13-12-09

Mama, ik heb de ster van opa gezien, en hij heeft naar me gezwaaid!

Lieve schat,

 

Donderdag 13 december 2007, iets voor 11u in de voormiddag,...vandaag twee jaar geleden,... Ik was pas een kleine drie weken weer aan het werk na mijn ouderschapsverlof. Ik was één van onze gebruikers aan het verzorgen in de badkamer toen plots mijn gsm ging. Het was de kinderneuroloog van UZG met de uitslag van je laatste NMR-spectroscopie. De ALD was zich aan het manifesteren, je zou zo snel mogelijk getransplanteerd moeten worden.... De grond schoof weg onder mijn voeten. Hoewel ik wist dat die transplantatie je kon redden, er was tenslotte al een goede donor gevonden, ik had er toen al een slecht gevoel bij. Ik wou optimistisch zijn, dat moest ook zo, voor jou, voor papa, je broertjes en je zusje, maar ook voor mezelf. Maar ik had het er erg moeilijk mee. Ik wou niet doemdenken en toch kon ik die gedachten zo moeilijk verdringen. Ik belde naar papa, die ook behoorlijk panikeerde. Ik hoor papa nog zeggen: "Elske, ik ben er niet klaar voor. Ik ben niet klaar om Rytse te verliezen." Hoewel ik precies hetzelfde voelde liet ik mezelf niets anders toe dan te zeggen dat die kans minder dan 5% was, dat had de neuroloog ons tenslotte gezegd. We zouden, met heel ons gezin, maar vooral met jou, door de allerzwaarste storm moeten en negatieve gedachten zouden ons daar niet in helpen, integendeel. Mijn medische bijstandsverlof werd aangevraagd en ik kon nog diezelfde voormiddag naar huis. Ik was niet in staat nog mijn werk verder te zetten. Familie, dichte vrienden en school werd op de hoogte gebracht. Iedereen was met verstomming geslagen. Ik wilde je bij mij, precies alsof ik toen al wist dat dit niet zou aflopen zoals we het zouden willen. En uitgerekend diezelfde morgen kwam je zoals gewoonlijk op je duizenden gemakje naar beneden. Toen ik je vroeg waar je zo lang had gezeten zei je: "Ik heb het sterretje van opa gezien en hij heeft naar me gezwaaid." Toen ik je vroeg wat jij toen had gedaan zei je dat je teruggezwaaid had. Mijn allerliefste bolleke, opa wist wat er zou gaan gebeuren. Opa wist dat je naar hem toe zou gaan. Opa stond klaar om je onder zijn vleugels te nemen. Schatteke, wat mis ik jullie alle twee!!! Maar wat ben ik ook blij dat jullie samen zijn in een dimensie vol schoonheid, goedheid en absolute gelukzaligheid. Jouw werk zat erop! Alleen vraag ik me soms af waarom je die laatste drie maanden nog moest doorstaan. Het zal zijn reden wel gehad hebben en jij zal nu wel weten waarom dat moest. Ik vraag me dikwijls af hoe het er in de hemel uitziet, waar je je nu mee bezig houdt, of je er ook kan spelen, of je er ook nog leert,...

Schatteke, vorige week was ik bij mijn oom Piet, opa's broer. Weet je nog hoe leuk je het vond om in zijn tuin te spelen? Hij is een hele tijd geleden nog bezig geweest met het maken van een stamboom. Hij is tot in het jaar 1632 geraakt. Ik vroeg hem of hij ook kon zeggen waarmee onze voorouders zich bezig hielden. Van mijn pepe zijn kant waren het vooral bouwondernemers of bouwvakkers. Jouw bedovergrootvader Petrus had negen kinderen maar was maar thuis tussen Kerstmis en Nieuwjaar. De rest van het jaar reisde hij rond, vestigde zich eventjes en trok toen weer verder. Als je je ooit verveelt zoek je hem maar eens op. Hij zal nogal wat kunnen vertellen. En langs mijn meme's kant waren het vooral molenaars en zadelmakers. Venteke, hoe boeiend moet het niet zijn hen te horen vertellen over hun leven, waar ze woonden, hoe ze werk deden, waarmee ze anders bezig waren. En stonden al die boeiende oma's en opa's je op te wachten, hebben ze je allemaal onder hun vleugels genomen? Als dat zo is, en dat kan toch niet anders,... Waar zou ik me dan toch nog zorgen over moeten maken?

Bolleke, afgelopen donderdag is het me voor het eerst gelukt de laatste dvd te bekijken waar jij ook op staat. Die hadden we gemaakt voor je nonkel Pieter-Jan zijn verjaardag. Hij wooonde toen met tante Hai in Ecuador. Daardoor zagen we elkaar zo weinig. Die dvd hebben we hem toen voor zijn verjaardag opgestuurd. Ik was erg zenuwachtig je terug te zien en kon voor mezelf niet voorzien hoe ik me hierbij zou voelen. Maar schatteke, wat voelde het goed je op de trampoline te zien springen, je te horen van zingen van 'lang zal hij leven', de choco rond je mondje te zien aan de ontbijttafel met een echt recht-uit-mijn-bed-kapsel, je op de grote berg in onze tuin (die nu weg is) te zien spelen en in de modderpoel onderaan die berg te zien ravotten,... Goh, schatje, wat had je een mooi lijfje, wat had je een mooi stemmetje, wat had je gevoel voor humor,... Ik zoek deze week eens iemand die ervoor kan zorgen dat ik op het blogje van volgende week er eens een fragmentje van op kan zetten. Ik denk dat zoveel mensen blij zouden zijn je nog eens te horen en te zien!

Lieve schat, weet je nog dat jij en ik, enkele weken voor je naar het ziekenhuis moest, met de trein en de tram naar het Gravensteen in Gent geweest zijn en dat we daarna zijn gaan Chinezen? Jouw zusje had al een hele tijd geleden gevraagd of ik dat met haar ook eens zou doen. En vorige week hebben we dat gedaan (wel met de auto ipv trein en tram). Papa had een dagje vrij genomen om te kunnen meegaan. Ik kon me alles zo weer voor de geest halen. Hoe je bij de ridder stond, hoe gefacineerd je was door de vergeetput, de guillotine en de foltertuigen, hoe grappig je de wc van toen vond, hoe je zocht naar de zaal met het kruis, hoe je achteraf aan de mijnheer van het onthaal vroeg waar de draak nu zat,.. Ook in het restaurant vroeg ik of we aan hetzelfde tafeltje mochten zitten. Papa zat op jouw plaats en Jinteke naast mij. Ik zei papa dat jij persé op die plaats wou gaan zitten omdat jij van daaruit via een spiegel aan de muur nog steeds het Gravensteen kon zien. Alle drie, zowel papa, Jinte als ik hebben van die dag genoten. Je was er helemaal bij. En als Tieme in de derde kleuterklas zal zitten is het zijn beurt. Dan gaan we opnieuw.

Lieve Rytse, je was de afgelopen week dus verschillende keren wel echt dichtbij en het voelde zo goed. Geniet van de verhalen van al je oma's en opa's en doe hen maar heel veel groetjes van me. Maar vooral aan jou opa, mijn papa,... Want hij heeft je zo duidelijk gemaakt dat hij voor je zal zorgen. Schatje, als het mijn beurt is, ga je dan ook eens naar me zwaaien, ik zal ook terugzwaaien. Zo weet ik dat je op me wacht! Maar als het kan,.. Je hoeft nu nog niet te zwaaien, af en toe eens een knipoog is goed.

Ik hou van je, mijn lieve krullewiet, voor altijd...

Kus en knuffel,

Jouw mama, ook voor altijd XXXXXXXX

21:16 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Zo voelbaar!Intens!

Gepost door: Moniek | 14-12-09

De commentaren zijn gesloten.