12-07-09

zo stilletjes.......

Dag mijn lieve Rytseke,

 

Er is weer een week voorbij waarom ik niet rouwig ben. Ik heb het zo moeilijk de dagen door te komen. Zeker nu het vakantie is en ik 'ondergedompeld' ben in de kindjes. Gelukkig begint de dag hier vrij laat. Het vakantieritme zit er al helemaal in. Het gebeurt dikwijls dat ik pas de ontbijttafel kan afruimen rond half 10. Het is dus snel middag. In de namiddag gaat Jinte naar De Warande (speelpleinwerking) terwijl Tieme toch nog van een namiddagslaapje kan genieten. Ondertussen ben ik weer bezig met 'jouw' boek. Er is veel werk aan maar het is werk dat ik me niet ontzie. De tijd die ik daaraan besteed is tijd waarin ik, net als nu, alleen met jou bezig ben. Maar het herlezen, aanpassen en verwerken van al mijn 'schrijfselen' zorgen voor een waaier van emoties. Het ene moment geniet ik van het herlezen van je pienteren opmerkingen, je grappige uitspraken, je gevoel voor humor, je met-liefde-overladen knuffels,... Maar het andere moment bezorgen diezelfde opmerkigen, diezelfde uitspraken, datzelfde gevoel voor humor en diezelfde knuffels zo'n verdriet omwillen van het gemis ervan. Zoals ik het al eerder schreef,... Het zijn ook maar herinneringen meer, er komt niets meer bij.

Maar waar ik dan wel weer vreugde uit haal is door te ervaren dat er nog zoveel mensen, dikwijls van wie we het absoluut niet verwachtten, zo intens met je bezig zijn. Zo ging ik donderdag Jinte op De Warande halen. Toen we huiswaarts wilden keren riep de monitrice Jinte terug met de vraag of ze niets vergeten was. Ik moest van Jinte met Tieme blijven staan waar ik stond terwijl ze ging halen wat ze vergat. Toen ze terug kwam moest ik raden wat ze achter haar rugje had. Alles wat ik raadde was verkeerd en het begon voor haar te lang te duren. Ze toonde me een grote zak zand waar de moni wat uitleg over gaf. Jinte had verteld over de steen waar jouw as in zit en over de bak vol zand, schelpjes en steentjes die je van mensen krijgt. Daarom hadden ze die namiddag als activiteit schelpjes gezocht voor jou en dat samen met wat Warandezand in een zak gedaan met de bedoeling dat dicht bij jou te leggen om aan te tonen dat zij je ook niet vergeten. Ik was zo ontroerd. Thuisgekomen hebben Jinte, Tieme en ik dus alle steentjes en schelpjes die rond jouw steen lagen even uit de bak gedaan. We hebben het warandezand met schelpjes mooi rond je steen gestrooid en daarna alle schelpen en stenen opnieuw rond jouw in het zand gelegd. Wat ben ik hen op De Warande dankbaar!

Lieve schat, ik mis je weer zo erg de laatste week. De tranen zijn de hele tijd zo dichtbij. Ik vind het steeds moeilijker je stem te herinneren, ik vind het steeds moeilijker je gezichtje te zien zonder naar je foto te kijken, ik vind het steeds moeilijker je armpjes rond me te voelen,... Ik heb het gevoel alsof je me ontglipt. Ik weet nog dat ik een tijdje nadat opa naar het paradijs was vertrokken ook had. Het is geen leuk gevoel, het voelt echt leeg!! En ergens voel ik me er ook schuldig om? Hoe kan ik nu je gezichtje vergeten? Hoe kan ik nu je stem vergeten, hoe kan ik nu de warmte die je me gaf vergeten? Dat kan toch niet! Ik wil het ook niet! Speel je verstoppertje, of heb je een niuwe taak gekregen of ben je weer, net zoals we je hier ook zo vaak ervaarden, de stille genieter? Ik denk dat het de kunst is om op zo'n moment het pure geloof dat 'samenzijn' niet altijd hoeft te betekenen dat je elkaar ook effectief ziet, hoort en voelt en het absolute blindelings vertrouwen te vinden in de wetenschap dat de intense liefdesband tussen een moeder (en vader) en haar kind de kleine scheiding tussen leven en 'verder-leven' zonder enige moeite overbrugt. Alleen, ik ben nog steeds maar mens en heb zo nood aan dat tastbare en dat mis ik zoooooo verschrikkelijk. Ik wil je stem nog eens horen, ik wil je lijfje nog eens zien huppelen en ik wil je armpjes nog eens rond me heen voelen. Papa zegt dat ik misschien nog eens naar wat beelden van je moet kijken, maar ik kan het nog niet. Het zou me nog te veel pijn doen. Misschien later, wanneer ik tijd de tijd rijp acht.

Mijn allerliefste schat,

Hoe stilletjes het van jouw kant ook is, hier schreeuw ik het uit zodat ze het overal kunnen horen........

RYTSE, IK HOU ONTZETTEND VEEL VAN JOU.....................!!!!!

Voor altijd en altijd,

Jouw mama XXXXX.............

22:21 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Hallo Dag Els,

Wat heb jij het weer zo mooi neergeshreven,jou gemis om jou Rytse*.
Weet je,ik heb toch veel bewondering hoor voor je,...Het moet zo ontzettend zwaar zijn voor jullie om dit alles een plaats proberen te geven,....
Ik wens je ondanks alles een fijne vakantie toe.

Liefs,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 13-07-09

Lieve Els, we kunnen geen enkel berichtje van jou lezen zonder onze tranen te bedwingen; hoe je je gevoelens schriftelijk kan uitten, chapeau !
Ondanks je immense verdriet moet je er nog zijn voor je andere lievelingen; zij zien natuurlijk liefst een mama die lacht... wat moet dit moeilijk zijn voor jou en Piere.
We hopen dat de zomerse zonnestraaltjes jullie voldoende energie geven...
veel liefs van ons
Hugo, Marianne en Eline

Gepost door: Hugo | 14-07-09

zoals steeds mama, zo mooi geschreven,
zo herkenbaar,
ik denk veel aan jullie allemaal

vele groetjes
kathleen
mama van emily-grace*

Gepost door: kathleen | 16-07-09

De commentaren zijn gesloten.