03-09-09

Pijn

Mijn allerliefste venteke,

 

Tranen rollen over mijn wangen. Ik ben bezig met je boek en ik lees, en herlees, en bekijk nog eens de foto's die er ook in verwerkt zitten en het doet pijn... Pijn om je glimlach enkel nog op foto te kunnen zien, pijn omdat ik het gevoel niet meer kan ophalen die ik had toen je me vastnam daar in dat kleine kamertje op 3K6, pijn omdat ik de conversaties die ik lees me nog wel herinner maar je stemmetje niet meer hoor, pijn om enkel nog te kunnen lezen hoe je je armpjes om me heen sloeg en me een kus gaf en dat ik dat niet meer kan voelen, pijn.... Pijn als ik lees hoe jij je verschrikkelijke pijn verbeet, als ik opnieuw die angst voel toen we merkten dat het niet liep zoals het had moeten lopen, pijn toen Dr. Van De Voorde ons zei dat ze niets meer voor je konden doen, pijn toen ik in de ambulance naast je zat op weg naar huis en toch de hele tijd tegen je praatte, pijn toen ik naast je in ons grote bed lag en zeker de pijn toen je borstkasje niet meer op en neer ging en toen papa je hartje voelde stoppen,  Oh, schat, wat moet ik doen om die pijn te verdrijven. Het lukt me niet!!! Het voelt vreselijk.... En toch,... Ik weet dat je het nu zo goed hebt, dat je nu zoveel rijker bent en dat liefde alle grenzen overstijgt, en ons dus altijd met elkaar blijft verbinden.

Vorige zaterdag zijn we gaan zingen in Kortrijk op 'Vlaanderen zingt'. We zijn er al elk jaar naar toe gegaan, maar deze keer wou ik het zeker niet missen en wel om een heel bijzondere reden. 3000 mensen in Kortrijk zouden zingen en springen op jouw lied van The Proclaimers '500 miles'. Ik kon op dat moment niet meezingen en liet mijn tranen lopen toen je fantstische papa me in zijn armen nam. Ik kon alleen maar luisteren en hopen dat het inderdaad zo zou zijn... "When I come home yes I' know I'm gonna be, I'm gonna be the man who comes back home with you. I'm gonna be the man who's coming home with you." Schat, zal jij er zijn als ik bij jou terug kan thuiskomen? Daar ga ik van uit en dat houdt me overeind! En niet alleen dat lied, maar ook dat prachtige lied van Mama's Jasje "Als de dag van toen". Bij het meezingen hiervan voelde ik vooral voor papa en voor jou zo'n warme, sterke, intense liefde. Jouw papa bij wie ik echt dat gevoel heb ""Jij bent mijn leven, sta aan mijn zij' En wat, wat er ook gebeuren mag, ik hou nog meer van jou als toen, die dag". Hoewel we elkaar ook niet altijd even goed begrijpen en de één soms mijdt waar de andere juist nood aan heeft, hoewel we soms niet begrijpen wat de andere al dan niet met woorden wil zeggen, hoewel we elk op een heel verschillende manier verwerken, hoewel hier ook wel eens een hard woord valt of de scharnieren van de deur hun stevigheid moeten bewijzen, toch voelen we beiden dat we voor elkaar gemaakt zijn en daar ben jij, samen met Arjen, Jinte en Tieme het bewijs van.

Mijn Rytseke van wie ik toch zoveel hou,..

"Ik tel de dagen die sindsdien verstreken

Al lang niet meer, op de vingers van één hand

De tijd kan niets meer van jouw beeld verbleken

Al is de weg ook nog zo lang, naar ons land"

Ooit....Maar ondertussen blijf ik genieten van te zien hoe je zus het heftige temprament van je papa erfde, hoe Arjen merkbaar moeite doet om het aangenaam te maken en hoe Tieme een echte opgewekte kleuter aan het worden is...

Schat, ik sluit mijn ogen, neem me in je armen en druk je dicht tegen me aan. Het gevoel dat ik dan krijg, daar moet ik mee vooruit.

 

Dikke kus,

Jouw mama, voor altijd...... XXXX 

20:47 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Kippevel Els,
Nu krijg ik hier ook de tranen in mijn ogen hoor.
Je schrijft het hier zo mooi neer,zo vol gevoel,zoveel intens verdriet van binnen in je,....
Het moet heel zwaar zijn die boek te schrijven,maar hopelijks helpt het jou om alles wat draagelijker te maken.
ik ga het alvast lezen .
Ik wens je samen met jou ventje en je kids een fijn weekend toe.

Heel veel liefs,ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 04-09-09

Lieve Els,

Ik wou dat ik jouw pijn wat kon verzachten.
Je bent zo moedig en dapper. Rytse moet vast en zeker supertrots op je zijn.
liefs
sophie

Gepost door: sophie | 04-09-09

-- Gewoon aangrijpend en héél erg mooi die worden van jou Els !

Gepost door: Marianne | 07-09-09

ik word er stil van...

lieve

Gepost door: lieve | 24-09-09

De commentaren zijn gesloten.