30-11-09

Vraagje aan Sinterklaas

Hey Bolleke,

 

Het gaat vandaag iets beter met me. Het gure rotweer van vorige week zal zeker een grote rol gespeeld hebben in mijn gemoedstoestand. Wat niet wegneemt dat wat ik schreef niet zo is, alleen zag ik het misschien wat donkerder. Nu, niet elke dag is dezelfde, gelukkig maar. We doen voort met ups en downs. De ups zijn soms wel echte ups maar springen helaas niet zo hoog boven het gemiddelde dan de downs in de diepte. Ik hou me wel aan mijn voornemen vooral aan mijn emotioneel comfort te denken en hou daarbij, behalve met papa, Arjen, Jinte en Tieme geen rekening met anderen. Zaterdagavond waren we uitgenodigd op een feest. 'Feest' kan bij ons nooit meer feest zijn zoals 2 jaar geleden. Feest is een gebeurtenis waar 'samenzijn' en 'gezelligheid' zo belangrijk zijn. Samenzijn kan voor ons nooit meer zoals wij het zouden willen en zoals bij de meesten het geval is. Het geluk van anderen geven me het gevoel dat de lege plek bij ons nog eens in de schijnwerpers staat en dus nog duidelijker en dus ook pijnlijker is. Het was een feest waarop enkel papa en ik uitgenodigd waren, de kindjes dus niet. Met hen moesten we dus geen rekening houden. Enkel met onszelf. Ik had al een erg lastige dag met veel tranen, Tieme was wat ziekjes en toch twijfelde ik de hele tijd of we al dan niet zouden gaan. Ik moest kiezen tussen mijn emotioneel comfort (en ook dat van zieke kleine broer die toch z'n mama nodig had) of toch tegemoet komen aan wat anderen van ons verwachtten, niet op mijn gemak zijn omdat ik dus een 'happy face' zou moeten opzetten (want het is tenslotte feest!) en mezelf zou verloochenen. Hoewel ik heel wat mensen graag had teruggezien, die ook op het feest zouden zijn, heb ik voor het eerste gekozen. Gelukkig had iedereen begrip voor onze keuze. Dat maakte het een stukje makkelijker dan ook te kunnen genieten van gewoon thuis bij papa, je broertjes en zusje te zijn.

Schatje, heb je vorige week woensdag mee gezongen vanuit de hemel. Papa is 42 jaar geworden. Weet je nog dat we 2 jaar geleden een kunstwerk voor papa 40ste verjaardag maakten. Ik had hier op de grond in de eetplaats een groot vel wit papier gelegd en enkele bordjes gekleurde verf. Alle jij, als Arjen en Jinte en zelfs Tieme stempelden naar hartelust met handjes en voetjes. Het hangt nog steeds op onze slaapkamer. Gisteren keek ik nog eens naar je handjes en voetjes, naar alle plooitjes erin. Wat zou ik graag je handjes nog eens vastnemen en je voetjes nog eens zien jumpen. Papa had er wel echt geen trek in zijn vejaardag te vieren, maar ik vond dat hij het je broertjes en zusjes wel verschuldigd is. Zij hadden tenslotte ook een tekening of kaartje gemaakt en bij een verjaardag hoort natuurlijk ook een pakje. Gelukkkig konden we wel mijn zijn allen (en jij vanuit de hemel) zingen van 'Happy Birthday' en 'Lang zal hij leven'. Ik weet wat papa toen dacht en daar sluit ik me ook bij aan. Maar voor Arjen, Jinte en Tieme is het wel belangrijk ook nog eens gelukkig te lijken, eens te lachen en eens iets grappigs te doen. Ook mijn verjaardag komt er aan. Jarig zijn op Nieuwjaar heb ik nooit leuk gevonden, maar sinds jij er niet meer bij kan zijn zoals ik het zou willen is het voor mij helemaal niet meer nodig. Gelukkig gaan we er dan, net als vorig jaar, ook weer op uit en zal er minder aandacht aan geschonken worden.

Schatteke, wat ook een domper op mijn gemoedstoestand zette vorige week was het feit dat ik een brief gekregen heb van uitgeverij Lannoo met de boodschap dat ze het boek toch niet zullen uitgeven. Ze krijgen erg veel manuscipten toegestuurd en kunnen het zich dus permitteren alleen de meest commercieële uit te geven.Ze vonden ook dat het te weinig universeels bevatte en dus ook te weinig herkenbaar voor het grote publiek. Toen ik de brief las voelde ik me ergens gefaald tegenover jou, hoewel ik heel goed weet dat dat niet zo is. Ik kan maar proberen. En meerdere keren per week krijg ik van mensen de vraag wanneer ze het boek nu kunnen lezen. Er zitten dus echt wel mensen op te wachten. Uitgeven in eigen beheer is iets wat veel centen, tijd en energie kost. Die laatste 2 heb ik of daar kan ik voor zorgen. Het is het eerste dat de struikelblok is. En we hebben nog steeds geen ezeltje in onze tuin staan of er groeien nog steeds geen centen aan de bomen. Nu, ik geef niet op en zoek verder. En wie zoekt die vindt! Ooit....

Lieve krullewiet, Sinds je kleine broertje naar school gaat heb ik meer tijd Meer tijd om dingen te doen, maar ook meer tijd om te denken, om in foto's te verzinken. Ik weet niet of het goed is. Ik bne niet echt een huishoudelijk mens. Ik ben niet iemand die elke dag haar kasten, haar ramen en haar keuken moet doen. En ik mis contact. Er zijn dagen dat ik, behalve 's morgens, 's middags en 's avonds aan school, geen enkele deftige conversatie kan voeren. Nu Tieme op school is moet ik zelfs tegen niemand meer praten als ik thuis ben. En dat mis ik. Ik overweeg om me weer op de arbeidsmarkt te gooien, als is het maar een halftijdse job. Zo ben ik ook weer eens meer dan alleen 'maar' mama, kan ik weer eens meer mensen ontmoeten, kan ik weer eens meer naar buiten, hebben mensen mij weer meer nodig. Maar wat met mijn kinderen dan? Wat als zij mij nodig hebben, wat als ze ziek zijn? Zal ik nog genoeg energie hebben om er ook 100% voor hen te kunnen zijn. De gedachte voelt ergens als springen in koud water en moeten zwemmen. Misschien dat ik tijdens het zwemmen wel voel dat de temperatuur van het water al bij al nog meevalt. Maar wat als ik merk dat het thuis niet lukt? Waarom zou het niet lukken? Ik heb tenslotte 17 jaar 28/u per week gewerkt, ook als ik al 3 kinderen had. Zie je, schat, ik twijfel en zal zeker geen overhaaste beslissingen nemen. Ik heb nog tijd, er zit me niemand op de hielen. Schatje, stuur ji mij een beetje op tijd de juiste keuze te maken?

Mijn allerliefste schatteke, Sint komt eraan. De pakjes voor je broertjes en zusje liggen al veilig weg op zolder. Enkel voor jou ligt er nog niets. Ook jouw schoentje, dat nog steeds tussen de andere schoenen in het schoenenrek staat zal gezet worden. En de Sint zal er iets inleggen. Vorig jaar bracht hij een playmobilridder, die nu nog steeds in je hoekje in de woonkamer staat. Het is zo moeilijk. Jij zou nu 7 jaar zijn. Wat zou jou boeien? Ik denk een groot dino-boek, of een microscoop, of iets anders? Ik zie het nog wel, maar ook jij krijgt zeker iets. Ik weet wel dat er door jou niet zal mee gespeeld worden, maar ik zou het niet kunnen niets voor jou te kopen.

Bolleke, mijn allerliefste engeltje, ik ben afgelopen jaar wel flink geweest. Dat vind ik toch. Kan Sinterklaas ook iets voor mij brengen. Jou terugbrengen zoals ik het wil, kan niet, dat weet ik wel. Maar wat zou ik in mijn dromen graag eens wat tijd krijgen om je te knuffelen, met je te praten, met je te spelen. Als dat eens zou kunnen. Meer vraag ik niet! Vraag je het aan Sinterklaas?

Lieve, lieve schat,

Zoals je ziet. Mama doet echt wel haar best vooruit te geraken. Voor jou, voor papa, voor Arjen, voor Jinte, voor Tieme, maar ook voor mezelf! Zoals jij dat ook zou willen. En met de gedachte dat jij achter me staat en je hand op mijn schouder legt blijf ik verder proberen!

Ik hou van je, schatje, maar dat weet je wel en dat voel je ook.

Voel je ook mijn kus die ik je gooi? En voel je ook de knuffel die ik je geef?

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Jouw mama, voor altijd XXXXXXXXXXX

15:09 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Els,
Het doet me deugd te lezen dat het wat beter gaat. zou ons etentje daar voor iets tussen zitten :)
Morgen spring ik efkes binnen om wat bij te kletsen.
knuffel
sophie

Gepost door: sophie | 30-11-09

lieve Els en Piere, zoals jij je gevoelens neerschrijft kunnen we niet begrijpen dat jullie verhaal niet interessant of commercieel genoeg is.. Hoe kan men dit zeggen???
Wij vinden dat jouw boek er wel moet komen. Als alle families van lotgenootjes jou nu eens zouden helpen? Wij gaan hier alvast eens brainstormen.
Wij kijken er zo naar uit om Rytse's verhaal te lezen
knuffels van ons
Hugo, Marianne en Eline

Gepost door: Hugo | 06-12-09

De commentaren zijn gesloten.