17-05-09

God

Lieve schat,

Vandaag was er weer feest. Feest voor je grote neef Andres die vandaag zijn vormsel gedaan heeft. Omdat hij mij als vormselmeter koos en de viering al om 9u begon bleef papa met de kindjes thuis terwijl ik in de kerk was. Ik was wat vroeg. Ik vroeg je, net zoals ik gistervond hier thuis al gedaan had om bij me te zijn. Omdat ik Andres ook zo graag zie en omdat ik hem respecteer in zijn keuze was ik er voor hem. Maar ik heb toch zo ontzettend veel moeite met het instituut 'kerk'. De kerk was gerenoveerd, de verfgeur hing er nog en een deel van de kerk kreeg een nieuwe marmer vloer die speciaal voor die kerk van ik-ben-vergeten-waar vandaan werd gehaald. Wat moet dat niet gekost hebben? Zou God blij zijn met die vloer in zijn kerk? Hoeveel mensen kon men daar eten voor geven? Hoeveel mensen konden met dat geld hun huur betaald hebben? Zou God daar niet gelukkiger mee geweest zijn? Of zou hij toch liever hebben gehad dat die centen aan 'zijn' huis werden besteed? Ik geloof in God, echt waar. Ik geloof in een vaderfiguur die zijn handen boven ons houdt en ons leidt door het leven, zowel dit leven als het leven na de dood, dat ons is voorbestemd. Ik geloof in God die in elk van ons zit, in elke vorm van nieuw leven, in de zon en de regen, de eerste vlinder in de lente, de eerste plensbui na lange droogte, de eerste deugddoende zonnestralen na een lange koude winter, iemand die je troost als je verdriet hebt, je vrienden die er onvoorwaardelijk voor je zijn,... Is dat niet God? Of is God die man met zijn grijze baard die op zijn troon in de wolken zit en de opdracht geeft aan zijn afgevaardigde die in Rome woont zich te baden in luxe en rijkdom, zijn tijd te vullen met stilte, gebed, de wereld rond te reizen en zich nog meer de vervreemden van wat onder de mensen leeft. Was Jezus, de zoon van God geen doodgewone timmermanszoon, die zich vooral het best voelde bij de eenvoudige, werkende mens, die ook gewoon 'mens' kon zijn, met al zijn gaven en gebreken (sloeg hij al eens niet de markt kort en klein omdat hij kwaad was? Liet hij zich al niet eens verleiden tot vleselijke geneugten?). Vertelde hij niet over zijn vader in de buitenlucht of in een lemen huis met aangestampte aarde? Ik geloof echt wel in God. Ik probeer een goed mens te zijn, ik probeer anderen te respecteren ondanks het feit dat ik niet altijd hun mening deel, ik probeer goed te zijn voor iedereen. Ik probeer mijn kinderen ook in die gedachtengang op te voeden. Ik probeer, maar ik zou geen mens zijn moest ik niet soms eens falen. Maar God weet wat menselijkheid inhoudt, dus ook dat we ons vragen stellen waarop we geen zinnig antwoord vinden (waarom sterven kinderen, wat is de taak van 'slechte' karakters, waarom is er zoveel honger, zoveel armoede, zoveel ellende,...) en fouten maken. En als we uit die fouten leren ben ik zeker dat we het goed doen. Hoewel ik dus maar zelden naar de kerk ga ben ik er erg gerust in dat God vindt dat ik het nog zo slecht niet doe. En ik vertrouw in hem dat hij voor jou zorgt, en voor opa, pepe, meme, al je sterrevriendjes,.... Dan moet ik nu plots denken aan die zondag, een week of 6 nadat je naar opa vertrokken bent. Vol tranen werd ik wakker, vervuld van verdriet. Je foto (het enige tastbare dat dat 's avonds mee gaat naar boven en 's morgens ook weer naar benden komt) zette ik terug op je plaatsje op de kast naast je levensboom die nonkel Carl voor je had gemaakt en waar mensen tijdens je levensfeest een briefje in konden stoppen. Er lagen honderden briefjes in (die liggen er nog steeds in)die allemaal geschreven waren nadat je was vertrokken. Huilend stak in mijn hand in de boom en nam er een briefje uit, het was nog dicht(met kleefband). Ik rolde het briefje open en las: "Hallo, ik ben het, Rytse. Het is hier heel leuk bij opa en de papa van Westlie (kindje van school die z'n papa aan kanker verloor). Ik heb hier al veel vrienden en ik heb God al ontmoet. Ik ben nu in de hemel, dat zegt God. Het wordt hier echt tof. Dit kaartje mocht ik sturen van God en met dit kaartje wil ik zeggen dat ik er altijd ben want ik sta naast de zon!!! Groeten, Rytse. Ik ben nu een engel in de hemel." De tranen kwamen nu nog meer, van verdriet, maar ook van geluk. Hoe kwam het toch dat ik net op dat moment dat briefje met die boodschap, die zo geruststellend was, uit je levensboom haalde? Het briefje was duidelijk door een kind geschreven want er stonden heel wat fouten in. Heb je iemand zijn handen gebruikt om ons die boodschap te geven? Heb jij dat briefje in mijn hand gestopt toen in die levensboom graaide en zoooo nood had aan een teken van leven en een vorm van troost? Eigenlijk is dat geen vraag, voor mij is dat gewoon een zekerheid. Ik heb enkele kopies van het briefje genomen en het originele koester ik. Dus, ja, ik geloof helemaal in God en vertrouw hem het allerdierbaarste, jou dus, toe.

Mijn allerliefste Rytse, wat ben ik God dankbaar dat ik jouw mama mag zijn, wat ben ik hem dankbaar om de vreugde die je me schonk en nu nog steeds schenkt, wat ben ik hem dankbaar om de wetenschap dat ik op een mooie dag ook bij hem mag komen en dat ik je dan weer terug zal zien.

Kleine, grote man, wat zie ik je graag, ook zonder dat ik je met mijn ogen zie, wat hoor ik je graag, ook zonder dat ik je door mijn oren hoor en wat ik voel ik je graag, ook zonder dat onze handen elkaar raken,...

Hoe kan het ook anders?

Voor altijd en vol liefde,

Jouw mama XXX...

22:52 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

.... lieve mama,

zo mooi .................
wat ben jij lief

dikke knuffel
mama van emily-grace*

Gepost door: kathleen | 19-05-09

zooo ontroerend mooi...
Sterkte

Gepost door: L. | 20-05-09

els,

je zit er weer raak op.
zo mooi geschreven en oh zo waar.
liefs
sophie

Gepost door: sophie | 20-05-09

Mama Geen woorden.....zo mooi.
geniet van het verlengde weekend.
Lieve groetjes
Ann en Seppe*

Gepost door: Ann en Seppe* | 20-05-09

mama, hoe kan jij je gevoelens zo mooi verwoorden?
Je schrijverstalent, hoe je je gevoelens uit, we hebben er geen woorden voor. We hebben heel veel respect voor jou, hoe jij je grote verdriet verwerkt, hoe jij je leven erna verder zet.
Een héél lieve knuffel van ons drietjes
Hugo, Marianne en Eline

Gepost door: Marianne | 22-05-09

Zo mooi Lieve mama,

Het is alweer zo mooi geschreven.Recht uit je hart.
Wat ben jij een supermama

Liefs,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 24-05-09

De commentaren zijn gesloten.