03-11-09

Herinneringen, met een lach en een traan!

Dag mijn venteke,

Hier ben ik weer. Elke dag ben ik er voor jou, de hele dag, maar tijdens het schrijven op je blogje toch even bewuster. Nu ben ik niet afgeleid door je broertjes, je zusje, papa, telefoon,... Behalve het geruis van de pc, mijn getokkel op het klavier en de regen op de velux is er geen enkel geluidje.

Het zijn sombere dagen. Het is op en top herfst, met alles wat er bij hoort. En nu het winteruur er ook weer is, is de dag zo snel ten einde. Je mama leeft op zonne-energie, hé schat, dus zijn dergelijke dagen niet echt mijn ding. Ook deze 1 en 2 november, Allerheiligen en Allerzielen zijn niet echt aan mij besteed. Het zijn dagen waarin we ons moreel verplicht voelen om naar het kerkhof te gaan en daar de mooiste, grootste en duurste pot chrysanten op de grafzerk van onze dierbare te gaan zetten. Is dat wat jullie van ons verwachten? Dat is voor mij geen vraag. Was het druilerige weer van de afgelopen dagen geen teken van: "Blijf maar lekker binnen, brand een kaars naast mijn foto, speel mijn muziek, maak het gezellig, spreek over mij en heb je er nood aan...laat dan maar een traan, maar zorg ook voor een (glim)lach!" Volgens mij is dat waar het tenslotte allemaal om draait. Ik ben zo ontzettend blij met de versoepeling van de wetgeving die ervoor zorgt dat jij hier kan zijn. Hier bij ons thuis, in het vertrouwde nest waar je hoort. Ik weet ook wel dat mensen nood hebben om naar het kerkhof te gaan omdat dat nog steeds voor velen een plaats is waar nog tastbaar bewijs is dat een (groot)ouder, een echtgeno(o)t(e), een kind er effectief ooit geweest is. Het kan voor velen een plaats zijn om tot rust te komen, om het gevoel te hebben nog eens 'samen' te zijn, om je tranen eens de vrije loop te laten. Zowel opa, als mémé en pépé zijn op het kerkhof. We zijn er deze dagen niet geweest. Van ons staat er geen pot bloemen. We gaan er wel op anderen momenten in het jaar, op vadertjesdag, moedertjesdag, verjaardagen, of gewoon zo maar eens. Bij ons branden kaarsjes, wordt over hen en zelfs onze grootouders gesproken. En net zoals jij zitten zij in ons hart, waar ze horen te zitten en waar ze altijd zullen zitten. We konden wel aan deze dagen niet zomaar voorbij gaan. Zowel Arjen als Jinte hebben er op school over geleerd. Arjen, die zegt er niet veel over, maar Jinte wel. Ze had bij juf Corina een kruisje gemaakt in jouw lievelingskleuren (oranje en geel) en heeft dat bij jou, op je steen gelegd! Enkele dagen geleden vroeg ze me of ze een filmpje mocht kijken. Ik vroeg haar wat ze wou zien: 'Madagascar, Beesten bij de buren, Flushed Away of Plop in de stad,..." Nee, ze wou kijken naar 'Rytse in de hemel'. Ontroerd ging ik naast haar zitten en zei haar dat ik geen film heb van 'Rytse in de hemel', dat zo'n film ook niet bestaat. Ze huilde en zei dat ze graag eens zou willen zien hoe je het daar stelt in de hemel, hoe je huis eruit ziet, en of je ook een schommel hebt en wat je daar eet en of je daar ook naar school gaat, of je daar ook kan fietsen en skeeleren en of de zon daar echt wel altijd schijnt. Schatje, kom je eens in je zus haar 'slaapverhaal' (zoals ze dat van Platvoet heeft geleerd)? Het zou haar zo blij maken je eens even terug te zien. En het is Jinte alleen niet die het er weer wat moeilijker mee heeft. Toen ik vorige week woensdagavond van een vergadering weer thuis kwam zag ik op mijn gsm (die ik weer eens thuis vergeten was) dat ik een oproep gemist had en dat er een berichtje ingesproken was. Het was Ona (buurmeisje die een jaartje jonger is dan jou en waar je ook vaak mee speelde). Ze huilde en vroeg of ik een hele dikke kus wilde geven op je foto. Omdat het al te laat op de avond was heb ik haar niet meer teruggebeld. Enkele dagen eerder had haar mama, Sylvie, me gezegd dat Ona een sterrekijker vraagt aan de Sint omdat ze jou dan terug kan zien. Sylvie zat er een beetje mee in dat Ona erg ontgoocheld zal zijn als ze merkt dat ze je, ondanks de sterrekijker, toch niet zal zien. Ik heb dus je foto op een grote ster (die licht geeft in het donker) gekleefd. Zo kan ze je altijd zien, heeft ze geen sterrekijker nodig en kan ze je zelf een zoen geven als ze dat wil! En vrijdagmiddag toen de schoolbel ging, kreeg jij van de leerlingen, leerkrachten en directeur Joost een grote knipoog. Jouw liedje, 'Toby' van Mega Mindy (dat je zelf zo vaak uit volle borst hebt gezongen) weerklonk op de speelplaats. Ik kon mijn ogen niet droog houden. Wat blijf ik school toch dankbaar voor de plaats die je er blijft hebben! Net als meester Lieven blijf je met hen verbonden. Ook aan meester Lieven heb ik de laatste dagen vaak gedacht. Meester Lieven, die zijn leerlingen, door zijn verhalen die hij zo prachtig kon brengen, meenam naar de Middeleeuwen waar de ridders op hun paard ten strijde trokken en de jongvrouwen zaten te wachten tot en of hun helden terugkeerden. Jij hield ook zo van die verhalen, hé schat. Ik ben er zeker van de meester Lieven je hierover al veel bijgeleerd heeft. Meester Lieven, die vorige jaar op 2 november ervoor zorgde dat de school opnieuw een aardbeving van gevoelens te verwerken kreeg. Meester Lieven zou niet meer voor de klas staan, meester Lieven zou zijn leerlingen niet meer welkom zingen, meester Lieven zou niemands rots in de branding meer zijn, meester Lieven zou geen touwtrekker voor veel aktiviteiten meer zijn. Maar al wat en wie meester Lieven was heeft er ook wel voor gezorgd dat hij ook voor altijd blijft!

Heel speciaal hebben we deze dagen wel gedacht aan jouw nieuwe vriendjes in de hemel. Er komen er elke dag bij en ik ken ze niet allemaal bij naam. Maar een aantal liggen ons toch ook wel nauw aan het hart. Heel speciaal dachten we aan Thibo, Emily-Grace, Mathieu, Soetkin, Quinten, Lotte, Rune, Saskia, Lien en Seppe. Speel maar lekker samen met je vele sterrevriendjes!

Bolle, om over te gaan naar iets luchtigers,.... Zaterdag in de vooravond hadden met school onze eerste gezinshalloweenwandeling. Samen met nog enkele ouders van de ouderraad had ik die helpen in elkaar te steken. We hadden gehoopt op een opkomst van 100 mensen, maar het zijn er maar liefst ruim 270 geworden! De wandeling zat goed in elkaar, we hadden soep gemaakt voor bij de aankomst (jaja, mama heeft nogal wat pompoenen mogen snijden, hoor) en elk kindje kreeg ook een zakje snoep. Halloween zou niet geslaagd zijn als er geen heksen zouden zijn.... En ja, hoor, de meeste mensen herkenden me maar als ik iets zei. Een minpuntje was echter de heel erg hevige regenbui die uit de lucht kwam vallen net toen papa met Arjen (geest), Jinte (heks) en Tieme (vleermuis) aan de wandeling zou beginnen. Tieme had er helemaal geen zin in natgeregend te worden en liet dat overduidelijk en al krijsend blijken, Jinte vond het te donker en te griezelig en Arjen kon duidelijk de spanning niet aan waardoor papa de beslissing genomen heeft dat het misschien beter zou zijn gewoon terug huiswaarst te keren. Ik vond het echt heel erg jammer maar begreep het wel. Ach, volgend jaar is iedereen een jaartje ouder, zal de organisatie er opnieuw iets overgetelijks van maken en zal er geen druppeltje uit de lucht vallen!

Lieve, lieve schat, je bent bij me, in mijn hoofd en in mijn hart, altijd, elke seconde van de dag. Ik ga met je slapen en ik sta met je op en dat zal zo zijn tot ik met je ga slapen en bij jou zal opstaan! Wat hou ik van je, zo onnoemelijk veel en zo intens, voor altijd.....!!!!!

Jouw mama XXXXXXXXXXX....

21:56 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Bedankt dat je in deze dagen ook weer aan Soetkin* dacht. Wees gerust, 't was wederzijds! Ook wij vergeten Rytse niet!
PS: Mooie reportage in Man bijt Hond!
Mvg, Fries

Gepost door: fries | 03-11-09

Ontroerend intens!

Gepost door: Moniek | 05-11-09

Rytse,
we waren vandaag in plopsaland. En ik hoorde verschillende keren jouw liedje van Megamindy.
Tranen in mijn ogen, heb de hele dag aan jou gedacht, kerel.
Dikke knuffel

Gepost door: sophie | 08-11-09

Dag Els, het is alweer een hele tijd geleden dat ik reageer op Rytsekes blog.. Wij hebben heel erg genoten van de reportage Man bijt Hond.. Het doet een mens aan het denken zetten. Je kind toch nog thuis kunnen houden... OOk al is hij of zij er lijfelijk niet hij of zij zit altijd in je hart... maar door die steen of ik weet het niet is dit meer duidelijk.. Ik wil alleen maar zeggen hoeveel bewondering ik voor jullie heb. Weet dat we Rytse nooit zullen vergeten. Ik heb hiernog schelpjes liggen maar die blijven nu hier en als ik naar ze kijk dan denk ik aan Rytse. Als we naar de zee gaan dan zal Rytse altijd in ons gedachten zijn. Overal war er schelpjes zijn. Jullie zijn een prachtgezin.
Vele groetjes van Marianne

Gepost door: Marianne en Hugo | 08-11-09

Man bijt hond bezorgde ons kippenvel...

Gepost door: seynaeve lieve | 16-11-09

De commentaren zijn gesloten.