20-12-09

Mijn kerstwens

Mijn allerliefste venteke,

 

 

De kerstvakantie is begonnen. Hier is jouw schoolloopbaan geëindigd. Alles waarmee Jinte na deze vakantie zal naar huis komen zal voor ons nieuw zijn. Arjen heeft 7 jaar geleden ook bij juf. Corina gezeten, maar er is ondertussen zoveel veranderd. Afgelopen donderdagavond was er oudercontact voor Jinte en Tieme. Ze doen het beiden heel goed, zijn heel goed mee met hun klasgenootjes, zijn iedereens vriendjes,… Maar net zoals elk kind hebben ook zij hun werkpuntjes. Jinte kan nogal verstrooid en afgeleid zijn en zou niet zo snel iemand om hulp moeten vragen. Ze moet wat zelfstandiger zijn. En Tieme deed ons weer zo aan jou denken, hé,… Heel braaf, soms een beetje te braaf, heel rustig, sociaal, maar ook voor hem enkele werkpuntjes, wat assertiever zijn en ook, net als jij en Jinte zit hij nogal snel op een andere planeet en moet dan terug tot de orde geroepen worden. Ach, ze zijn nog zo klein en ik ben, net zoals op jou, ook op hen zo apetrots. Ook Arjen had een rapport mee van school. En ik zou zo graag schrijven dat dat ook iets is om trots op te zijn, maar dat is niet zo. Er waren zeker enkele goeie dingen, muzische opvoeding, krea,… De wil is er wel, maar dat vlees is nogal zwak. En daarbij komt dat jouw oudste broer, net als zoveel van zijn leeftijd al flinke pubermanieren krijgt. Ook dat is een boeiende periode, en soms is ze zelfs grappig. Kinderen opvoeden is in ieder geval een boeiende uitdaging.

En mijn schatteke, deze vakantie heeft zich als echte kerst-en wintervakantie kunnen inzetten. Afgelopen week konden we al genieten van echt winterweer, maar nu is het echt wel helemaal de max! Hoewel ik een echt lente-en zomermens ben geniet ik nu ook wel van dit echte winterweer. De sneeuw die uit de lucht komt gedwarreld en die ons een prachtig wit landschap schenkt, je broertjes en zusje die er zich zo in amuseren,… Ik vind het echt heerlijk hoe ik nu de koude trotseer om met de kinderen naar buiten te kunnen. En als ik dan zo met hen op stap ben beeld ik me soms in dat jij er ook bij loopt. Sinds ik vorige week voor het eerst wat beelden van jou terug bekeek lukt het me makkelijker je stemmetje te horen. Ik hoor je lachen, praten, Arjen roepen,… Ik moest dit eigenlijk veel eerder gedaan hebben. Ik had er schrik voor, onterecht nu blijkt.

Terwijl Kerstmis nadert, en ik graag zeg dat het nu echt wel redelijk goed met me gaat, is het voor velen echt een heel erg donkere periode. Heel wat mensen zijn weer naar de overkant vertrokken. En in onze nabije omgeving zijn er dat enkele die er zelf voor gekozen hebben om jullie te gaan vervoegen. Ik hoop zo dat ze in het reine waren met zichzelf op het moment dat ze de beslissing namen. Schatteke, één daarvan is een oude klasvriend van opa. Opa heeft hem ook later nog heel erg goed gekend. Zouden ze elkaar al gevonden hebben? Vraag je opa of hij zijn vriend een beetje onder zijn hoede houdt. Ik weet het natuurlijk niet, maar ik vermoed dat het bereiken van de overkant toch een verschil maakt of je nu je opdracht afhebt en het je tijd is of als je zelf vindt dat het gewicht op je schouders ondraaglijk zwaar is geworden en je er dus voor kiest om zelf te beslissen dat je er genoeg van hebt. Misschien krijgen ze nu in de hemel wel een andere taak die ze echt wel tot een goed einde moeten brengen vooraleer ze kunnen genieten van die absolute gelukzaligheid. Schat, help jij hen een beetje in die taak? Ook zijn er weer heel wat kindertjes bij gekomen, hé. En voor een heel aantal onder hen was het een heel abrupte overgang. Ze hebben geen afscheid kunnen nemen van hun familie en vriendjes. Schatteke, laat je hen zien hoe ze hun mama’s  en papa’s duidelijk kunnen maken dat ze echt niet ver weg zijn?

 

Afgelopen maandag ben ik met Sofie (Rune en Ravens mama) naar een voordracht van Manu Keirse geweest. Ik heb er zo ontzettend veel aan gehad. De voordracht op zich duurde maar ruim een uur, maar hij mocht van mij gerust nog uren doorgaan. Ik hing echt aan zijn lippen. Wat ik er vooral uit geleerd heb is dat wat ik voel, wat ik zie en wat ik ervaar bij mezelf, nadat jij naar opa bent vertrokken, heel erg normaal is. Soms vroeg ik mezelf dat wel af, of het niet te lang duurt vooraleer ik mijn leven terug helemaal onder controle heb. Nee, het is echt heel erg normaal. Hij zei ook dat het niet abnormaal is dat het 5-7 jaar kan duren vooraleer een ouder die een kindje verliest opnieuw een beetje zijn weg heeft teruggevonden. Het is niet dat ik me nu ga wentelen in mijn ‘zoeken’ of in mijn ‘mezelf tijd geven’. Alleen weet ik nu dat ik mezelf niet altijd zo’n druk moet opleggen. Aansluitend was er de Japanse film ‘Departure’. De film ging over een Japanse cellist wiens orkest uit elkaar gaat en die dus noodgedwongen een andere job moet gaan zoeken. Zo beland hij bij een uitvaartcentrum die hem ervoor opleid om op een heel waardige, respectvolle manier mensen naar de overkant te begeleiden. Het was een prachtige film die ik moest gaan kijken. De steentjes die door het verhaal liepen maakten me dat duidelijk. Precies alsof je me wou laten zien hoe het echt is. En hoe is het dan? Wel, zoals iemand in de film zei,…: “Sterven is niet meer dan door een poort van de ene dimensie in de andere gaan. We zien elkaar terug!” En zo is het, schat! Wij zien elkaar terug, ooit.

 

Lieve Rytse, nog een zuchtje en het is Kerstmis. Kerstmis is nog altijd een feest waarin vooral gezelligheid en ‘samenzijn’ belangrijk zijn. Hoewel dit niet mijn favoriete periode is, ook niet toen jij hier nog rondliep, vind ik toch dat ik het je broertjes en zusje verschuldigd ben dit niet zomaar te laten voorbij gaan. De kerstboom staat er en op kerstavond zullen we het ook wel proberen gezellig te maken. De kindjes willen net al vorig jaar zelf pizza’s maken en dat gaan we dus ook doen. Het is een leuke activiteit en dan hebben we ook nog lekker gegeten. Laat zal het de avond niet worden want, ook net als een jaar geleden, gaan we op Kerstmis er op uit naar de Antwerpse zoo. Voor ons geen kerstbezoekjes, geen uren aan een veel te volle tafel veel te veel eten en drinken, voor ons ook geen pakjes. Voor ons zal  Kerstmis zijn:  samenzijn, het gezellig maken, genieten van elkaar! Ja, we mijden een beetje het gefeest, waarin de meeste andere gezinnen wél nog kunnen samenzijn. Wij, en vele anderen, kunnen nooit meer samenzijn zoals wij dat zouden willen. En zoals ik al eerder schreef, daarbij aanwezig zijn zet die lege plek nog eens in de schijnwerpers, wat het nog zoveel pijnlijker maakt. Respect voor onze keuze, om niet deel te nemen aan dat ‘gezellig samenzijn’, is een teken van ‘helpen dragen’. Ook de week erna, die laatste week van dit jaar, zullen we druk maken, om ervoor te zorgen dat ze snel weg is. Ik kijk zo uit tot die ‘feest’dagen achter de rug zijn, zodat we weer een beetje kunnen ademhalen. Gelukkig is papa de hele kerstvakantie thuis. We zullen dus echt wel veel kunnen doen.

 

En, mijn lieve, lieve krullewiet, om af te sluiten wil ik je nog eens bedanken voor de zalige knuffel die je me de nacht van vrijdag op zaterdag hebt gegeven. Ik heb de hele nacht met je doorgebracht, niet in het bijzonder met jou, maar met al mijn kinderen. Jij was er gewoon bij. Maar op het eind van de nacht gaf je zo’n warme, intense knuffel. En zie, nu kan ik er weer even tegen. Het maakt alleen duidelijk dat het echt is zoals ik denk en zoals je me al eerder duidelijk maakte,… Je hebt geen lijfje nodig om bij ons te zijn!

 

Allerliefste Rytseke, mijn allergrootste kerstwens is dat elk die iemand mist, en ik denk dat dat gewoon iedereen is, een de kracht en de mogelijkheid krijgt dat nood aan tastbaarheid aan de kant kan zetten en kan voelen dat wie ze missen gewoon naast hen staat! Net zoals jij, opa, mémé en pépé ook naast ons zullen staan.

 

Ik moet je niet vragen of je bij ons zal zijn op Kerst. Wat zou je wel niet antwoorden…? Tuurlijk ben je er, net als altijd!

 

Ik geef je een dikke, warme, winterkus en een heel erg dikke, warme winterknuffel, want ik ben en blijf voor altijd….

 

Jouw mama, die onnoemelijk veel van jou houdt XXXXXXXXXXXXX

 

Oh, ja, schatteke, wat ik je nog wilde zeggen,… Hein (en dat is dan de papa van Rune en Raven) is ervoor aan het zorgen dat het filmpje dat ik vorige week beloofde om op dit blogje te zetten waarschijnlijk wel voor volgende week zal zijn. Dus, nog een weekje geduld! En,… Alvast bedankt voor alle moeite, hé, Hein!

 

 

 

 

21:46 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

els, ik ben de 22.001 ste bezoeker...amazing... chapeau, iedere keer er iemand de blog leest , fonkelt rytse zijn sterreke, hij apprecieert het zo; dat weet ik...
hou je goed

Gepost door: chrisje | 21-12-09

Kerstwensen Ik wens jullie toch vredevolle kerstdagen en alle goeds en veel liefde in 2010. Het gemis is groot in deze feestdagen. Ook ik verloor een dochtertje. Heel veel courage!!Rystse blijft jullie bemoedigen en is altijd in ons hart

Gepost door: brigitte | 22-12-09

Gelukkig Nieuwjaar Dag Els,...
Weet je wat ik nu voel na het lezen van jou blogje,...
Jou Rytse* is gewoon heel dicht bij jullie,...
Jullie stralen gewoon warmte en liefde uit en weten wat genieten is,...
Ik wens jullie voor 2010 heel veel liefde,warmte en genegenheid toe.

Dikke zoen van ons allemaal

Gepost door: Ann Vanmoen | 27-12-09

De commentaren zijn gesloten.