16-08-09

kinderen...

Dag mijn schatteke,

 

Hoezeer ik ook mijn best doe om positief te zijn, het lukt me zo moeilijk of eigenlijk bijna niet. Ik voel me niet goed, heb nergens pijn fysieke pijn of zo, maar toch. Jinte en Tieme zijn schatjes en hebben, net zoals alle kinderen, hun leuke maar ook minder leuke kandjes. En ik voel dat ik die leuke wel zie, maar er minder energie uit haal om ook zonder vitten en me boos te maken de minder mooie kandjes te kunnen verdragen. Duurt de vakantie te lang, zijn ze te moe (ze zitten inderdaad laat in hun bed),....? Ik weet het niet. En Arjen, die is dit weekend niet naar huis gekomen. Het loopt niet goed thuis, ook niet waar hij nu is. Om iedereen rust te gunnen en in de hoop een beetje een 'shock-effect' te bekomen (oei, 'k zal mij toch wat meer moeten inspannen, meer aan de afspraken houden, meer rekening houden met de anderen,...) De rust was er inderdaad, bij iedereen. Maar het shock-effect bleef uit. Zoals afgesproken belde ik deze namiddag eens naar Arjen. Ik hoopte te horen dat hij het als een sanctie had ervaren, maar niets was minder waar. Hij vond het super, had gisteravond laat mogen opblijven om naar een film te kijken en kon spelen naar hartelust met zijn vrienden. Toen ik hem zei dat ik alle vuile was dat papa was gaan ophalen, gewassen, gestreken, weer proper in zijn tas had gestopt en straks weer zou gaan brengen was zijn enige antwoord 'oke'. Niets 'dank je wel', niets 'ik waardeer het', niets 'ik mis je', niets... Het doet ontzettend veel pijn!!! Je zet geen kinderen op de wereld (of je adopteert ze niet) om er dankbaarheid en respect van te krijgen, maar het doet zo ontzettend veel deugd dat toch te ervaren, en daarom niet altijd in woorden. Het doet vooral zo'n pijn omdat we die dankbaarheid en dat respect van jou wel zo sterk ervaarden, je was zo dankbaar, je gaf zoveel affectie, je was zo'n warm ventje. Terwijl ik dit schrijf voel ik dat het dat is wat me nu zoveel verdriet, zoveel frustratie en zoveel boosheid geeft. Ik wil zo graag volmondig roepen dat ik ontzettend veel van Arjen hou maar kan dat nu niet. Het is inderdaad zo dat die adoptierugzak bij hem wel heel zwaar weegt, dat hij fundamentele gevoelens heeft moeten missen toen hij nog zo klein was en dat dat zijn overduidelijke sporen nalaat. Hij heeft zijn gedrag niet altijd zelf in de hand dus kunnen we hem ook niet alles kwalijk nemen. Maar het is zo ontzettend moeilijk om samen te leven met iemand die je alle kansen wil geven, die je een plaats in je gezin geeft, die je zo graag wil zien, en die gewoon alles overboord gooit door alleen aan zichzelf, aan zijn eigen gemak, aan zijn eigen comfort denkt. Zo iemand heet in vaktermen 'bodemloos'. Arjen is nu 11 en begint te puberen wat het er zeker niet makkelijker op maakt. Ik maak me zorgen. Zorgen om hem, om wat voor iemand hij zal worden als die duidelijke neerwaartse tendens blijft, zorgen om Jinte en Tieme omdat Arjen toch nog steeds hun grote broer is maar waar ze beter geen voorbeeld aan nemen. Ook zorgen om Jinte en Tieme omdat het er nu zo op lijkt dat ze maar met z'n tweeën zijn, dat er maar één broertje en één zusje is terwijl er 3 broertjes en 1 zusje is. Zorgen om Pierke omdat hij er net als ik momenteel een beetje zijn buik van vol heeft en omdat het echt inspanning kost iets met Arjen te doen. Maar ook zorgen om mezelf omdat ik me er teveel  (ik denk terechte) zorgen in maak en omdat ik niet onmiddellijk nog kan zeggen dat ik Arjen mis. Dat is geen normaal gevoel, ik zou hem moeten missen en dat is nu niet.... En dat doet me zoveel verdriet. En dat maakt het gemis om jou nog zoveel voelbaarder. Schat, ik vraag je hulp. En weer.... net als ik dit schrijf, komt Jinte mijn bureau binnen en ze ziet mijn tranen. "Mama, waarom heb jij nu traantjes? Is het omdat Rytseke gestorven is?" Ze strekt haar armpjes uit en komt op mijn schoot zitten. "Zeg het eens, mama. waarom huil je zo?" En ik vertel het haar, allemaal, maar in kindertaal. Ze mag mijn tranen zien en ze mag ook weten waarom ze er zijn want dat hoort er gewoon bij. Ze mag me zien lachen omdat ik plezier heb en gelukkig ben, maar ze mag me ook zien huilen omdat ik verdriet heb.

Schat, ik hou van je en ik mis je zo ontzettend hard. Help je me om me een beetje gelukkiger te voelen?

Dikke kus,

Jouw mama, voor altijd... XXX!!!

21:03 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Liefs,....... Lieve Els,

Wat is het toch soms zwaar voor je,......;
Je wil alles zo goed doen voor jou kids,je geeft ze een goede opvoeding en ja,dan gaat het even moeilijk,....
Konden wij maar iets doen,want idd je kids moeten missen is zwaar,dat ondervind ik hier ook zo vaak,......Laat ons hopen dat Arjen er weer bovenop geraakt maar met de steun van Rytseke* zal dit wel lukken,........
Denk aan je,dikke knuf

Gepost door: Ann Vanmoen | 16-08-09

Beste nicht,
tranen in de ogen krijg je bij het lezen van je oprechte gevoelens. Ook al is het moeilijk, blijf geloven in de sterkte van de kleine dingen.
We hebben genoten van ons bezoekje bij jullie en de kindjes zijn ongelofelijk lief.
Sterkte...
Liefs uit Zonhoven,
Patricia en Kristof

Gepost door: Patricia | 17-08-09

liefs. Dag lieve Els,

Wat bewonderen we je zo ! Je verdriet om Rytse maar ook om Arjen. Soms sta je er verstelt bij hoeveel leed een mens wel aan kan. En ja... jullie ondergaan dit alles maar gaan alsmaar door met .. ja toch bewonderendswaardige kracht.
Vele groetjes van eline, marianne, Hugo

Gepost door: Marianne | 17-08-09

Ik volg al een tijdje de site over Rytse. Een vriendin van mij is naar Australiƫ vertrokken en ik heb gevraagd om een steentje voor Rytse mee te brengen. Ik weet alleen niet hoe dat steentje nadien bij Rytse kan geraken.

Gepost door: van hiel | 18-08-09

De commentaren zijn gesloten.