15-04-09

Rytses sterretjesverjaardag

Lieve, lieve schat,

 

Het jaar 0 is voorbij. Nooit meer zal ik kunnen zeggen: 'Een jaar geleden deed ik nog met Rytse dit, een jaar geleden zei Rytse nog dat, een jaar geleden was je er nog.' Een jaar geleden, 365 dagen, ondertussen al 8774 uren vertrok je naar opa. Vier dagen eerder hadden we in samenspraak met de artsen en het team van Koester dat er zou gestart worden met comfortmedicatie. De naam zegt het zelf, meicatie die ervoor zorgt dat je gene enkel gevoel van oncomfort zou kunnen hebben. Geen pijn, geen angst, geen onrust. Geen greintje, dat was de laatste eis die papa en ik stelden. Die avond, de 10de april iets na 22u gingen jouw oogjes zachtjes dicht om maar onderweg naar het paradijs terug open te gaan om het grote licht te aanschouwen en opa tegemoet te lopen.

14 april 2008. Ik had die nacht geen oog dicht gedaan, hoe kon het ook anders. De dag begon dus heel erg vroeg. Mijn hart krompt samen, deed zo ontzettend veel pijn. Vandaag, mijn dappere ridder is jouw dag. Vandaag kom jij naar huis. Jinte ging een dagje naar haar vriendinnetje Iebe en zou tegen 15u terug thuisgebracht worden. Tieme bleef bij oma. Ook zij zouden zeker dan thuis zijn en Arjen ging met papa en ik mee naar Gent. Hij had het nog nodig even wat tijd met je door te brengen. Daarna zou hij samen met Charlot (spelbegeleidster 3K6 en toevallig ook judo-trainster van Arjen) nog wat teksten zoekn die hij op je 'levensfeest' wou voorlezen. Papa zat naast je op een stoel Jouw kleine handje in die van hem. Hij kreeg niet genoeg van je. En ik lag bij je in bed. Zo dicht ik maar kon. Ik wou je helemaal in me opnemen om je nooit meer los te laten. Vreemd genoeg was ik vrij rustig want ik ben zelfs even bij in slaap gedommeld. Misschien in de hoop dat ik bij het wakker worden dat het allemaal maar een verschrikkelijke nachtmerrie geweest was die bij het ontwaken dus afgelopen zou zijn. Maar niets was minder waar. De uren gingen zo snel. Moest dat nu echt? Anders gingen ze zo traag. Waarom kon dat nu niet? Kort voor de middag heb ik je nog gewassen, van kop tot teen. Heel erg traag want ik wou het voor eeuwig doen. De kleertjes die ik met zorg had uitgekozen en die we even voor je het ziekenhuis inging nog samen hadden gekocht waren op het kleinst. Je had de laatste maanden vooral zittend en liggend doorgebracht waardoor het ons niet opgevallen was hoeveel je gegroeid was. Na de middag vertrokken papa en Arjen huiswaarts om alles thuis klaar te maken en om ervoor te zorgen dat iedereen thuis zou zijn. We haddne nog enkeel uurtjes, jij en ik alleen in het bed op de PICU. 'Lieve schat, als je bij opa bent, geef je me dan af en toe eens een seintje om te laten zien dat je er nog steeds bent. En als mama's tranen te lang duren, droog je ze dan?' Hoewel ik toch zo graag het antwoord door jouw stemmetje uit jouw mondje had gehoord, ik kende het. Om 14u kwam men mij zeggen dat de ziekenwagen die uit Kortrijk naar hier was gereden om je thuis te brengen aangekomen was. En zoals eerder wou ik het weer voor jou op een avontuur laten lijken. 'Lieve schat, de mijnheer met de ziekenwagen is er. We gaan samen naar huis. Alles wat je zo stom vindt gaat er uit. Alleen het hoogst noodzakelijkste gaat mee (2 pompen met de comfortmedicatie, de monitor en de beademingsmachine). Mama blijft de hele tijd bij jou, ook de dokter om ervoor te zorgen dat er onderweg niets fout kan lopen en om je thuis van de tube te verlossen. Waw, schatteke, wat een sjieke ambulance. Speciaal voor jou. Het is een felgele, jouw lievelingskleur. Voel je de wind die je wangen streelt? Dat was alweer even geleden, hé.' Het was een miezerige dag. Ik hoopte zo dat je straks bij het naar buiten rijden uit de ziekenwagen nog even zou getracteerd worden op een klein spatje regen. Onderweg naar huis zei de arts me dat ze ons zo bewonderde om het feit dat we je naar huis haalden. Dat is niet iets waarvoor we bezwonderd moeten worden. Voor papa en ik was dat een vanzelfsprekendheid. Als je kind dan toch moet vertrekken welke plaats zou hij dan kiezen? Thuis, in het warme nest of in het ziekenhuis? Er is niet altijd een keuze, maar wij hadden die gelukkig wel. 'Schatteke, we zijn bijna thuis. We zijn net de Carrefout voorbijgereden. Het is dus echt niet ver meer, hé.' Toen de ambulance onze oprit opreed stond papa in de deuropening met Jinteke op de arm. Wat was ze blij je terug te zien! Ook Tiemeke was er, Arjen, oma, en Annemie en Marie-Jeanne van het Koesterteam. 'Je bent thuis, schat, zoals je het wou.' Papa had onze kamer helemaal voor jou versierd. Je tekeningen hingen aan de muur, jouw knuffels lagen in het grote bed, je playmobilridders en dino's stonden op het nachttafeltje. In zijn sterke armen droeg papa je naar boven. De dokter en het koesterteam liepen achter jullie met de pompen, de monitor en de beademingsmachine. Je was nog steeds erg rustig, je had geen enkel oncomfortabel gevoel. Dat konden we zien aan de monitor die aantoonde dat je hartje heel rustig klopte. Met heel vele liefde en zorg werd je tussen mama en papa in, in het grote bed geïnstalleerd. 'Lig je goed, schatje? Voel je dat je tussen papa en mama in ligt, voel je de intense liefde die er hangt?' De dokter vroeg ons of we nog even wilden wachten om je van de bademing te halen of niet. Met jou in ons achterhoofd beslisten we voor het laatste. Jij wou van alles verlost zijn, waarom nog wachten? Ik zou die beslissing aangevoeld hebben als een egoïstische keuze. De enige aan wie we op dat moment moesten denken was jij. De tube ging er dus uit. Je hoeste wat volgens dedokter een gevolg was van een louter fysische prikkeling. Je ademde ook alleen, wel zwaar, maar je deed het wel. De dokter van de PICU nam ook afscheid van jou en van ons en maakte plaats voor onze huisarts, dokter Sabine die je voor de rest zou opvolgen. Het was ondertussen ongeveer 16u30'. De momenten die daarop volgden waren zo intens. De broertjes en Jinte kregen maar niet genoeg van je. Op een bepaald moment lagen we met zessen in het grote bed. Jinte lag even tussen jou en papa. Ze hield je hand vast, kroop dicht tegen je aan, stak haar tutje in haar mondje en lag rustig naar je te kijken. Haar grote broer, haar speelkameraadje. Dankzij oma en het koesterteam konden we ons enkel op jou concentreren. Zij vingen de andere kinderen op. Tegen 19u werd je ademhaling zwakker. Omdat ik opa en pepe had zien vertrekken heb ik de arvaring dat dat niet altijd even rustig verloopt. Ik wou dat onze kinderen op een mooie manier afscheid vna je konden nemen. 'Kindjes, strakjes vertrekt Rytske naar opa. Dan wordt hij het mooiste sterretje aan de hemel en gaan we zijn lijfje nooit meer terugzien. Geven jullie hem nog een dikke zoen en een dikke knuffel en zeg hem maar hoeveel je van hem houdt.' Tiemeke, die nog maar een goed jaar oud was en dus veel te klein was om te begrijpen wat er zou gaan gebeuren was zich van niets bewust maar deed toch wat ik gezegd had. Jinte was erg moe en kuste en knuffelde je alsof je morgenochtend ook samen met haar gewoon zou opstaan. Ook Arjen deed wat hij nodig vond. Ondertussen kwam een heel fel zonnestraaltje tussen de gitzwarte, dikke regenwolken piepen. Het scheen recht op jouw gezichtje. Waarom alleen maar op jouw gezichtje? Onze 3 hoofden lagen op een halve vierkante meter en toch scheen het niet op papa's gezicht of op dat van mij. Kwam het avondzonnetje ook afscheid van je nemen? Of kwam het zonnestraaltje je halen om je naar opa te brengen? Even later kwam Marie-Jeanne je pompen nog eens controleren. Ik vroeg haar iets maar weet niet meer wat. Plots zei papa: 'Ik denk dat Rytseke niet meer ademt.' 'Nee, schatteke?' Ik wachtte maar er kwam niets meer. Je ademde inderdaad niet meer. Ik hield je vast, kroop nog dichter bij je terwijl papa in je polsje heel zachtjes je hartje voelde stoppen. 'Ga maar, Bolleke, ga maar naar opa. Hij zal heel goed voor je zorgen!' Dat je comfortagbel was was een zekerheid. Er was geen grimasje, geen krimpje, niets, Heel zachtjes ben je gegaan. Dokter Sabine kon alleen maar bevestigen wat papa gevoeld had. Nog even lagen we bijeen. Gelaten met oeverloos verdriet. Marie-Jeanne liet het bad vollopen. Daar lag je zo graag in, in ons grote bad. Nadat papa er in had plaats genomen trok ik al je kleertjes uit, droeg je naar de badkamer en legde je op papa's schoot. En zoals eerder die dag waste ik je opnieuw, helemaal. Ook je hoofdje. Nu kon ik weer eens met een bekertje over je hoofdje gieten. Dat vond je altijd zo leuk maar kon de laatste maanden niet meer omdat je katheder niet nat mocht worden. Nadien haalde ik je weer uit het bad, wikkelde je in lekker warme, zachte handdoeken en droeg je weer de kamer in. Terwijl ik je afdroogde nam ik heel bewust afscheid van elk millimetertje van je mooie omhulseltje, van elk sproetje, van elk plooitje, van elk teentje, van alles. Nadien wreef ik je nog in met bodylotion. Ik kon wou blijven wrijven op dat lijfje van je. Daarna trok ik je je jeansbroek aan (die droeg je toch zo graag), een wit t-shirt en je blauwe trui met de motor er op. Arjen hielp om je kousen aan te trekken. Schatteke, je lag er zo mooi en je rook zo lekker. Ik ben blij dat wij je hier konden wassen en je mooie kleertjes aan trekken. Ik mag het mij niet voorstellen dat de begrafenisondernemer dat zou gedaan hebben. Dat zou jij ook niet gewild hebben. Even later stond die laatste bij ons thuis. 'Lieve schat, hier neem ik afscheid van je lijfje. Er zal niemand naar je mogen komen kijken. Iedereen die afscheid van je wou nemen heeft die kans gekregen. Jij had er genoeg van dat iedereen naar je keek, dus dat zou nu ook niet het geval zijn.' Ik nam je armpjes nog eens vasten sloeg ze rond mijn nek omdat ik weet dat jij dat zou gedaan hebben. Ik gaf je nog een laatste knuffel. Met onzettend veel liefde en intens verdriet droeg je sterke papa je weer naar beneden en legde je op dat vreemde bed. 'Laat zijn gezichtje maar vrij. Ik wil hem zien zo lang ik maar kan. Je bent heel zeker dat hij niet meer wordt gewassen. Er moet niets meer aan Rytse gebeuren. Het is genoeg geweest.' De begrafenisondernemer bevestigde vol respect dat zij niets meer aan je zouden doen. Samen reden we je naar buiten, hielpen je in de wagen en zwaaiden we je uit. Nadien heb ik je niet meer echt gezien.

En gisteren, een jaar later.... Ik werd wakker met tranen. Tranen van verdriet, tranen van gemis. Maar netzoals een jaar geleden waren er nog andere kinderen die ervoor zorgden dat je geen kans krijgt om met de tranen te blijven zitten. Jinteke vroeg me waarom ik verdrietig was. 'Omdat het vandaag net 1 jaar geleden is dat Rytse een sterretje werd.' 'Dan is het vandaag Rytse sterretjesverjaardag?' 'Ja, schtteke, het is vandaag Rytses sterretjesverjaardag.' Het ontroerde me ook te merken aan de talloze smsjes, mailtjes, kaartjes, kaarsjes, bloemetjes van vrienden, buren en familie. Het is mede dankzij hen dat we vooruit kunnen en daar zijn we hen allemaal ontzettend dankbaar voor. Omdat weanaag niet thuis wilden blijven en iets leuks te doen met de kinderen zouden we dus naar Oostende rijden om jouw vriend Toby van MegaMindy terug te zien. We brachten Tiemeke bij oma en reden door naar de zee. Het was een stralende dag. Ik had ook niets anders verwacht. Een half uurtjevoor de Mega Mindyshow stond de manager ons op te wachten om ons naar Toby en Mieke te brengen. Het was een warm hartelijke ontmoeting. Toby herkende mama en wist nog heel goed wie je was. Hij was je niet vergeten. Ook Mieke was erg hartelijk en luisterde aandachtig naar de uitleg die Jinteke gaf over haar knutselwerkje. Na een fijn gesprekje namen we afscheid en namen plaats in de zaal. Dank je wel, Mega Mindy, dank je wel Toby. Jullie gaven deze dag een positieve stempel. En vooral, dank je wel, Rytske, want zat jij daar niet voor het grootste stuk tussen?

Mijn allerliefste schat, wat ben ik blij dat ik bijna 6 jaar jouw mama mocht zijn. Ik ben zoveel rijker geworden dankzij jou. Zelfs nu nog, zonder jouw lijfje voel ik de intense verbondenheid. En die kan nooit verbroken worden, daarvoor zie ik je veel te graag.

Lieve Rytse, blijf je ook het komende jaar dicht bij ons?

Ik geef je een dikke knuffel en een dikke zoen omdat ik zoveel van je hou!

Voor altijd, jouw mama XXX

14:45 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

rytske 1ste sterretjeverjaardag Beste els,pierre en de kids, er is zoveel dat ik zou willen zeggen tegen jullie maar ik ben bang om de verkeerde dingen te zeggen want jullie kwetsen door domme dingen te zeggen is het laatste wat ik wil. Julie zitten in ons hart voor altijd en we staan dag en nacht voor jullie klaar.Vele groetjes michele.

Gepost door: michelle mama van emma | 15-04-09

lieve mama, papa en kids,

ik wil jullie héél veel sterkte wensen op deze sterretjesdag van rytse,
jou verhaal heb ik met tranen gelezen,
afscheid van rytse, een jaar geleden, ik was toen nog met men kleine meisje in Gent, niet kort daarna werd ook zij een sterretje,
ik wil jullie héél veel sterkte wensen,
rytse'ke ik zie je nog zo voor me in de bmt kamer,
ik denk aan jullie,
veel liefs
kathleen
mama van emily-grace*

Gepost door: kathleen | 15-04-09

Rytse Lieve mama, bedankt dat je met iedereen die laatste dag hebt willen delen. Wij herinneren nog een gesprek met jullie op 3K6 op een zondagnamiddag toen ons Eline naar huis mocht.
Jij en je man waren zo moedig en sterk alhoewel jullie lieveling reeds op de Picu lag.
Later toen een ander lotgenootje (Emily-Grace)hier vertrok had jij zelfs nog de moed om naar haar engelenmis te gaan. We vonden dit ontzettend moedig dat je er was om haar familie te steunen...
Nu heeft Rytske zijn eerste sterretjesverjaardag gehad.... maar we weten zeker dat hij nooit of nooit uit jullie hartjes zal gaan. Hij zal altijd zijn beschermende vleugeltjes over jullie houden.
veel sterkte voor jullie allen
Hugo, Marianne en Eline

Gepost door: Marianne | 15-04-09

Lieve nichtje, Pierre, Arjen, Rytse, Jinte en Tieme,

hoewel ik hier nooit iets gepost heb, lees ik steeds alles wat je schrijft. Ik wil jullie een berg sterkte toewensen, maar ik wil ook laten weten dat Rytse en jullie, door deze blog, nog veel teweegbrengen. Ik kan niet zeggen dat ik Rytse heb gekend, en ook van jullie ben ik wel wat weggegroeid. Maar via deze weg mogen proeven van de liefde waar je verhalen mee doordrenkt zijn, helpt om, op momenten dat ergernis en boosheid soms de bovenhand krijgen ("is die kamer nu nóg niet opgeruimd!"), even te relativeren en dankbaar te zijn dat ik ze bij mij mag hebben. Dan pak ik hen eens goed vast en probeer het op een liefdevollere -en uiteindelijk ook effectievere- manier. Vaak een verhaal of beeld van jou en Rytse in gedachten. Je ziet jullie zoon leeft op zoveel manieren verder...
veel liefs,
Kristien.

Gepost door: Kristien | 16-04-09

.... Hallo Els,

Ik heb zo eindeloos veel respect voor jou.
Heel veel sterkte;

Liefs,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 18-04-09

Laurence & Co Hallo Els, Pierre en de kindjes!
Je kan heel mooie tekstjes schrijven, zo 'echt'.
Mama herrinert zich ook nog goed de laatste dagen van Rytse, ik ook. Wij moesten op de eindonderzoeken toen we het spijtige nieuws hoorden. De voorbereidingen aan de communie schieten goed op hoor! En ik verlang al voor de foto's te laten trekken. 'k Ga lik een foto-model zijn! Zo, nog vele groetjes hé! En mama zal nog wel eens bellen.

Lieve zoen, Laurence! xx

Gepost door: Laurence (Faveere) | 19-04-09

De commentaren zijn gesloten.