19-04-09

Van hier tot aan de maan en terug...

Lieve Rytse,

 

Nog één keer,...een jaar geleden. 19 april 2008, de dag waarop we allemaal afscheid namen van jouw lijfje. De dagen ervoor leefde ik in een soort roes. Vooral praktisch denken. Omdat het woord 'begrafenis' niet paste bij wat zou gaan gebeuren (je zou worden gecremeerd en komt dan gewoon naar huis waar je je plaatsje binnen ons warme nest houdt. Je zou dus helemaal niet begraven worden.). 'Begrafenis' heeft voor ons ook zo'n intrieste en zwaar geladen klank. Tuurlijk zijn we allemaal intriest, het gemis om jouw lijfje en alles wat daaruit voortvloeit is gigantisch! Maar als we enkel aan jou denken, énkel aan jou, dan moeten we gelukkig zijn. Gelukkig omdat jij nu bent waar opa en meme en pepe zijn, omdat jij nu bent waar het zonnetje altijd schijnt, waar de bloemtjes altijd bloeien en de mooiste kleuren hebben, waar het altijd lente is en waar pijn, verdriet en alle andere negatieve gevoelens die mensen wel hebben, onbekend zijn. Iemand zei me onlangs dat als we enkel denken aan wie ons voorgaat naar het paradijs en ons daar opwacht, we eigenlijk een hartelijk en luidkeels 'Alleluja' zouden moeten zingen. Het zou een beetje raar zijn, maar hij heeft wel gelijk. Ook die dag wilden we er geen intrieste, maar dankbare en hoopvolle dag van maken. Die dag vierden we jouw leven, voor ons veel te kort, maar jouw opdracht zat er op. We waren dankbaar om jouw leven. Je hebt er zo van genoten. Je was gelukkig en dat was er aan te zien. Je hebt er nog een zusje en een broertje bij gekregen, terwijl je al een grote broer had, je hebt ons nieuwe huis weten bouwen en hielp zo graag met papa om te meten of dingen aan te reiken. Je was iedereen zijn vriend. Alles was goed. Hoewel ik het veel liever anders had gezien (maar dat is dan weer egoïstisch), nooit heb je examenstress gehad, nooit liefdesverdriet, nooit de stress rond het zoeken naar een goede job, of een huis, of.... Heb je het gezien, schatje, hoe de mensen buiten moesten staan omdat de kerk helemaal vol zat? Heb je gezien hoe papa, nonkel Claus, nonkel Carl en je dooppeter Tom je op hun schouders naar voor brachten. Net zoals alle ridders die zo dapper streden. Heb je gezien hoe je lekker dicht bij papa en mama lag? Heb je gezien hoe jouw juf Els het heel toepasselijke verhaal vertelde van 'De Kleine Prins' en hoe alle kindjes van jouw klas, met traantjes in hun oogjes hun kaarsje bij je foto kwamen zetten, hoe directeur Joost zijn dankbaarheid naar je uitte, hoe de kerk versierd was was met knutselwerkjes, briefjes, tekeningen,... Heb je de dia's gezien waarop je telkens zo mooi stond met je guitige blik? Heb je de levensboom gezien die nonkel Carl voor je gemaakt heeft ? En heb je alle briefjes gezien die erin werden gestopt. Heb je gezien en gehoord wat een mooie muziek Kristien voor je op de piano speelde? Heb je alle ballonnen de lucht zien ingaan, zijn ze in de hemel aangekomen? En vooral, heb je gezien hoe mama en papa en Arjen, Jinte en Tieme onringt waren en nog steeds zijn. Samen met Joost, juf Els, juf Carmen, alle leerkrachten van jouw school hebben we er samen 'jouw' feest van gemaakt. Je keek zo uit naar je eerste communie omdat dat jouw feest zou zijn. Wel, schat, ik hoop dat je daar, die dag, dat moment, ook op een stoeltje zal gezeten hebben en zal gezegd hebben: 'Waw, is dat allemaal voor mij?' Ja, schatje, allemaal voor jou, omdat iedereen zo ontzettend veel van je houdt en omdat iedereen je verder in zijn hartje draagt!

Rouwen doet pijn, heel erg veel pijn. Een gebroken hart geneest maar er staat zoveel wild vlees op. Het mijne doet nog zeer, maar bloedt niet meer zoveel. Bij momenten gaat de wonde weer open en komen er weer tranen van pijn, verdriet en gemis. Maar zoals ik je vroeg, mijn tranen worden gedroogt door een lach, door een hand op mijn schouder, door een stevige knuffel, door warme woorden,... Alleen zou ik zo graag je handje op mijn wang voelen. Of is die er...?

Wat mis ik je, mijn bolle...

Ik hou van je,....Hoe was het ook alweer? .... Van hier tot aan de maan en terug!... en dat wel 1000000000000000000000000000000000000000.... keer!

Dikke kus, jouw mama X 

22:35 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Els... ...wat heb je het hier terug zo mooi neergeschreven! Ik heb er geen woorden voor.
Heel veel liefs,
Inge, Gert en Lotte*

Gepost door: Inge, mama Lotte* | 19-04-09

Stil Stil word ik ervan, elke keer opnieuw dat ik je blog lees. Je verwoord het zo mooi, zo perfect dat wat wij ook aanvoelen... Zonder het te beseffen geef je me keer op keer nieuwe inzichten hoe met het verlies om te gaan en het draaglijker te maken.
Ik ken jullie niet, maar wat een liefde spat hier van het scherm als het over jullie kindjes gaat, over Rytse. Hartverwarmend gewoon.
Veel liefs en een dikke knuffel,
Tom-Ellen-Mats*-Lente

Gepost door: Ellen, mama van Mats* | 21-04-09

Els Veel sterkte wens ik jullie allen toe. De tijd staat niet stil en alles gaat zo snel.Maar die pijn! Ik denk niet dat ik jullie persoonlijk ken, maar steun jullie ten volle.
liefs! www.bloggen.be/hetseppedagboek

Gepost door: Ann en Seppe* | 26-04-09

De commentaren zijn gesloten.