06-10-09

einde van fases

Dag mijn venteke,

 

Het kon niet blijven duren, hé, dat mooie zomerweer. Het si nu al éénmaal herfst en het groen snakte naar water,... Maar ik, schatteke, ik niet. Voor mij mag het altijd zomer zijn. Ik voel echt dat ik geen deugd heb van zo'n weer. Ik heb minder fut, kan minder verdragen,.... Ik betrap er me soms op dat ik kort ben tegen je broertjes en zusje, gewoon omdat dat weer mij (en hen ook) parten speelt. Ik voel me dan achteraf zo schuldig. Ik zie hen toch zo verschrikkelijk graag en wil voor hen echt een lieve, zachte, altijd geduldige mama zijn, maar dat lukt me niet altijd. Tiemeke zit nu echt een beetje in een lastige fase. De fase net voor peutertjes naar school gaan. Wat ik hem thuis aanbied is niet meer voldoende. Als ik Jinte 's morgens aan de schoolpoort afzet weent en 'klaagt' bijna de hele voormiddag omdat hij ook naar school wil en ook met de kindjes wil spelen. We tellen de dagen af, nog een week of 4! Voor mij zal het wel raar doen,.. Geen kleintjes meer in huis. Er was anders altijd nog ééntje. Toen jij naar school ging was Jinte er nog, toen Jinte ging was Tieme er nog, maar nu is er geen kleintje meer. Het is een fase die wordt afgesloten. Het is met gemengde gevoelens. Echt geen kleintjes meer, ze worden groot, weer een stukje loslaten,... Maar aan de andere kant zal ik ook wel blij zijn van ook geen kleintjes meer te hebben. Papa en ik zitten al 10 jaar in de pampers en in de kleintjes. Het is goed dat daar een eind aan komt.

Schatteke, papa en ik waren vorige week vrijdag uitgenodigd op een huwelijk van één van je nichtjes. Het is een tak van de familie die we door omstandigheden niet meer zagen. Er zijn 2 neven, 2 nichten, 2 tantes en 2 ooms van langs papa zijn kant die je nooit hebt gekend. Ik heb er eigenlijk nooit bij stil gestaan, maar na dat huwelijk had ik er toch een wrang gevoel bij. Hoewel zowel papa als ik flink wat moeite hebben met de levensstijl van die tantes en ooms (en zij met die van ons) vind ik het toch erg jammer dat jij ze nooit hebt gekend maar vooral dat zij jou nooit hebben gekend. Je ene oom is je wel enkele keren op de PICU komen opzoeken, maar toen was jij al in die coma. Vooral voor je neven en je nichtjes vind ik het heel erg jammer. Zij waren nog kind toen we door die omstandigheden elkaar niet meer opzochten. En zoals één van je neven me onlangs mailde,... "kleine kinderen volgen hun ouders en stellen zich geen vragen!" Maar nu zijn die neven en nichten allemaal volwassen mensen (papa is de jongste van 4. Was al 27 toen we huwden en de kinderen kwamen ook pas later. Dit terwijl zijn oudere zussen en broers erg jong huwden en kinderen kregen). Vooral met hen was het een aangenaam weerzien. Het deed goed te weten dat de kinderen ons op het feest wilden, ongeacht wat hun ouders daar van mochten denken. Het is ook voor hen dat we er geweest zijn. Die banden zijn weer nauwer aangetrokken. Elk van je neven en nichten was eerder durven komen omdat het allemaal zo lang geleden was. Wat ben ik blij dat dat ijs nu gebroken is en dat we die contacten zullen blijven onderhouden. Het is gewoon heel erg jammer dat verschillend zijn soms zo weinig getolereerd wordt. Het is zoveel eenvoudiger als dat gewoon gerespecteerd wordt en er niet verwacht wordt dat de andere je volgt in je doen en denken.

Mijn allerliefste Rytseke, er is een oude vriend van opa die heel binnenkort tot bij jullie komt. Opa zal blij zijn hem terug te zien en die vriend zeker ook van opa terug te zien. Maar wil je opa zeggen dat zijn vriend eraan komt en hem vragen of hij hem helpt zich thuis te voelen. Ga jij maar met opa mee. Neem zijn hand maar vast. Ik ben er zeker van dat opa je apetrots aan zijn vriend zal voorstellen.

Bolleke, mijn allerliefste schat, ik mis je! Hoewel ik weet dat je er altijd bent lijk je zo veraf. Ik hou zo ontzettend veel van je, altijd!!

Dikke zoen en een dikke knuffel van

Jouw mama, voor altijd!!!!!!!! XXXXXXXXXXXXXXXXXXX

19:52 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hallo Els Ik ben hier weer wat komen bijlezen en ik doe dit hier zo graag omdat ik me er helemaal in kan vinden hoe zorgzaam jij bent voor jou kids,...
En idd kleine kinderen worden groot ,het loslaten kan heel moeilijk zijn hé,...

Heel veel liefs en een fijn weekend,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 10-10-09

De commentaren zijn gesloten.