geduld moeten hebben. Ik kreeg vandaag een mailtje van Hein. Hij maakt er zeker deze week zijn werk van om ervoor te zorgen dat iedereen het geluk mag hebben je volgende week eens te zien. Dank je wel, Hein, voor alle moeite!

 

Mijn allerliefste krullewietje,wat kan ik jou toewensen? Ik weet dat je, waar je nu bent, het zo goed hebt. En ik weet ook dat jij niet wil dat ik verdrink in verdriet, in zelfmedelijden, in gemis. Ik weet dat jij mij gelukkig wil zien. Ik weet dat jij wil zien dat ik mijn weg bewandel met mijn schouders recht en mijn borst vooruit. En dat is wat ik beloof te proberen. Maar ik weet ook dat jij het me niet kwalijk neemt dat ik nog steeds mens ben, en dus ook wel eens een steekje kan laten vallen. Alleen vraag ik jou, om me ook tijdens het komende jaar dan weer recht te helpen en me weer op het juiste spoor te zetten.

 

Lieve, lieve, lieve schat, vergeet nooit dat ik zo ontzettend veel van je hou! Ik geef je van hier uit een hele dikke kus en een hele dikke knuffel!

 

Jouw mama, voor altijd XXXXXXXXXXXX

 

19:27 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

tedere rYtselingen Lieve Els en natuurlijk ook lieve Rytse,

Het is de eerste keer dat ik hier op de blog reageer, maar nu ik las hoeveel het voor jullie betekent dat wij je verhaal (mogen) lezen, en dat het je helpt om moeilijke dagen door te komen, wil ik toch ook even zeggen dat jouw stukjes tekst voor mij, maar ik ben er zeker van dat het voor alle lezers zo is, steeds weer mooie, ontroerende, eerlijke rYtselingetjes zijn waar iedereen als mama of papa, als broer of zus, als nonkel of tante, als leerkracht of hulpverlener, kortom als mens zoveel uit leert of uit kan leren. Je woorden blijven in mijn hoofd dwarrelen en vaak op onbewaakte momenten komen ze op de voorgrond, als een zachte, tedere rYtseling.

Gepost door: Tinneke | 05-01-10

Els,
Ik ben blij je teruggevonden te hebben maar was echt verdrietig te moeten lezen wat je meemaak(te). Ik hoop dat velen je blog lezen en zo beseffen dat een goede gezondheid zo waardevol is. Je gezin... Ik hoop dat je veel steun hebt aan vele vrienden en familie om de lichtpuntjes te zien die zo moeilijk te zien zijn in deze moeilijke momenten. Maar zoals je zelf zegt: je moet je zeker niet schuldig voelen om wat betere, leukere dagen, je dochtertje zou niets liever zien dan een mama die terug schattert van het lachen (want diene lach kan ik me nog herinneren ook al is dat al zeker 23jaar geleden)
Terug genieten van je gezinnetje met Rytse erbij in jullie gedachten. Veel, veel liefs katrien

Gepost door: katrien bertin | 06-01-10

Els Hoi els het is al weer een tijdje geleden dat ik reageer op je blog van rytse,ik moet eerlijk toegeven dat wij er niet altijd bij stilstaan hoe groot jullie verdriet en jullie gemis nog is want voor ons gaat alles zijn normale weg,wel moet ik zeggen dat rytse bij ons tijdens deze feestdagen en ook de andere dagen een deel van ons gezin is want dat is voor ons en zeker voor de kindjes van groot belang, sorry als ik u soms vergeet te vragen hoe het echt gaat met u.

Gepost door: michèle | 07-01-10

Hoi Els ook ik ben één van je trouwe lezers.Telkens weer verwoordt je alles zo mooi, en dat doet ons beseffen dat we meer van alles rondom ons moeten genieten, daarom ben ik je dankbaar.
Ook bij Soetkin, Lotte, Seppe, Emily -Grace hun blog kom ik weer met m'n voeten op de grond nadat ik me soms druk maakte over prulletjes.
Vroeger dacht ik bij feestdagen nooit dat er ook mensen waren waar de feestdagen niet zo'n feest waren, maar de ziekte van m'n nichtje Stiene heeft me zoveel dingen anders doen bekijken. Nu, met de voorbije 'feestdagen' heb ik zo vaak gedacht : voor sommige mensen is dit ook 'n periode met veel verdriet, nog méér dan al tijdens het hele jaar'.
Het doet me alles veel meer relativeren.
Maar we mogen natuurlijk niet vergeten van ook te genieten!!
Veel sterkte en kracht !
An Verleye

Gepost door: An | 11-01-10

De commentaren zijn gesloten.