22-11-09

achter de facade...

Dag mijn schatteke,

 

Ik ben geen aangenaam gezelschap. Al een tijdje niet. Ik voel me echt niet goed. Ik heb nergens fysieke pijn of zo, maar ik voel me een vat vol woede (niet zomaar boosheid) en frustraties. Ik weet het, het siert me niet en toch is het zo.

Ik weet dat deze blog door heel wat mensen wordt gelezen. Dus ik weet ook dat mijn openheid tijdens het schrijven me erg kwetsbaar maakt. Moet ik me beter voordoen dan hoe ik me voel? Moet ik schrijven dat het goed met me gaat? En dat ik me gelukkig voel? En dat ik vooruit geraak? En dat het me lukt mijn weg terug te vinden. Wel, nee,...! Het gaat niet goed met me en ik voel me allesbehalve gelukkig en ik geraak niet vooruit en het lukt me niet mijn weg terug te vinden!!!! Ja, ik durf dat toe te geven. Mensen zeggen me dikwijls hoe dapper ze me vinden, hoe sterk ze me vinden. Wel, ik ben niet dapper en ik ben helemaal niet sterk. Ja, ik zeg de mensen 's morgens een goede dag, er komt wel eens een glimlach op mijn gezicht en ogenschijnlijk lijk ik mijn leven weer in handen te hebben... Maar schat, er is niemand die ziet hoe ik thuis in een hoekje mijn verdriet uitschreeuw, IK MIS JE MEER DAN OOIT!!!! Mijn hart bloedt en ik krijg het niet gestelpt! Het doet zo ongelofelijk veel pijn. En niemand kan die pijn verzachten. Nee, ook papa, Arjen, Jinte en Tieme niet. Door hun aanwezigheid en de zorg die ze dan vragen word ik even uit mijn verdriet weggetrokken. Ook zo als ik de huishoudelijke taken in orde breng. Die nemen alleen maar wat tijd op die anders zou vergaan in tranen van verdriet, van gemis. Papa doet zo erg zijn best om mij gelukkiger te maken en heeft ontzettend veel geduld met me en daar ben ik hem ook ontzettend dankbaar voor. Je broertjes en zusje zie ik ook ongelofelijk graag en ze zijn erg vaak een grote bron van troost, maar die lege plek aan tafel, in de auto, in de zetel,... voelt aan als een grote, gapende, ontstoken wonde in mijn hart! Er bestaan geen pilletjes of siroopjes en zelfs geen heelkundige ingreep om die wonde te dichten. Wat zegt men? Tijd heelt alle wonden? Deze wonde is niet te helen, niet in 100 000 jaar! En weet je wat mij soms zo moe maakt? Het niet mogen toegeven dat ik me zo voel! Ik mag niet zwak zijn want ik heb een man en kinderen om voor te zorgen. Niet dat ze me tot last zijn, integendeel, zij houden mij recht. Maar toegeven dat je je slecht voelt, daar schrikken mensen van omdat ze niet weten hoe ze ermee om moeten. Ook het gevoel te hebben te moeten opboksen tegen mensen die veronderstelt zijn je te kennen want je groeide samen met hen op of hebben je zelfs grootgebracht. Ik moet altijd rekening houden met anderen, me altijd plooien naar anderen en ik heb echt het gevoel mezelf daarin te verliezen. Het gebeurt vaak dat mensen die in een gelijkaardig schuitje staan me opbellen, mailen met hun verhaal, hun vraag, hun frustratie, hun onmacht. Ik ben blij dat ze dat doen en ben ergens ook gevleid dat ze dat bij me kunnen. Ik help hen ook graag, gewoon door te luisteren en soms doe ik een poging hen goede raad te geven. Dit weekend ben ik er gewoon achter gekomen dat ik de goede raad die ik aan anderen geef beter ook eens op mezelf zou toepassen. De raad die ik aan de meeste van de mensen geef is: "DENK OOK EENS AAN JEZELF! Doe eens wat JIJ wil en niet wat een ander van je verwacht! En vooral, je bent hierover niemand (behalve je gezin) verantwoording verschuldigd, probeer daar eens van te genieten en voel je je er vooral niet schuldig om" En verdikke, dat is wat ik ook meer moet doen. Ik heb mijn verantwoordelijkheid naar jou, papa en je broers en zusje toe, maar ook naar mezelf toe! Mijn topverantwoordelijkheid ligt maar bij zes mensen, waar jij nog steeds bijhoort. Met hen moet ik rekening houden. Ik ben het een beetje moe rekening te moeten houden met mensen die geen rekening houden met ons (hoewel ze ervan overtuigd zijn dat ze dat wel doen!). Ik weet het, schat, dit klinkt hard en zo bedoel ik het eigenlijk niet, want ik weet dat ze het misschien wel goed menen, maar gewoon dingen niet of anders aanvoelen omdat ze zo verschillend zijn, omdat we gewoon 'anders' zijn! Gelukkig zijn er ook een aantal mensen bij wie ik dan terecht kan met die woede en die frustraties. Het lucht dikwijls toch wat op dat met hen te kunnen delen!

Wat me dan weer wat recht helpt zijn de reacties op dit blogje. Niet enkel de geschreven reacties, ook de mondelinge. Afgelopen donderdag was het op school dus grootouderfeest. Ook oma was er voor Jinte en Tieme. Ik had me opgegeven om die dag op school wat te helpen. 's avonds kwam een grootouderpaar naar me toe en zegden me dat ze elke week deze blog lezen. Het deed zo ongelofelijk veel deugd. Het moet toch zijn dat anderen er iets aan hebben? Het deed me ook wel beseffen dat er veel meer mensen mij kennen dan ik zou verwachten. Het is best mogelijk dat de kassierster in de Carrefour, of de mevrouw van de bloemenwinkel of de garagist of,.... mijn schrijfselen leest. En daar ben ik erg blij mee, het geeft me een goed gevoel! Dus, allemaal, EEN DIKKE DANK JE WEL!!! Want telkens iemand dit blogje aanklikt is het wel jouw naam die op het scherm komt en wordt er dus ook aan jou gedacht en dat houd je levend!

Bolleke, heb je gezien dat we afgelopen woensdagnamiddag bezoek hadden? Eén van Jintekes klasvriendjes, Maxime, had me gezegd dat hij iets voor je had. Het kruisje dat hij in de klas gemaakt had met allerheiligen en allerzielen wou hij aan jou geven. Hij zat al een tijdje met die vraag maar durfde ze nooit te stellen tot zijn mama mij daarover aansprak. Ik vond het zo'n mooi gebaar en zei hem dat hij het kruisje zelf bij jou mocht komen leggen. En dat is hij dus afgelopen woensdag komen doen. Wat ik er ook zo mooi aan vond is dat jouw broertjes en zusje, samen met Maxime en zijn zusje Luka rond jouw steen aan het spelen was. Zo was je er ook weer helemaal bij!

Mijn allerliefste schatje, aan mensen die ook hun kindje verloren en die ook vaak door hun gewicht van verdriet en gemis op hun knieën zitten te huilen zeg ik dikwijls wat ik denk op zo'n moment. Dan denk ik: "Wat zou Rytseke nu doen?" Jij zou mijn handen nemen, mij rechttrekken, mij in je armen nemen, mijn tranen wegkussen en zeggen: "Mama, ik weet dat je verdriet hebt en dat mag. Maar probeer weer een glimlach op je gezicht te toveren en ga stapje voor stapje weer vooruit!" En omdat ik zo pijnlijk veel van je hou is dat wat ik probeer, schat! Alleen is het zo verdomd moeilijk!

Bolleke, mijn lieve krullewiet,...

Ik blijf proberen, voor jou!

Jouw mama, voor altijd en altijd en altijd en altijd en altijd en altijd,............

20:46 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

lieve Els en Piere, Wij blijven ook nog altijd je blog volgen. Jullie zijn zo lieve mensen. Een deel van een donkere periode in ons leven. Nu je boek af is val je misschien in een 'put'. Je hebt je wens volbracht : Rytse onsterfelijk maken.
En inderdaad moet je af en toe eens aan jezelf denken, je staat naast je immense verdriet steeds klaar als mama en echtgenote. Zonder soms een stil te staan, kan je niet recupereren.
Wees maar zeker van dat Rytse geen betere mama kan hebben.
Tijd kan de wonden niet helen, dat beseffen we ondertussen ook, die lege stoel blijft er voor altijd...
We wensen je heel veel sterkte en moed om verder te gaan.
Hugo, Marianne en Eline

Gepost door: Hugo | 22-11-09

Lieve Els Schreeuw het maar eens uit,...
Het moet verdomd lastig voor je zijn,...
Ik zit in een andere situatie met mijn kids,maar het is ook moeilijk voor me en ik zei het mijn ma nog vanmiddag,...Niemand maar dan ook niemand voelt mijn lichaam,mijn verdriet.
Els,ik wil je heel veel sterkte en liefde en nog zoveel meer toewensen,maar laat het nu UZELF eens toe om je eens wat te laten gaan,er komt wel weer beterschap.
Jou lieve krullebol zal hier zeker en vast voor zorgen want hij houd ontzettend veel van je,...

Dikke knuf,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 22-11-09

Dag Els,

Groot gelijk heb je alles eens te verwoorden. Indien je muren bouwt rond je verdriet, dan is er zeker geen huis meer mee te houden.
Eén stap ineens volstaat ook!

Heel veel moed!

Moniek

Gepost door: Moniek | 23-11-09

Die facade,dat ken ik ook,ik weet het ,je kindje verliezen........Maar ik heb ook van die zware dagen ,niets meer kunnen zeggen ,raad vragen gewoon samen zijn!Het kan zo inmens pijn doen..Ik weet wat je voelt,maar weet Els dat er zoveel mensen achter je staan,en die je ook hard nodig hebben.Veel,veel sterkte buurvrouwke van om de hoek!

Gepost door: ria | 23-11-09

Je verwoordt zo ontroerend mooi 'mijn' opgekropte gevoelens...
Hou je haaks, dat probeer ik ook, dag na dag...
STERKTE,
Fries (papa van Soetkin*)

Gepost door: fries | 24-11-09

dag els,
ik ben er ook zo eentje. je kent me niet, maar ik heb zoveel aan het lezen van ' je schrijfsels'. ik hoopte je op de ovok dag te ontmoeten. een volgende keer. Ik voel wat je voelt en het is moeilijk, die leegte blijft. veel moed. griet

Gepost door: griet ( mama van sebbe*) | 28-11-09

De commentaren zijn gesloten.