21-06-09

Overleven

Mijn allerliefste Rytseke,

 

Mijn hart is zo vol van je.... Ik bracht daarpas Arjen weg en terwijl ik naar huis reed luisterde ik naar 'jouw' liedje van The Proclaimers, "a thousend miles'. Ik kon iets anders of gewoon de radio opzetten maar ik deed het niet. Ik zag je springen en dansen en hoewel het dus een blije herinnering was,...het is ook maar een herinnering meer. En alles wat met jou te maken heeft zijn voor altijd herinneringen. Er zal nooit meer iets nieuws bijkomen. Ik hoop dat die herinneringen nooit uitgeput geraken. Hoewel je leven erg gevuld was en je veel hebt kunnen doen, het zijn nog geen zes jaar geweest. Hoe ouder iemand naar ide overkant vertrekt hoe meer herinneringen hij kan achterlaten waar diegenen die achterblijven troost en energie uit kunnen halen....

Het gemis was afgelopen week weer zo voelbaar, ik weet niet hoe het komt. Er zijn momenten dat ik 'overleef', maar er zijn ook heel vaak momenten dat het verdriet, hoezeer ik ook mijn best doe, dat te verdringen en positieve dingen te zien, mijn helemaal in z'n macht heeft. Het valt me aan op de meest onmogelijke plaatsen en op de meest onmogelijke momenten. Zoals enkele dagen geleden gewoon in de Carrefour. Ik was met Tieme boodschappen gaan doen, het was een redelijke en weer vrij gevulde dag. En plots zijn ze daar dan die waterlanders. OP dat moment moet ik me zo inhouden om niet op m'n knieën te vallen en het uit te schreeuwen. Het is nu al meer dan 14 maanden geleden dat jij tussen mama en papa naar opa vertrok,.... Iedereen die zegt dat verdriet slijt kan ik zeggen,....NIET WAAR...INTEGENDEEL!!!!! Ik probeer het wel een plaats te geven maar slaag daar niet altijd in. En deze periode slaag ik daar absoluut niet in. Ik heb echt gevoel dat ik enkel overleef. Ik hou m'n hoofd net boven water. Papa, Arjen, Jinte en Tieme, en een hele boel vrienden en vriendinnen helpen me (dikwijls zonder dat ze het zelf beseffen) daarbij. Maar de last, en eigenlijk wil ik het zo niet noemen want jij of alles wat met jou te maken heeft kan ik nooit een last noemen, is dikwijls amper te dragen. Het duwt me zo naar beneden. Ik heb ook zo schrik van de dagen, ze moeten gevuld zijn. Ik mag geen vrije momenten hebben, want die zijn het lastigste. De tijd kan me niet rap genoeg gaan. Als ik 's morgens opsta ontzie ik me de dag en kijk uit tot het weer avond is. Ik probeer er toch altijd voor de kinderen een fijne dag van te maken, ik probeer er ook helemaal voor hen te zijn. En ik geniet ontzettend van de manier waarop ze me duidelijk maken dat ze mij zo graag zien. Zij houden me recht. Zonder hen zou het niet leefbaar zijn. Afgelopen donderdag zat Tieme in de zetel naar een filmpje te kijken en weer overviel het mij. Ik ging voor je hoekje staan, streelde over het schilderij van jou dat we van de buren kregen en dat zo levensecht is en de tranen kwamen nog meer. Ik schreide het uit. Tieme keek me zoooo lief aan en strekte z'n armpjes uitnodigend naar me uit. "Oh, mama..." Ik heb uitgehuild op de schouders van je broer van een dikke 2 jaar oud. Schatteke, was je daar weer? Ik zou zo graag mijn hoofd nog eens op jouw schouders leggen!!!

Ook afgelopen donderdag was Jinte op schoolreis naar het Boudewijnpark in Brugge. Dat is de laatste schoolreis die jij ook hebt meegemaakt. En ook dat was confronterend. Jinte begint nu stilaan in de fase te komen waar jij de laatste tijd in zat. In september start ze in de 3de kleuterklas. Jouw laatste schooljaar. Je bent er zelfs maar tot aan de kerstvakantie naar toe gegaan. Als het nu kerstvakantie zal zijn, zal alles wat daarna komt op school voor ons onvertrouwd zijn. Dan zal Jinte verder staan als waar jij ooit bent gekomen. Even later was jouw eindpunt. Jinte zal niet bij juf Els zitten. Eerst vond ik dat wel jammer omdat wij jouw schooljaar met juf Els niet hebben kunnen afmaken. Achteraf gezien kan ik er wel achterstaan. Jinte is een individutje op zich en moet ook de optimale kansen krijgen om zich als zichzelf te ontplooien. Misschien dat ze zich teveel met jou zou vergelijken als ze net als jou bij juf Els zou zitten. Ze zal bij juf Corina zitten die ongetwijfeld als een even fantastisch juf is als juf Els.

Mijn allerallerallerliefste venteke,

Wat mis ik je! Ik had je zo graag groot zien worden! 't Is niet eerlijk......

Het zou zoveel makkelijker zijn zonder 'houden van', zonder liefde, dan was dat verdriet , dat altijd als een schaduw met je meegaat, er niet. En toch,.... Het verdriet en de pijn zijn een equivalent van mijn liefde voor jou. Maar schatteke, het is GIGANTISCH!!!!

Ik wil je omhelzen, je in mijn armen sluiten en je nooit meer loslaten,...!

Dikke kus, voor altijd en eeuwig en nog oneindig lang daarna blijf ik ...

Jouw mama XXX

20:54 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Een hele dikke cyberknuffel Lieve Els,
Ik heb niet veel woorden, maar ik wil je een hele dikke cyberknuffel geven op dit ongelooflijk moeilijk moment van jou! Je bent een super mama!!!
Heel veel liefs, Inge,Gert en Lotte*

Gepost door: Inge, mama Lotte* | 21-06-09

Een dikke knuf Lieve Els,

Ik wil je alleen maar een dikke knuf en veel moed toesturen.Je bent idd een supermama.

Dikke zoen,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 22-06-09

Dag mama van Rytse*,
Wat kan jij mooi neerschrijven wat ook wij voelen...
Sterkte!
Mvg, Fries (papa van Soetkin*)

Gepost door: Fries | 24-06-09

dag els bedankt dat we mogen komen
eten

vele kusjes van emma en sarah
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Gepost door: michelle mama van emma | 26-06-09

De commentaren zijn gesloten.