07-06-09

feest...

Dag mijn lieve schat,

We hebben het weer overleefd, die lastige dagen. Eigenlijk zouden het prachtige dagen moeten zijn, maar dat waren ze dus niet. Nog meer dan anders heb ik je gemist. De dikke korsten op mijn hart bloedden weer. Onnoemelijk veel pijn deed het, nog maar eens te moeten beseffen, dat we slechts op 7 weken na, 6 jaar van je mochten genieten. Want genieten was het. Wat was je een zalig ventje. Je had, net als elk ander kind ook wel eens je kuren en ik ergerde me vaak aan je 'traagheid' (of was het genieten van elk moment), maar toch,... Je had zo'n zacht, opgewekt karakter, je was zo'n warm kereltje, echt iedereen zijn vriend. Dinsdag, 2 juni, werd ik wakker met het gevoel alsof ik helemaal, op mijn getuite lippen na, onder water naar de overkant van de dag moest geraken. De vele smsjes, kaartjes, mailtjes, bezoekjes, bloemen en het ridderpopje hielpen me daarbij. Ik ben iedereen toch zo ontzettend dankbaar voor hun warmte, hun vriendschap, hun genegenheid. Nog steeds voelen we ons door zoveel mensen gedragen en dat zorgt er ook voor dat we verder kunnen. Gelukkig had mama in de namiddag een klant die naar haar foto's kwam kijken zodat ik ook met andere dingen moest bezig zijn. Die dag hebben we je in je steen ook in de bak met zand gelegd die papa voor je had gemaakt. Alle schelpjes en steentjes die je van mensen die je nog steeds heel graag zien al kreeg legden we rond jou. Zo geeft het een beetje het gevoel dat je tussen al die mensen ligt en dat je dus nooit alleen bent. Er liggen echt al heel erg mooie stenen en schelpen rond jou. Soms zien ze er nogthans heel gewoon uit, maar de persoon en/of het verhaal errond maken de stenen of de schelpen zo bijzonder. De bak met jouw steen staat dus in de woonkamer tussen de 2- en de 3-zit. Zo zit je er echt altijd helemaal bij. En 's avonds als ik wat tv kijk leg ik mijn hand op je steen en voel ik me zo rustig worden. Ik voel je dan zo dicht bij mij....

Vrijdag kreeg ik bezoek van de mama van *Emily-Grace. Jij hebt *Emily-Grace nooit gezien maar ik heb je op 3K6 wel over haar verteld. Ondertussen zijn jullie daar nu al dikke vriendjes. Het heeft me zo ongeloofelijk veel deugd gedaan haar hier eens te hebben. Hoe goed mensen het ook bedoelen en hoeveel inlevingsvermogen mensen dan al mogen hebben. Niemand, maar werkelijk niemand weet wat het is om afscheid te moeten nemen van je eigen vlees en bloed als mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Je voelt elkaar zo goed aan, je kent elkaars verdriet, elkaars onmacht, elkaars gemis, elkaars boosheid, elkaars frustraties, elkaars ergernissen,... Net als *Thibo en *Lien en *Soetkin, die we op 3K6 goed gekend hebben en met wiens ouders we nog af en toe contact hebben was *Emily-Grace toch ook zo'n prinsesje. Ze was nog zo klein, net 15 maanden, toen je haar mocht helpen om haar wegje te vinden aan de overkant. God kiest precies alleen de allerliefste, allermooiste, meest onschuldige mensen uit om zo snel mogelijk bij hem te zijn. Is het omdat hij jullie dit leven dat soms toch zo hard kan zijn wou besparen? Dit leven heeft ook zo'n mooie kanten, waarom mochten jullie daar niet wat langer van genieten?

Lieve Rytse, heb je vandaag genoten van het feest dat we voor je hielden? Oma was er, tante Jo met Niels en Vic en Tom en Tine. We hadden het hele huis versierd met ballonnen, slingers en vlagjes. En er waren 2 prachtige taarten waarop stond 'Rytse 7 jaar'. Het kaarsje in de vorm van een 7 werd door alle kindjes samen uitgeblazen en daarna natuurlijk applaus. Voor het werd uitgeblazen deed ik nog de wens dat je er bij was, dat je zou zien dat we nooit of te nimmer je verjaardag zomaar zullen laten voorbij gaan en dat je vanuit de hemel zou meevieren. Het was een gezellige namiddag. Toen iedereen naar huis was en ik Jinte in bad stopte zei ze dat ze nog een liedje voor je wou zingen. Samen zongen we uit volle borst (met veel overtuiging en zonder tranen zoals jij het zou willen): "Twee violen en en trommel en een fluit en Rytse die is jarig want de vlagjes hangen uit! Hey, hey, hey, we zijn zo blij want Rytse die is jarig en dat vieren wij!" En vanavond als alle kindjes in bed lagen ging ik bij je foto staan. Je zou nu 7 jaar zijn, maar je zal altijd net geen 6 jaar zijn. Ik zal nooit weten hoe je er nu zou uitgezien hebben, of wanneer je de baard in de keel zou krijgen of wie je eerste liefje zou zijn geweest of wat je zou gestudeerd hebben,... Hoe lang moeten we vlagjes, slingers en ballonnen hangen? Altijd, want je bent nooit 6 jaar geworden? Maar als je je 16de verjaardag zou vieren, zou je toch geen Winnie the poohvlagjes of piratenbekertjes meer willen? Misschien geven we dan wel een fuif, zoals jij het zou willen.

Lieve, lieve, lieve, bolle, we gaan er weer een jaartje tegenaan. En we doen verder, ik vermoed, zoals jij het zou willen. Ik weet dat je het niet erg vindt dat ik af en toe een duwtje nodig heb en dat mijn tranen soms sterker zijn dan de wil die niet te laten zien. Maar ik voel je arm over mijn schouders, ik voel je lippen op mijn wang en ik voel dat ik het goed doe!

Rytseke, je weet het, hé,.... altijd en over alle grenzen heen,...

jouw liefhebbende mama XXX...

 

20:59 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Al een paar keer kwam ik kijken op het blogje van Rytse, via de blog van Seppe. Allemaal zo herkenbaar. Ik voel zo wat je schrijft. M'n dochtertje Marthe (10.5 maanden) is bijna 10 maanden een sterretje. Na een gevecht tegen de stoute leukemiecellen in haar kleine lichaampje (in UZ Leuven), stierf ze aan een infectie op haar levertje. We zullen inderdaad nooit weten hoe onze sterretjes er nu zouden uitzien, wat ze nog allemaal zouden doen, hoe ze zouden opgroeien, ... Het is zo pijnlijk en enkel wie het zelf meemaakt, begrijpt je. En het is voor altijd... dit is zo lang. Van op een wolkje zien ze ons, zijn ze misschien dichterbij dan we denken, maar het is niet juist zo, we zouden hier samen moeten kunnen spelen, hen knuffelen, in bad steken, ...
Ik wens je heel veel moed om dag per dag, en als het heel moeilijk gaat, uur per uur door te gaan.
mama van Martheke*

Gepost door: Tine | 08-06-09

Keer op keer word ik zo geraakt door jou tekstjes. Je vertelt het zo eerlijk, zo waar, zo juist.. Onze kindjes blijven voor altijd klein.. Rytse net geen 6 jaar, Martheke 10 maandjes en Mats net geen 6 maanden. We kunnen ons enkel proberen voor te stellen hoe het zou zijn nu, erover fantaseren. Nog even en wij vieren de tweede verjaardag van een bijna peutertje dat net geen zes maanden mocht worden. Wij gaan ook vlagjes hangen, zingen en taart eten. Speciaal voor ons heel speciaal zoontje die wij nog elke dag, elke minuut, elke seconde missen en geen moment uit onze gedachten is.
Liefs, Ellen, mama van Mats* en Lente

Gepost door: ellen, mama van Mats* | 09-06-09

Goeden avond Wat goed dat jullie hebben kunnen bijpraten. En inderdaad als je zelf geen kind verliest, is het zo moeilijk te begrijpen hé. Veel sterkte wens ik jullie nog en een warme groet.

Gepost door: Ann en Seppe* | 09-06-09

De commentaren zijn gesloten.