19-07-09

kindjes om altijd lief te hebben!

Dag mijn schatteke,

Nu pas heb ik het gevoel dat de vakantie echt begonnen is want papa is ook drie weken thuis. Hij had er echt wel nood aan. In andere sectoren is het waarschijnlijk ook zo, maar als je in de bouwsector werkt wil iedereen alles af hebben tegen het bouwverlof. Papa heeft de laatste weken flink wat werk verzet en is echt blij dat hij nu een tijdje wat meer thuis is. Hoewel hier ook flink wat werk verzet moet worden, maar hij kan het zelf wat plannen en het is ook aan ons eigen huis wat toch een heel verschil maakt. Nu, op dit moment is hij de voortuin aan het klaarmaken om donderdag het pad naar de voordeur in klinkers te kunnen leggen. Jinte en Arjen zijn met de kruiwagen aan het helpen alle aarde die weggeschept werd in de container te gieten. Je zou Arjen en Jinte moeten zien, met hun afgesneden jeans, een speelt-shirt, hun speelregenjas en hun laarzen aan. Jij zou er zeker bij geweest zijn. Eigenlijk ben ik daar wel blij mee dat onze kinderen, jij dus ook, helemaal niet afgeschrikt worden door vuil werk in de regen. Integendeel zelfs, hoe vuiler, hoe liever. Ook Tieme, die nu van een middagtukje geniet heeft gisteren flink geholpen. Hij heeft alle steentjes uit de grond gehaald (hoe komt het toch dat hij zo graag steentjes zoekt?!), die in zijn speelgoedkruiwagentje gelegd en ook in de container gekieperd. Hij was niet om aan te zien, maar genoot zo van ook zijn deel te doen. Met zijn speelkleertjes aan was hij ook al wel eens gevallen, had eventjes gehuild en met zijn handjes vol aarde zijn tranen en snottebelletjes weggeveegd. Kan je je voorstellen hoe hij eruit zag? De werken zullen wel een week of 2 duren want de oprit wordt ook helemaal afgegraven om opnieuw kiezeltjes te gieten en de betonplaat voor het tuinhuis wordt gegoten. Schatteke, je zou zo graag mee geholpen hebben. Je 'werkte' ook zo graag, en meestal zag je er dan ook uit zoals Tieme gisteravond, maar dat vond niemand erg.

Eergisteren waren Tieme en Jinte me ook aan het helpen in de keuken. Ik had van de buren enkele courgetten gekregen die versneden, gewassen en in de diepvriezer gestopt moesten worden. Ik sneed de courgetten in 'frietjes', Jinte sneed ze dan in stukjes en Tieme deed dan de stukjes in het vergiet. Ik vond het heerlijk te zien hoe mijn kinderen mij hielpen. Plots zei Jinte: "Mama, weet je waarom wij jou helpen?" "Nee, schat, waarom dan wel?" "Omdat wij van jou houden!". Ze zei het met zo'n lief gezichtje en vol overtuiging. Dat fleurt mijn dag weer op! Met tranen in mijn ogen nam ik mijn 2 kapoentjes in mijn armen en gaf hem beiden een hele dikke knuffel en een dikke zoen. "Mama houdt ook zoooooo ontzettend veel van jullie!!!" Zij maken het toch zo waard om verder te gaan, om niet te blijven hangen in verdriet, boosheid, onmacht en zelfmedelijden. Ik weet dat ik mezelf daar voor moet behoeden. Soms gebeurt het wel dat, als ik dit blogje soms herlees, mezelf een depri gevoel geef en dat wil ik helemaal niet. Het is inderdaad verdomd lastig om zonder jouw fysieke aanwezigheid verder te leven als een oprecht gelukkig mens. Ik heb niet het gevoel dat ik nog eens volop, zonder één schaduwvlekje, van zonnestraaltjes van geluk kan genieten. Ik voel wel de warmte, en het doet ook wel deugd, maar die schaduw, dat verdriet om het gemis, is er altijd. Situaties zoals die met Jinte en Tieme in de keuken, of Pierke die me eens een dikke knuffel geeft, of vriendinnen die me opbellen om iets leuks te doen, doen die schaduw altijd wat opzij duwen, maar weg is ze nooit!

Ik ben zo blij met mijn andere 3 kinderen. Hoewel ik dikwijls, zeker nu en ook de komende jaren nu Arjen enkel tijdens de weekends en vakanties zal thuis zijn omdat dat het voor iedereen leefbaarder maakt, het gevoel heb dat ik maar 2 kinderen ipv 4 heb, blijf ik wel altijd moeder van 4 kinderen!!! Daarom ben ik ook blij nu voor de tweede keer te horen dat een mamaatje die we op 3K6 leerden kennen en waarmee we het nog steeds erg goed kunnen vinden opnieuw een kindje verwacht. Het ene kindje kan het andere nooit of te nimmer vervangen. Jij, en die andere engeltjes zijn onvervangbaar en dat merk je ook bij die zwangere mamaatjes. Maar het toont wel aan dat men klaar is om het leven weer positief te gaan bekijken en dat ze, met een heel bijzonder engeltje in hun hartje, weer vooruit kunnen. Hoewel ik 'mijn grote bende onder mijn vleugels' ontzettend erg mis, hier komen geen kindjes meer bij. Tieme gaat in november naar school, ook Jinte en Arjen worden groter en we zullen blij zijn dat we, na 10 jaar, eens uit de pampers zullen zijn. Papa wordt er over enkele maanden 42, ik 39 dus zo piepjong om opnieuw aan babietjes te beginnen zijn we niet meer. We zijn dankbaar om elk van onze kinderen!!

Mijn allerliefste Rytseke,

Ik kan het niet genoeg zeggen, maar wat ben ik blij dat ik jouw mama mag zijn. Hoewel het me al heel erg vele pijn heeft gedaan,.... Moest jij hier voor de deur staan met de vraag of ik nog eens jouw mama wil zijn en weer heel diezelfde weg van 2 juni 2002 tot 14 april 2008 met jou zou willen gaan, ik zou het zo weer aannemen. Want ondanks alle pijn, alle angst heb je me zoveel liefde, zoveel warmte, zoveel geluk, zoveel dankbaarheid gegeven. Jij gaf mijn leven zo'n ontzettend grote meerwaarde! En daarom hou ik zo verschrikkelijk veel van jou!!!

 

Liefs, jouw mama voor altijd XXXXXXX.......

14:59 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Prettige vakantie Dag Els,
Wat een fijn berichtje om te lezen.
Ik ben zo blij dat je samen met jou gezinnetje geniet,......
Het zijn deze momenten die je kracht geven om elke dag verder te doen.
Ik schreef het ook net p mijn blogje.
Ik heb mijn dochter zo zien turnen ook al is ze zwak en ja,dat maakt me zo gelukkig,.........

Geniet van jullie vakantie.
Dikke knuf,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 19-07-09

De commentaren zijn gesloten.