28-12-09

zo'n gemis...

Dag mijn allerliefste Rytseke,

 

 

Is er ook feest geweest in de hemel? Hebben jullie Jezus’ verjaardag gevierd? Kerst zal bij jullie wel feest geweest zijn, alleen niet zoals wij het begrip ‘feest’ invullen. Of was het net zo kalm bij jullie, omdat jullie allemaal extra dicht bij ons waren omdat jullie weten hoe belangrijk jullie aanwezigheid, al is het niet fysiek, voor ons is? Hoewel we echt wel ons best gedaan hebben het voor Arjen, Jinte en Tieme, én ook voor onszelf, sfeervol te maken… Bij mij was het kerstgevoel, samen met de sneeuw aan het wegsmelten. Op kerstavond zijn we bij Sophie, Chris en Iebe gaan aperitieven. Het was echt supergezellig. En ik denk dat Kerst daar niet veel mee had te maken. ’t Was gewoon de warme, oprechte vriendschap die zo’n deugd deed. En eerlijk gezegd was ik, toen we terug naar huis reden, blij dat het al avond was. Thuis hebben we dan nog wat kerstmuziek opgezet, hebben je broertjes en zusje hun pyjama aangedaan, hebben we nog zelf onze pizza’s gemaakt en opgegeten en tegen 20u zaten ze allemaal in bed. Twee uurtjes later was dat bij papa en mij ook het geval. Zeker toen we weer thuis waren had ik het echt ontzettend lastig. Ik miste je verschrikkelijk! Waar waren mijn vier kindjes, ik zag er maar drie? Dit was nu al de tweede kerst zonder jouw fysieke aanwezigheid. Ik weet dat je nooit meer terugkomt zoals ik het zou willen, maar ik weet ook wel dat er een dag komt dat we weer samen zijn. Maar wat ik hoop, lieve schat, want dat mis ik ook, is dat ik ooit weer echt kerst zal kunnen vieren. Dat dat warme gevoel er ook weer zal zijn. Dat ik niet vroeg in bed moet kruipen omdat ik wil dat de dagen snel voorbij gaan. Ik hoop dat ik op kerst ooit weer zal kunnen lachen, ooit weer zal kunnen zingen, ooit weer zal kunnen genieten van kerstsfeer. Ik herinner me de eerste kerst zonder opa’s fysieke aanwezigheid. Ook die kerst was niet zoals we het wilden, maar er is een tijd gekomen dat we wel weer volwaardig kerst konden vieren. Ook al was opa er in onze gedachten altijd bij. Maar, hoe graag ik opa ook gezien heb en nog graag zie, en hoezeer ik hem ook heel dikwijls mis,… Opa is mijn papa, hij is 43 jaar lang hier geweest, hij heeft een vrouw en vier dochters (en ondertussen al bijna 10 kleinkinderen, waarvan hij er ééntje (…) gekozen heeft om bij hem te zijn),… Hoe jong 43 ook is, ik moest afscheid nemen van mijn papa. Het is ook de normale gang van zaken dat er ooit een dag komt dat we afscheid moeten nemen van onze ouders. Het is echter niet de normale gang van zaken dat we moeten afscheid nemen van onze kinderen. Ik had nog zoveel plannen met jou, ik had je eerst grote boekentas moeten kopen, je feest moeten organiseren voor je eerste communie, ik had naar je oudercontacten moeten gaan, je naar de judo moeten brengen, naar de muziekschool, ik had je met trots aan het collega moeten laten beginnen, ik had je moeten plagen toen je de baard in de keel zou krijgen, je met je eerst vriendinnetje thuiskwam, ik had ’s nachts moeten wakker liggen als je zou uitgaan en ik ongerust zou liggen afwachten of je wel op een redelijk uur zou thuiskomen, ik had met je moeten dansen op je huwelijksfeest, ik had je moeten apetrots moeten feliciteren met je eerste job, ik had je met tranen in mijn ogen moeten vastnemen toen ik jouw eerste kindje in mijn handen zou krijgen,… Ik weet het wel, schat, zelfs moest je hier nog zijn blijven rondlopen zou het misschien ook niet zo uitdraaien. Ik wil maar zeggen… Je was nog maar pas met je leven gestart…

Maar, bolleke, je was er bij, hé, toen we op Kerstdag zelf naar Kai-Mook gingen kijken. Toen we aan bank kwamen kreeg ik het beeld in mijn hoofd van toen we in de zomer 2006 er ook eens waren. Ik zag je weer op dat bankje zitten, geschminkt in een krokodil met je panter (die nu nog steeds bij je is, want hij is meegegaan in je kistje) in je armen. Toen we ’s avonds moe maar voldaan terug thuis kwamen, iedereen gegeten had en de kindjes in bed zaten was ik blij dat we onder Kerst al een streep konden trekken. Nu nog Nieuwjaar. Hoe we dat gaan invullen weten we nog niet echt. Oudejaarsavond proberen we het hier gezellig te maken en, als het weer een beetje meezit, wil ik graag op één januari een stevige wandeling maken aan zee. Op twee en drie januari zijn we uitgenodigd door oma om samen met de hele familie enkele dagen door te brengen op een vakantiedomein. Hoewel ik weet dat iedereen er ons heel erg graag bij zou hebben en hoewel ik weet dat je broertjes en zusje het ook wel leuk zouden vinden,…. Het is weer schipperen tussen wat anderen graag willen (ook al zijn het ook je eigen kinderen) en hoe ik me er zelf bij voel. Ik wil graag gaan, maar ontzie me zo die snijdende pijn als iedereen daar gezellig met z’n complete gezinnetje zit. Ik denk dat ik er gewoon nog niet klaar voor ben. Het zou ook zoveel herinneringen oproepen aan twee jaar geleden toen we ook met de hele familie een dag of zes rond Nieuwjaar op boerderijvakantie waren aan zee. We, jij ook al, wisten toen al wat ons stond te wachten. Jij hebt zo genoten van die vakantie, van het ravotten, van de wandelingen, van het samenzijn. Ik weet ook nog hoe de wensballon, nadat iedereen zijn wens erin had gezegd (en zonder dat iemand het me gezegd heeft, weet ik wel wat iedereen wenste) de lucht inging. Hoe angstig keek het jaar 2008 niet tegemoet. Ik was zo verschrikkelijk bang .Mijn voorgevoel bleek niet onterecht. Mijn intuïtie heeft me niet in de steek gelaten. Nu terug ingaan op de uitnodiging en meegaan zou mij (en papa ook) zoveel pijn doen, maar zou je broertjes, je zusje, oma, je tantes, nonkels, neefjes en nichtje wel blij maken. Zo’n lastige keuze,…. Help je me erbij, schatje?

Lieve schat,

Hein is er ondertussen in geslaagd wat filmpjes van jou op youtube te zetten. Alleen is er iets fout gelopen met het geluid waardoor je dus wel al te zien bent, maar nog niet te horen. Hij heeft me beloofd dat nog in orde te brengen maar is nu op vakantie. Ik wacht dus nog even van de link op je blogje te zetten. Ik stel heel wat mensen hun geduld op de proef, maar dat zal dubbel en dik beloond worden.

 

Mijn allerliefste schatteke, loods jij me nog door die laatste dagen van dit jaar? En ga je op één januari mee naar zee?

 

Ik hou van je, mijn lieve schat, zoveel meer dan ik zou kunnen uitdrukken.

 

Jouw mama, voor nu, morgen, en altijd…….XXXXXXXXXXXXXX

 

16:52 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Els en co,

Sinds een tijdje lees ik je schrijfselen. Zoooo mooi gezegd en zooooooooooo herkenbaar... Ik wens jou, samen met je gezin vele mooie Rytse-herinneringen toe !!

Een hele warme knuffel,

Monique (mama van Rune*)

Gepost door: monique | 29-12-09

liefs Heel herkenbaar.... Moge je inzet voor je andere kindjes je ook dit jaar bemoedigen om het onaanvaardbare in je leven toch een plaats te geven. Ook je andere kindjes moeten verder met het groot gemis van hun broertje. Sterkte

Gepost door: brigitte | 02-01-10

De commentaren zijn gesloten.