16-11-09

zware bagage

Dag venteke,

Hier ben ik weer. Ondertussen zijn er weer heel wat jonge mensen in de hemel bijgekomen, hé. Ik zei nog tegen papa dat het me sinds jij vertrokken bent zo dikwijls opvalt dat er zoveel jonge mensen, kinderen al zo vroeg naar de overkant vertrekken. Vroeger stond ik daar niet zo bij stil. Het gebeurde wel, en dat wist ik ook, maar het was telkens elders, ver van mijn eigen wereldje. Dat het ooit zo dicht zou komen had ik nooit gedacht. En maar goed ook,...

Het was weer geen evidente week. Je jongste broertje heeft zijn eerste stapjes naar de peuterklas gezet. Het was een beetje met vertraging omdat hij ziek geweest was, maar donderdag was het dus zo ver. Hij vertrok superenthousiast met zijn boekentas van Cars op zijn rug. Ook toen ik hem in de klas bracht en aan de juf gaf bleef hij enthousiast. Maar toen ik afscheid nam was het plots van:"Wil niet! Mama blijven!" Om het voor hem en voor mezelf niet moeilijker te maken heb ik toen ook kort afscheid genomen. Het deed me wel iets, mijn laatste spruit die aan z'n schoolloopbaan begint. Toen Arjen met school begon was ik zwanger van jou, toen jij begon was Jinte net enkele maanden oud en toen zij naar het klasje vertrok was Tieme er ook al. Er was telkens nog een kindje thuis om voor te zorgen en dat is nu niet meer het geval. De eerste dagen liep ik echt een beetje verloren en vroeg ik me de hele tijd af hoe hij het in de klas zou stellen. Nu, telkens ik hem al van school ben gaan afhalen vond hij het super. Als ik hem vraag wat hij allemaal heeft gedaan in de klas is zijn antwoord:'Peelt me miesh (=kindjes), miek (=muziek) hoort, zinge oma opa (voorbereiding voor het grootouderfeest van nu donderdag)." Hij vond het telkens leuk. Hoewel ik, toen ik Tieme de eerste dag afzette een dikke krop in mijn keel voelde bleven de tranen uit. Ik had je gevraagd bij je broertje te blijven en dat stelde me gerust. Niet dat ik me ongerust maakte, want hij heeft een superjuf (net zoals de andere juffen trouwens), maar het gaf me een goed gevoel te weten dat jij bij hem was. Thuis is het ook wel ferm aanpassen. Ik heb echt mijn handen vrij om heel wat dingen te doen. Alles gaat zoveel sneller, boodschappen, opruimen, poetsen. Ik moet geen rekening meer houden met onze slapende Tieme. Heb je me deze namiddag gezien, schat, hoe mama aan het poetsen was? Er was niemand thuis, niemand met wie ik dus rekening moest houden, niemand die in mijn weg liep, niemand die me nodig had. Ik heb mijn makkelijke jeans en mijn poetst-shirtaangetrokken, ben 20 jaar in de tijd teruggekeerd en een fantstische cd van Brian Adams snoeihard opgezet, en ben erin gevlogen. Ik danste en zong mee terwijl ik alles afstofte en aan het stofzuigen was. Wel, ik vond het heerlijk!

En vorige week woensdag heb ik weer zo'n intens moment gehad met Jinte. Het was tegelijk intens, pijnlijk en toch ook ontroerend mooi. Ik moest in Roeselare zijn om iets af te geven en omdat papa samen met Arjen de berging en de wasplaats wat aan het herorganiseren was nam ik Jinte en Tieme mee. Op de terugweg had ik haar kinderstoel naast mij gezet omdat ze in het doorgaan misselijk geworden was. Ze was stil , een beetje te stil. Ik legde mijn hand op haar beentje en vroeg haar hoe het met haar was. "Niet goed." "Was scheelt er, kindje, heb je weer buikpijn?"" Nee, ik wil ook dood. Ik wil ook een sterretje worden want ik wil naar Rytse." Schat, dat van je zusje moeten horen, waarvan ik ook zo ongelofelijk veel hou, sneed als een mes door mijn hart. "Schatje toch, soms wil mama ook een sterretje worden omdat ik ook naar Rytse wil. Maar als ik denk aan papa, aan Arjen, aan jou en aan Tieme wil ik ook graag nog wat hier blijven. Want wij doen samen toch ook nog leuke dingen. Jij hebt ons toch ook. En je bent toch blij als je bij je vriendjes en vriendinnetjes kan zijn, of als je naar een verjaardagsfeestje mag, of als je in de tuin kan spelen. Ik ben er zeker van dat Rytse wil dat jij nog heel lang hier blijft!" Ik kon ze precies niet echt opfleuren. Ik vind het ook zo moeilijk, schat. Ik kan haar echt wel begrijpen. Nu is ze nog te klein om echt goed te beseffen wat ze zegt. Maar soms maak ik me daar wel zorgen om. Elke ouder wil zijn of haar kind gelukkig zien en dat is bij mij niet anders. En jammer genoeg hebben elke van onze kinderen, Tieme nog het minst, al een emotionele rugzak met al flink wat gewicht in. Ik hoop echt dat ze steeds mensen rond hen zullen hebben die die rugzak helpen dragen zodat ze niet gefocust zijn door het gewicht ervan, maar dat ze door de steun van hun omgeving de kans krijgen het gewicht zo niet te voelen en op die manier toch nog kunnen genieten van al het moois rondom hen. Jinte, jouw zusje, mijn enige dochter, mijn prinses, je staat nog zo dicht bij haar, zo duidelijk, Wat zou ik haar graag wat meer onbezorgd, welgezind en opgewekt in het leven zien ronddartelen. Het is voor ons al zo ontzettend moeilijk ons leven weer op de rails te krijgen, ons verdriet een plaats te geven, wat moet dat dan niet zijn voor zo'n kleine kleuter met al zoveel bagage?

Lieve schat,nu de dagen weer korter zijn, het zo snel donker is voelen we die eindejaarsperiode weer zo angstvallig dichterbij komen. Het is een periode die ik me toch zo ontzettend ontzie. Het liefst vanal zou ik onder de grond kruipen, een ferme winterslaap houden en pas ergens halverwege maart, met de eerste crocussen weer wakker worden. Het is een periode waarin 'samen-zijn', menselijke warmte en gezelligheid zo belangrijk zijn. Maar daaruit vloeit dat dus dat gemis om iemand ook zo sterk benadrukt wordt. Want wij zullen nooit meer 'samen-zijn', we zullen pogingen doen om toch wat menselijke warmte en gezelligheid te creëren omdat dat ook is wat jij zou willen en omdat we dat elkaar en je broers en zus verschuldigd zijn. Maar bij papa en ik zal het gemis om jou toch erg zwaar doorwegen. Gelukkig hebben we, vorig jaar al, de beslissing genomen niet mee te doen aan Kerst- en Nieuwjaarsbezoeken. Vorig jaar zijn we met Kerstmis met het hele gezin naar Planckendael geweest en met Nieuwjaar naar de Antwerpse Zoo. Het was telkens koud, kalm, maar ergens wel gezellig. Dit jaar doen we het opnieuw op die manier, alleen weten we nog niet waar we precies naar toe zullen gaan. We hebben nog even tijd.

Mijn allerliefste schatje, stuur je wat van de hemelse warmte want mama's hartje voelt een beetje koud en stuur je ook wat hemelse vreugde naar je zus zodat ze weer een onbezorgde kleuter kan zijn? En vraag je eens aan opa dat hij donderdag heel goed luistert want zijn jongste kleinzoon zal voor hem zingen.

Schatteke, je bent altijd bij ons, dat weet ik wel, maar de komende weken worden toch wel moeilijk. Loods je ons hierdoor? Laat je je af en toe eens voelen?

Wat hou ik van je schatje, als dat zou kunnen, nog meer dan ooit!

Dikke kus en dikke knuffel,

Jouw mama, voor altijd XXXX........

21:41 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Spring gerust binnen voor een theetje en een klapke, als de auto buiten staat ben ik thuis!
Liefs, Leen.

Gepost door: leen | 16-11-09

Intensheid, warmte en liefde stralen uit! Ja Els, gemis kan hard zijn!

Gepost door: Moniek | 17-11-09

met in mijn hart ieder die ik mis, wil ik jou en je opa uitnodigen om te zien dat oma in het klasje naar haar kleinzoon zal luistern, naar zijn eerste liedje. Trouwens, oma's luisteren naar veel meer dan ze kunnen zeggen. Vaak met natte ogen.

Gepost door: oma | 17-11-09

Zo mooi Dag Els,

Wat mooi neergeschreven,...
De tranen rollen over mijn wangen want het was een hele emotionele week bij ons,
Woensdag hebben we het vriendje van Robin en Anouk begraven,..en ik ben er kapot van,...
Gisteren opnieuw het nieuws dat er kindje gestorven is,...
Weet je,het doet me heel veel pijn en wat moet dit voor jullie zijn,...
Ik heb daar al zovel aan gedacht hé,..
Het leven is zo kwetsbaar,...daarom is genieten zo belangrijk .
Els,jij geniet zo van jou kids om je heen .
Jullie stoere Rytse* is hier ongelooflijk trots op.
Heel veel sterkte en Liefs,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 20-11-09

De commentaren zijn gesloten.