09-11-09

opvoeden...

Dag mijn Bolle,

 

De herstvakantie is weer voorbij. Het was wel echt 'herfst'-vakantie, hé met dat sombere weer. En met de eerste koude en het regenweer hebben ook de winterziekten hier hun intrede gedaan. Tieme heeft een heuse griep met hoge koorts gehad die nu een wending genomen heeft naar dikke snottebellen, hoestbuien en lichtere koorts en Jinte heeft behalve hetzelfde als Tieme ook last van een lopende oor. Daarom is de eerste schooldag van je kleinste broertje uitgesteld naar donderdag of misschien wel volgende week maandag. Ik ben wel blij dat ik door 'thuisblijfmama' te zijn zowel Jinte als Tieme de mogelijkheid kan geven thuis te blijven als ze zich niet opperbest voelen. Toen ik nog uit ging werken heb ik toch vaak jou of Arjen noodgedwongen naar school moeten brengen als je je geen 100% voelde omdat ik geen andere mogelijkheid had. Als je echt ziek was met koorts kon ik wel familiaal verlof nemen, maar dat kon ook niet onbeperkt. En hoe meer kindjes je hebt, hoe sneller dat je aan je maximum van 10 dagen per jaar zit. Daarom ben ik blij dat ik dat ik hen mijn schoot kan bieden om samen naar tv te kijken of in een boekje te kijken, mijn schouder kan geven om op te huilen (en hun snottebellen aan af te vegenLachen). Nu zijn ze op de plaats waar ze het liefst zijn en bij de persoon die een kind het liefst bij zich wil als het ziek is. Ook zijn ze in hun vertrouwde omgeving waar ze kunnen spelen, filmpje of boekje kijken, zetel liggen, slapen of wat ze ook maar willen. En ondanks het ziek zijn, lukt het je kleine broertje aardig om het potje te gebruiken. Hij heeft af en toe nog wel een ongelukje (meestal is het begin in de broek om verder te gaan op het potje), maar dat hoort er bij. Ik zal wel blij zijn dat we eens helemaal van die pampers verlost zullen zijn! Hij doet wel echt goed zijn best. Vandaag zijn we zelfs naar de Carrefour geweest zonder pamper aan. 't Was wel een risico, maar we moeten het toch eens proberen en het is hem gelukt de broek schoon en droog te houden! 

De vakantie was wel weer moeilijk voor Arjen die zo nood heeft aan de normale structuur wat vakantie zeker niet is. Plus het slechte weer die ervoor zorgde dat hij het heel erg moeilijk had zich wat in te tomen, rekening houden met het feit dat niet alles rond hem alleen draait en dat niet iedereen onmiddellijk voor hem springt, dat er nog steeds (net zoals overal) basisafspraken zijn waar iedereen zich probeert aan te houden en dat ik geen meid ben maar nog steeds zijn moeder die (naar mijn gevoel tevergeefs) blijft pogingen doen om haar 11-jarige zoon wat verantwoordelijkheidsgevoel bij te brengen. Van je kinderen verwacht je niet dat ze je overal voor bedanken en dat ze je zeggen dat ze je graag zien. Maar als je een spontane knuffel, een spontane zoen, een knipoog of een ander teder moment krijgt, of als ze je zeggen dat je lekker hebt gekookt en dat ze blij zijn dat hun kleertjes weer netjes gestreken in de kast liggen of dat hun kamertje zo netjes is, weet je weer waarvoor je het allemaal met liefde en overgave blijft doen. Maar als die kamer een uurtje nadat je ze hebt gepoetst weer niet om aan te zien is, de gestreken kleren in de kleerkast gegooid werden (ik leg ze op zijn bureau en hij moet ze in zijn kast leggen), hij over zijn rommel stapt in plaats van het op te rapen en alleen maar vriendelijk is tegen anderen of als hij iets van me wil verkrijgen.... Dat maakt me boos maar vooral erg moe! Ik heb het zo moeilijk energie te blijven steken in iemand die al alle energie uit je zuigt. En hoe ouder hij wordt, hoe moeilijker het wordt. Gewoon een klein beetje respect, een klein beetje dankbaarheid en een klein beetje verantwoordelijkheidsgevoel, gewoon een (kleine) positieve evolutie zou mij weer een duwtje in de rug geven. Maar dat is er voorlopig niet. Toen we hem ruim 10 jaar geleden in Rusland gingen ophalen deden we dat omdat we graag kinderen wilden. Omdat die kinderen niet persé ons eigen product moesten zijn en er heel wat kinderen waren die blij zouden zijn met een plaatsje in een gezin waar het zo ontzettend graag gezien zal worden is Arjen een deel van ons gezin geworden. Dat een adoptiekind een rugzak draagt waar rekening moet mee gehouden worden wisten we en weten we nog steeds. En we houden daar ook rekening mee. Maar het is zo frustrerend te merken dat hij alle kansen die hij hier krijgt aangeboden zomaar weggooit. Door zijn hechtingsstoornis en bodemloosheid die te wijten zijn aan het feit dat hij de eerst 16 maanden van zijn leven in een Russisch weeshuis ernstig verwaarloosd werd, heeft hij zijn emotionele en intellectuele beperkingen. Ik ben mij daar van bewust en ik ben er ook van overtuigd dat hij niet alles zelf in handen heeft en het diep in zijn hart ook wel anders zou willen. Maar dat neemt niet weg dat het soms verdomd moeilijk is nog liefdevol met hem om te gaan en erop te waken dat hij ook voelt dat wij hem nog steeds graag zien. Hoewel ik wel in alle eerlijkheid moet toegeven dat hij een goede grote broer is voor Jinte en Tieme. Hij zorgt goed voor hen, speelt met hen, entertaint hen, leest verhaaltjes voor,... Jinte kijkt er steeds naar uit tot de bus komt die Arjen terug thuis brengt. En ook met jou klikte het goed, hé schat. Jullie hadden dikwijls veel plezier samen. Ik weet dat het voor Arjen ook niet evident is zijn weg verder te vinden zonder jouw lijfelijke aanwezigheid. Hij heeft WEER maar eens afscheid van iemand moeten nemen. En hoewel hij zich van al het gemis tijdens zijn eerste 16 maanden niets herinnert, het laat wel duidelijke sporen na. Papa en ik blijven verder ons best doen om ervoor te zorgen dat Arjen een kerel wordt die (eventueel met wat hulp) zijn plan kan trekken, gelukkig wordt en iemand wordt waar men op kan rekenen. Schat, help je ons daarbij want het is dikwijls moeilijk. Kan jij je broer niet eens een beetje aanmanen om wat 'flinker' te zijn.  En wil je ook mij helpen om elke dag met een blanco blad te beginnen want ook dat is op de duur niet evident meer? 

Mijn lieve schat, kinderen opvoeden is geen senicure, maar wel een ontzettend boeiende uitdaging. Hoewel er al zoveel boeken over dit onderwerp bestaan, een exacte handleiding bestaat niet. Dat kan ook niet want elk kind is uniek. Wat had ik graag gevoeld hoe de uitdaging met jou verder zou verlopen. Hoewel je ook wel je heftige kantjes had en ik me vooral aan je traagheid kon ergeren, ik denk dat jij hier thuis wel het kindje was met het minst vanal werk. Je was een lief, attent, gemakkelijk, humoristisch, zacht kindje. Jij was goed voor iedereen. Zo herinner ik me dat we met een verjaardagsfeestje van Arjen met een aantal van zijn vriendjes naar de bioscoop zijn geweest. Jij was er ook bij. Alle kindjes mochten kiezen tussen een zakje snoepjes voor bij de film of een zakje popcorn. Jij had een zakje snoep gekozen en het kindje dat naast je zat koos voor popcorn. Toen dat kindje zijn popcorn op had vroeg hij de hele tijd snoepjes aan jou. Jij was er zo zuinig op maar toch gaf je het hem telkens hij het vroeg tot ik zei dat je nu de rest van je snoepjes wel voor jezelf mocht houden, dat het andere kindje tenslotte zijn popcorn had gekregen. Zo was jij. Soms denk ik dat jij te goed was voor deze wereld en dat God je daarom zo snel bij zich heeft geroepen. Schat, het is wat het is en gebeurd is wat voorbestemd was. Maar was je maar niet zo makkelijk geweest, was er maar wat meer werk aan je geweest, misschien liep je hier dan nog rond... Maar het is niet zo. Nu is het aan opa, mémé, pépé, meester Lieven en nog vele anderen om je daar in de hemel verder te laten groeien en je te begeleiden in wat je taak daar ook mag zijn. En ik ben zeker dat je het goed doet!

Wat ben ik apetrots dat ik je mama ben, schat!!!!

En daarom hou ik ook zo ontzettend veel van je!!

Dikke kus,

je mama, voor altijd XXX!!! 

20:14 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Els,
Opnieuw zit ik hier met tranen. Ik weet dat het niet makkelijk is met Arjen. Hij heeft helaas de warme huiselijke basis gemist en die is volgens zoveel psychologen en psychiaters van levensbelang.
Jullie doen zo hard jullie best. Ik hoop dat hij de kansen grijpt die hij krijgt.
K vind het knap dat je ook nog zijn positieve eigenschappen ziet en verduidelijkt.
Jullie zijn zo te bewonderen voor de vechtlust voor elk van jullie kinderen !

Gepost door: sophie | 09-11-09

lieve els...

we kennen elkaar al een geruime tijd, en heb de beginperiode van arjen meegemaakt,
ik vrees dat je idd nog vaak een gemengd gevoel zal hebben, maar weet dat arjen diep in zijn hart zo dankbaar is voor de kans dat pierre en jij hem bieden, maar het uiten is zo een opgave voor hem,je bent een pracht van een mama, zeer sterk om alles wat in de omgeving gebeurt een plaats te geven, hij toont het niet , maar hij weet het wel!
toen ik daarstraks de blog aan het lezen was, herinnerde ik me een moment van tijdens de babysit, rytse was nog zo jong, en we waren aan het spelen,in het keukentje in de bozestraat, we waren bezig over jou, arjen kwam naar mij en rystse kwam erbij; we kwamen overeen ,
hun mama was top, en de duim ging omhoog..., van allebei els, van allebei!

hou je goed!

Gepost door: chrisje | 10-11-09

De commentaren zijn gesloten.