10-04-09

Het verdict.

Dag mijn ventje,

 

10 april 2008,... daags ervoor had je nog een nmr-spectroscopie gehad. Er waren nog zoveel vragen bij iedereen (behalve bij jou dan). Dat zou wat meer duidelijkheid geven over je toestand die maar niet geen progressie maakte. Alles bleef status-quo wat ook niet goed was. Papa bleef 's avonds bij jou terwijl ik toch voor de avond en de nacht ook bij de andere kinderen kon zijn. Je was rustig, je had je oogjes open maar staarde in het ijle, je reageerde op geen enkele prikkel. Toen papa 's avonds aan aan de artsen de uitslag vroeg van de nmr-spectroscopie was hun antwoord dat ze de resultaten eerst in team wilden bespreken en dan pas aan ons meedelen. "Hey, verdorie, jij weet wat het resultaat is, zeg het ons dan gewoon! Moeten we dan echt nog een nacht bang afwachten. Gelijk wat het is, zeg het ons!" Dat is wat ik dacht en zou gezegd hebben moest ik in Gent geweest zijn. Papa ondergaat alles meer, legt zich makkelijker neer bij wat door 'hogerhand' gezegd wordt. Ik niet, ik weet dat ik door velen als geen makkelijke wordt gezien. En ik moet ook eerlijk toegeven dat angst, onzekerheid, pijn en verdriet je al eens anders laten zijn dan dat je eigenlijk bent. Hoewel ik wel weet dat artsen het (meestal) beter weten als het over medische zaken gaat, mijn ervaring is dat ze soms (vooral op de PICU) makkelijk het menselijke verliezen. Ergens versta ik dat ook wel. Op de PICU, het gaat dus over kinderen, jonge mensen, die eigenlijk nog maar aan het begin van hun leven staan is afscheid nemen zoveel pijnlijker. Ik denk dat, als je op deze afdeling, teveel je emoties laat meespelen, te menselijk bent, je dit werk ook gewoon niet kan doen. Ik denk dat je dikwijls even het kind achter dat lijfje MOET vergeten om je werk goed te kunnen doen. Maar begrijp me niet verkeerd, ik ben iedereen erg dankbaar voor wat ze voor jou hebben gedaan. Daagsnadien was ik dus al snel in Gent. Dr. Vandevoorde wou ons in de vroege voormiddag zien om de resultaten van de nmr-spectroscopie mee te delen. Het werd de late voormiddag. Vreselijk, dat wachten!!! Toen we in dat kleine kamertje aan de PICU binnengingen, het 'vrij'kaartje naar'bezet' werd verschoven, papa en ik naast elkaar en hand in hand plaats hadden genomen op de stoelen met Dr. Vandevoorde en een verpleegster naast hem viel het verdict. De nmr had uitgewezen dat jouw hersentjes heel erg en onherstelbaar beschadigd waren. De vitale centra die de ademhaling, de bloedsomloop en het bewustzijn coördineerden waren verschrompeld, weg en dit bilaterlaal, aan beide kanten dus. Hersentjes die kapot zijn herstellen zich niet meer. Het spijt ons. Verder dan waar je nu bent zou je nooit meer komen. Dat was zeker... Er volgde een stilte. 'Hebben jullie alles begrepen? Zijn er nog vragen?' 'Mogen we even alleen zijn?" Dr. Vandevoorde en de verpleegster vertrokken. Papa nam zijn hoofd in zijn handen terwijl zijn ellebogen op zijn kniëen rustten 'Elske, we zijn hem kwijt, we zijn ons maatje kwijt!' Ik kon niets anders doen dan knikken, papa vastnemen en huilen. 'Ik wil naar Rytse, ik wil bij hem zijn.' Omdat het toch geen zin meer had verpakten we ons niet meer. Ik wou je lijfje voelen, zonder een latexlaagje ertussen. Het voelde zo zacht. Ik kroop bij je in bed, zo dicht ik maar kon. 'Lieve, lieve schat, ga je dan toch vertrekken?' Er waren zoveel vragen. Oke, Rytse komt niet meer verder. En nu? Aan de machine blijven? Voor papa en mezelf was dat geen vraag. Moest jij bij ons in dat kamertje hebben gezeten en dus de diagnose gehoord hebben, welke uitweg zou je dan kiezen? Dat was dus wat papa en ik met de artsen wilden bespreken. Hoe vreselijk moeilijk het was het woord 'euthanasie' uit te spreken toch viel het. Euthanasie is aktieve levensbeëindiging, dat kon bij Rytse niet. En toch, mijn lief engeltje, wilden we je niet verder laten afzien. Papa en ik wisten wel heel erg zeker dat je naar opa wou en dat je niet nog langer in die kille kamer (die we toch zo gezellig mogelijk hadden proberen te maken) in dat grote bed aan al die machines en monitor wou liggen. Wel kon de apparatuur die je in leven hield uitgezet worden waardoor jouw longetjes en je hartje het zo goed als zeker zouden begeven. Zei je me niet een tijdje geleden: 'Mama, 't is hier allemaal zo stom. Ik wil naar huis. Wel, schat, jij gaat naar huis. en alles wat je zo stom vindt gaat er uit. En wat daar het onoverkomelijke gevolg van is, daar zijn we ons heel erg van bewust. Maar ik weet heel zeker dat dat op dit moment ook jouw keuze is. Dat werd dus met de artsen en het team van Koester besproken. Jij kon naar huis komen en het zou zijn zoals jij het wil. We brachten onze omgeving op de hoogte van dit verschrikkelijke nieuws en gaven mensen de kans om afscheid van je te komen nemen. En zoveel mensen zijn je nog komen opzoeken, zoveel mensen die zoveel van je hielden (en nog steeds van je houden). Iedereen die het wou kon je nog zien, want dat was ook wat jij zou willen. Heb je het gezien, schat, al die mensen die nog bij je wilden zijn? Ook Arjen Jinte en Tieme mochten zoveel ze wilden en aan konden bij je zijn, bij je in bed liggen, je kussen, je strelen, je knuffelen,... Zoveel komt er op je af, en nu? Wat papa en ik ongeveer een week eerder al besproken hadden moesten we nu toch ook omzetten in daden. De begrafenisondernemer inlichten, onze wensen kenbaar maken, daarin een beetje volharden omdat niet alles gebruikelijk was. Als je het een comfort kan noemen hadden we dit wel omdat je pas kon vertrekken als je van de beademing zou afgaan. We konden dus wel wat dingen regelen. Er werd beslist dat je maandag, de 14de april naar huis zou komen. Dan zou jij dus mogen vertrekken, schat. Zoals papa het je schreef, eerst naar huis en dan naar je nieuwe thuis waar het beter is. We genoten nog enkele dagen van je, zo intens,... Zo intens als mijn verdriet nu. Ik stond op met de tranen en ze zijn de hele tijd aanwezig.

Mijn lieve krullebol, wat mis ik je, zo erg!!!

Voor altijd, jouw mama!! XXX

15:54 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Dag Els weer zo'n mooie tekst, met zoveel gevoel.
Ik voel de pijn en het verdriet, om het afscheid en toch is dat nog maar een deeltje van wat jullie voelen en meemaken.
Verschrikkelijk....
Veel sterkte
An uit Gullegem

Gepost door: An | 10-04-09

Hei Els,
ik herinner me je berichtje met het slechte nieuws van de NMR nog goed. Ik had nog zo gedacht dat het positief zou zijn. Rytse had terug een paar tekentjes gegeven en jullie verdienden het zo om terug bij elkaar te zijn.
Helaas kwam het "allesvernietigende nieuws", zoals jij het omschreef in je sms.
Ik ben blij dat ik jullie heb leren kennen, ook al zijn de omstandigheden barslecht. Weet je nog, onze eerste ontmoeting in de wachtzaal van de PICU? Ik hoorde aan je dialect dat je ook van West-Vlaanderen was en zo begonnen we te babbelen.
Ik ben zeker dat Rytse en Thibo samen zijn en kijken hoe hun ouders nu in contact gekomen zijn door hen.
We denken nog eens extra aan jullie tijdens de komende dagen. Ik ben je nog...
Groetjes
Emmy

Gepost door: Emmy | 11-04-09

Els, Pierre en kindjes,
Ik herinner mij die 14 april alsof het gisteren was. Er was geen school die dag. Jinteke was bij ons. Jullie waren Rytske in Gent gaan halen om hem thuis te laten vertrekken, in zijn warme en vertrouwde omgeving.
Ik ben samen met Iebe en Jinte naar zuster Claire (beste vriendin van mijn mama) geweest in het klooster. Jinte en Iebe kregen er een cadeautje. We zijn samen naar de kapel geweest en hebben zuster Claire verteld over Rytske.
Die dag blijft me voor altijd bij.
Intussen hebben we ook van zuster Claire afscheid moeten nemen. Ik ben er zeker van dat ze voor Rytse zorgt, zoals een moeder dat doet.
Ze was een gouden vrouw en zal zeker voor jullie lieve krullebol aanwezig zijn.

Dikke knuffel
Sophie

Gepost door: sophie | 12-04-09

14 april 2009 Hallo els en pierre en de kindjes gisteren waren jullie bij ons op bezoek en het was heel gezellig en de kindjes hadden zich heel erg geamuseerd.Vandaag was het voor jullie een zeer moeilijke dag en jullie zijn niet uit ons gedacht geweest we hopen van harte dat mega mindy en toby jullie gedachten heeft kunnen verzetten en dat de meet en great voor de kindjes en jullie ook een mooie ervaring was.We wensen jullie veel sterkte en een dikke knuffel. Groetjes michele.

Gepost door: michelle mama van emma | 14-04-09

sterkte lieve ouders van Rytse*
sterkte, heb niet meer woorden
wij maakten hetzelfde mee, hoe is het mogelijk, maar Dorien* ging van ons heen op IZ.

we leven met jullie mee
Ann (mama Dorien* en Bram)

Gepost door: Ann(mama Dorien*) | 14-04-09

Dag lieve Els en Pierre en kindjes, Ik kom nog eventjes in je blog jullie nog veel sterkte toewensen in deze moeilijke dagen.
Veel liefs en groetjes, Lotte*, Inge en Gert XXX

Gepost door: Inge, mama Lotte* | 15-04-09

De commentaren zijn gesloten.