05-07-09

vakantie!

Hey mijn venteke,

 

De grote vakantie is begonnen. Voor Arjen maakt dat niet echt veel verschil aangezien onderwijs voor hem nu geen prioriteit was. Hij heeft samen met ons, en zijn begeleiders andere zaken om aan te werken. Dus dat loopt voor hem voorlopig gewoon door. Maar voor Jinte maakt het wel verschil. Hoewel er een heel aantal leuke dingen gepland zijn in de vakantie vind ze dat het nu al lang genoeg geduurd heeft. Nochthans zijn er zowel dinsdag- als woensdagnamiddag al vriendinnetjes komen spelen. Ze speelt wel veel met Tieme, en we doen vaak iets leuks, maar toch mist ze iets, of iemand. Ze mist jou! Schat, dat zegt ze soms ook. Ze mist jou om mee te spelen. Jullie zouden zoveel aan elkaar gehad hebben. En gelijk wat ik Jinte aanbied, het is niet wat jij haar zou kunnen bieden. Ze uit de laatste week weer meer haar verdriet, ze is weer meer met jou bezig. Ik vermoed dat het komt doordat ze nu minder afleiding heeft en meer geconfronteerd wordt met de lege plaats, je foto, je steen,... Ik denk dat ik haar deze week enkele namiddagen, als Tieme slaapt naar de speelpleinwerking laat gaan. Ze gaat er heel erg graag naar toe en ziet er ook heel wat klasvriendjes terug.

Het afhalen van school, dinsdagmiddag, vond ik erg lastig. Al zeker even lastig als 1 september vorig jaar, misschien zelfs lastiger. Ik voelde de krop in m'n keel toen ik met Tieme in de buggy naar school wandelden, maar beet op mijn tanden. Ogenschijnlijk ontspannen kletste ik nog wat met andere ouders die ook hun kinderen stonden op te wachten. Maar toen de bel ging en ik de kinderen hoorde juichten kreeg ik het nog moeilijker, maar hoopte de tranen toch te kunnen bedwingen. Ik wou niet dat Jinte, of andere gelukkige kindertjes daar zo'n mama zien die staat te huilen. En toch, juf Hilde zag dat ik het moeilijk had. Haar hand op mijn schouder deden de waterlanders uiteindelijk toch komen. Behalve Jinte zagen ook Emma (jouw klasvriendinnetje) en haar zusje Sarah dat ik het lastig had, maar ze toonden er begrip voor. Ze vroegen niet wat er scheelde, vooral Emma wist het wel. Weet je wat het is, hé, schat, tijdens de vakantie zijn alle kinderen thuis. Het is dan nog zoveel duidelijker dat hier een kindje ontbreekt. Arjen is waar hij goed is, Jinte en Tieme zijn bij mij. En jij? Waar ben jij? In de hemel? Hier bij ons? Overal? Het is allemaal zo abstract. Ik weet niet waar jij bent. Ik weet alleen dat ik je zooooo verschrikkelijk graag bij mij had gehad. Ik wil je naar het sportkamp brengen, of naar de speelpleinwerking? Ik wil je in de tuin zien spelen of je in je chiro-uniform afzetten aan het station omdat je op kamp vertrekt en je met tranen in mijn ogen uitzwaaien. Die leegte blijft zo verdomd pijnlijk voelbaar!!!!!

Ook gisteravond, schat, had ik je er zo graag bij gehad. De eerste burenbbq was heel erg geslaagd, en daar speelde het zalige zomerweer natuurlijk een grote rol in. En wie zorgde voor dat stralende zonnetje?! Het was echt een warme ontmoeting (en dan heb ik het niet over gevoelstemperatuur) tussen de buren. Jong en oud zat samen aan tafel. Papa stond met Steven en Bernard aan de bbq, Arjen ging zo op in zijn 'Huis Annubis'-avontuur met Rune, Robin en Diederik, Jinte en Raven genoten van het springkasteel en het krijten op straat en Tiemeke kreeg van Hein en Sofie een 3-wielerstep in bruikleen waar hij zich mee amuseerde en mama was fotograaf van dienst. Hoewel ik je echt gemist heb, zeker als ik de kindjes zo zag spelen, toch heb ik van de avond genoten. En daar ben ik, ongetwijfeld net als jij, blij mee.

Schatteke, ga je deze week met je zus eens mee naar de speelpleinwerking? Jij ging er ook zo graag naar toe. Schommel, fiets, knutsel, schilder, ravot er maar op los. Alleen,.... kon ik het maar zien....

Lieve, lieve Rytse, heb je er enig idee van hoe ontzettend veel ik van je hou?????

Lieve kus en een superknuffel, zomaar omdat jij mijn allerliefste schat bent!!!!!

Jouw mama XXX...

22:13 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Els, telkens we jouw blog lezen, gaat er een zwaard door ons hart. Hoe jij je gevoelens beschrijft, is heel pijnlijk, ook voor ons. wij hebben ons Eline nog. hopelijk voor altijd.... Maar we hebben niet te klagen. Vooral niet als we de berichtjes lezen van jou en van de papa's en mama's van onze andere sterretjes.
Niet te doen, wij kunnen ons maar een beetje indenken wat het moet zijn je kind te verliezen. Elke avond spreken wij ook nog over wat ons Eline meegemaakt heeft, en dan te beseffen dat met haar momenteel alles goed is. Els, Piere en kids, wij willen jullie niet vergeten, altijd welkom bij ons.
We wensen jullie heel veel sterkte en moed om verder te gaan.
Hugo, Marianne en Eline

Gepost door: Marianne | 07-07-09

De commentaren zijn gesloten.