25-08-09

fonkelend sterretje...

Dag mijn allerliefste Rytseke,

 

Onze pc deed al eventjes niet wat hij moest doen. Daardoor is het nu pas dat ik terug op je blogje kan.

Ze zit er bijna op, de grote vakantie. En (ik denk net zoals in veel gezinnen) daar zijn we niet rouwig om. Negen weken is lang en voor je zus echt wel té lang. Ze verveelt zich, weet met zichzelf geen blijf meer en heeft toch zo nood aan terug wat structuur. Ook Tieme, die nog tot november moet wachten om naar het peuterklasje te gaan, vindt geen uitdaging meer en wil ook naar school. Ik heb er misschien niet echt verstandig aan gedaan hem ook al zijn nieuwe boekentas te kopen. En Arjen, die kijkt er ook naar uit om weer naar Meester Karel te vertrekken. Eén september zal wel weer niet zonder emotie verlopen. Dan zou jij al aan het tweede leerjaar starten. Bij wie zou je dan zitten? Bij Juf Ingrid of bij Juf Aloma? Je zou al een flinke knaap zijn. En elk jaar opnieuw zal ik mij die vraag stellen, hoe het zou zijn moest jouw lijfje hier nog rondlopen. Jinte start nu in de 3de kleuterklas, jouw laatste klasje. Er zullen veel gevoelens terug komen, we zullen veel dingen herkennen, wat ook soms wel pijnlijk zal zijn. Maar ik zal heel erg hard mijn best doen om niet alles van de 3de kleuterklas met jou te associëren, want het gaat nu om Jinte, jouw zus!

Lieve schat, enkele dagen geleden heb ik met juf Hilde nog zo'n goede babbel gehad. Ze kwam, samen met Juliette die bij jou in de klas zat, en haar man langs fietsen. En zomaar, spontaan hadden we samen met hen een gezellige avond. En natuurlijk kwam jij ook weer ter sprake. Ik vertelde haar dat ik nog altijd het pluimpje heb die je van haar kreeg net voor je naar het ziekenhuis moest. Ik herinner me ook haar oprecht intens verdriet en de knuffel die ik van haar kreeg toen je pas vertrokken was. Schat, je hebt zoveel moois en warms achtergelaten bij zoveel mensen. En Juliette, waar jij ook zo vaak over sprak is ook zo'n flinke meid geworden. En telkens als ik zo iemand van jouw vriendjes of vriendinnetjes zie vraag ik het me af, hoe zou het geweest zijn....

Toen ik in het weekend de kindjes in de auto aan het zetten was om wat boodschappen te doen kwam de schoondochter van onze buren naar me toe. Ze vroeg me hoe het met me was. Ik antwoordde dat het wel ging. Toen ze me zei dat ze het me vroeg omdat ze ook een kindje verloren is volgde er een goed gesprek met heel wat herkenbare dingen. De boosheid, frustraties,.... al dan niet uitgesproken. Het feit dat we voor de buitenwereld een gezin van 5 zijn ipv een gezin van 6. Het feit dat ik nog altijd zeg (en altijd zal blijven zeggen) dat ik 4 kinderen heb, ook het feit dat je niet altijd uitlegt geeft als ze zien dat ik maar met 3 kinderen op stap ben omdat ik die uitleg niet altijd wil doen.  De schuldgevoelens die er zijn als je je eens goed voelt, als je eens lacht of uit de bol gaat. Allemaal zo ontzettend herkenbaar. En altijd opnieuw doet een gesprek met lotgenoten deugd. Andere gesprekken ook,... Maar ik schreef het al eerder.... Hoezeer de mensen ook hun best doen te begrijpen wat je voelt, ze kunnen het niet. En gelukkig maar, ik wens dat niemand dat zou voelen! Alleen, en dat mis ik soms wel, zou ik willen dat mensen soms een beetje meer zouden verstaan waarom we niet op een feestje willen zijn of waarom we eens boos zijn of waarom we eens prikkelbaar zijn,... Het heeft zelden met hen te maken, maar het wordt zo weinig met het verlies van je kind geassocieerd. Want het is toch al wel bijna anderhalf jaar, of 5 jaar of 10 jaar, of 20 jaar geleden. Op rouwen kan geen termijn gekleefd worden. Verwacht niet dat 'het al beter met ons gaat' naarmate de tijd verstrijkt. Ik geloof dat ik dat in mijn eerste schrijfel op dit blogje schreef... Verdriet om je kind slijt niet, integendeel!!!!

 

Mijn lieve, lieve venteke, tijdens deze mooi zomerdagen waar ik toch zo van geniet denk ik zoveel aan jou! En 's avonds als ik in papa's armen door ons open raam naar de sterren kijk, zie ik je fonkelend zeggen: "Je doet het goed, mama!" En dan gooi ik je een kus omdat ik toch zo ontzettend veel van je hou!!!

Want ik ben altijd, en voor altijd, zelfs als ik terug bij jou ben,

Jouw mama XXXXX

15:03 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Een lieve knuffel aan jullie allen,omdat er soms geen woorden zijn! Liefs Hilde

Gepost door: Hilde | 27-08-09

Hallo Dag Els,
Wat schrijf jij hier weer zo mooi jou verdriet neer.
Weet je,ik heb mijn kids nog en ik moet ze vaak missen en ik ze het ook zo vaak dat niemand voelt wat ik voel,.......
Maarja,een buitenstaander kan het niet begrijpen.
Ik wens je veel moed voor de eerst schooldag want bij mij is die ook heel zwaar.
Robin moest nu normaal naar het middelbaar,...
Zo zie je maar,je kan niets uit je hoofd zetten hé

Gepost door: Ann Vanmoen | 27-08-09

De commentaren zijn gesloten.