05-04-09

Troostende overtuiging.

Dag mijn lieve schat,

 

Wat ben ik blij weer even met je alleen te zijn. Hoewel het hier de laatste dagen echt volop lente is, kan ik er niet echt van genieten. Het laat me niet los, bolleke,... Een jaar geleden,.... Je lag al een dag of tien in die coma waar je maar niet uit wakker werd. Geen hersenactiviteit, geen reflexen, niets... Angst, onzekerheid,.. Krijgen we je terug? En als we je terugkrijgen, hoe krijgen we je dan terug? Wat zou jij willen? Zou jij nu willen terugkomen? Ik was zeker van wel, maar dan wel onder de voorwaarde dat je kon terugkomen zoals je 2 maanden eerder het ziekenhuis binnen ging. Die kans is erg klein. Je hersentjes hebben het erg hard te verduren gehad en zouden hoogst waarschijnlijk nooit meer als tevoren werken. Zou jij kiezen om terug te keren met een ernstige beperking? Zou jij nog willen terugkeren als je nooit meer zou kunnen lachen, nooit meer zou kunnen spelen, nooit meer zou kunnen laten zien hoeveel je van iemand houdt, nooit meer een woord zou kunnen uitspreken, nooit meer iemand in de ogen kunnen kijken, nooit meer op de grote berg spelen, nooit meer op de trampoline springen, nooit meer modderpoelen maken, nooit meer steentjes verzamelen, nooit meer kleine beestjes zoeken om in een potje te stoppen, nooit meer.... zoveel...? Ik denk het niet, maar het is niet aan ons om dat uit te maken. 

Daar lag je dan, nog steeds aan de machine, nog steeds met je mooie oogjes dicht, nog steeds met kabeltjes aan de monitor en je pompen verbonden, nog steeds helemaal niets. Waar was je, schat? Voelde je onze angst, onze pijn, ons verdriet? Zag je je lijfje dat zo tenger geworden was? Voelde je ook onze grenzeloze en mateloze liefde voor dat kleine fantastische kereltje in dat veel te grote witte bed? Precies alsof je ons iets wou zeggen, net op het moment dat iedereen zich alleen maar bij het slechtste zou gaan neerleggen bewoog je tijdens de kine een teentje. Ik stond aan het raam naar je te kijken. Hé, zag ik dat nu verkeerd? Heb jij echt een teentje bewogen? Ik haastte me in de sas,trok mijn schort, mijn mondmasker, mijn haarkapje en mijn handschoenen zo snel ik maar kon aan? "Els(kine), heb jij dat ook gezien?" Ze knikte. De arts werd er bij geroepen. Ook hij had dit niet meer verwacht. Papa was ook erg blij, maar minder euforisch. Hij wou zich zelf een beetje tegen ontgoochelingen wapenen. Maar je hebt een beweging gedaan, dat wil dus zeggen dat er wel hersenactiviteit is? Er werd een nieuw ct-scan gedaan waaruit inderdaad bleek dat er meer hersenctiviteit was. Op een paar uren tijd konden we weer de kleur van je oogjes bewonderen (zonder dat ze ons gericht aankeken, maar we mochten ook niet te vele verwachten), draaide je je jezelf, trok je je knieën op en stak je je handen in de lucht. Waw, wat een vooruitgang!!! De bedmingsmachine werd zo ingesteld dat ze de impuls die jij gaf om te ademen enkel moest afwerken door ook effectief lucht in je longetjes te trekken. Dat lukte goed. Dr. Vandevoorde zei ons dat de tube nu echt en gevaar voor je was. Het is een haard van bacteriën en zou dus door je lage hoeveelheid aan wittekes voor infecties kunnen zorgen. Dat was iets wat we nu toch wel konden missen!  Ik dacht dat hij het had over in de heel nabije toekomst, morgen of overmorgen, maar nee... Hij had het over nu! "Nu? Echt nu? Moet dat echt? Rytse komt van zover. Hij heeft al zoveel kracht en energie gebruikt om te komen waar hij nu staat. Kan hij niet heel even, al was het maar 24u de tijd krijgen om te recupereren? Hij is er nu nog niet klaar voor. Laat hem nog even." Maar, nee, die tube moest er uit. Ik wist wel, schat, dat je een harde tijd tegemoet zou gaan. Opnieuw leren ademen moet immens moeilijk zijn, maar je zou het tenslotte wel moeten doen. En dat zou iets zijn waar wij je niet zouden kunnen bij helpen, dat zou je echt alleen moeten doen. De tube ging er dus uit. Het was een ontzettend angstig moment. Je ademde zelf, erg moeizaam, maar je deed het wel. Papa zou die avond en nacht bij je blijven terwijl ik even naar de andere kinderen zou gaan. Ze zouden zo blij zijn mij terug te zien en viceversa, hoewel mijn complete hart toch bij jou was! Toen ik 's avonds naar papa belde wist hij me te zeggen dat je extra zuurstof kreeg omdat je het nog steeds heel erg moeilijk had om te ademen. Je oogjes staarden. Ik voelde zo jouw ontzettend lastige strijd om het levensnoodzakelijkste, zuurstof, in je lijfje te trekken. Enkele uurjtes kon ik slapen, omdat mijn lichaam het dus nodig had. Maar 's morgens vroeg zei papa me aan de telefoon dat je het nog steeds echt heel erg moeilijk had. Zo snel ik kon bracht ik de kinderen waar ze moesten zijn, ik weet al niet meer waar. Toen ik in Gent aankwam zat papa in de wachtzaal aan de PICU. "We mogen even niet bij Rytse, schat, ze zijn hem terug aan het intuberen." "Zie je wel dat ik gelijk had! Rytse was er niet klaar voor. Een moeder kent nog altijd haar kind het best!" Natuurlijk was ik ontgoocheld, maar met de tube zou je weer wat comfortabeler zijn! Toen men ons kwam zeggen dat we weer naar je toe konden lag je dus weer aan de tube en hadden ze je weer even in coma gebracht om opnieuw wat te kunnen uitrusten. Achteraf hebben we dan te horen gekregen dat je toen opnieuw werd gereanimeerd! Ik weet, mijn lieve, lieve schat, dat jij je keuze had gemaakt. We moesten jouw lijfje laten gaan. Dat weet ik nu, maar een jaar geleden wist ik dat niet en wou ik het ook niet weten. Het was weer helemaal naar af...

Eergisteren zijn papa en ik jouw steen gaan halen. Het deed ontzettend veel deugd eens onder ons, zonder de andere kinderen, te zijn. We moesten een hele tijd in de auto zitten wat ons de kans gaf eens bij te praten. Over onszelf, over de andere kinderen, maar ook over jou. Ik merk zo vaak dat papa ook nog zo ontzettend veel verdriet heeft om het gemis van jouw lijfje en alles wat dat met zich mee bracht. Ik mis het ook, heel heel erg, maar mijn overtuiging in wat hierna komt troost me. En dat wou ik papa meegeven in de hoop dat het voor hem dezelfde vorm van troost geeft als voor mij. Ik geloof heel erg, om niet te zeggen dat ik ervan overtuigd ben (helemaal overtuigd kan ik maar zijn als ik het zelf ook niet meer kan navertellen) dat de grens tussen onze dimensie en die waar jij, opa, meme, pepe en nog zoveel anderen zijn zo ontzettend flinterdun is.  De dimensie waar wij nu in zitten verglijk ik een beetje met de dimensie waarin het ongeboren kind in de buik van de moeder zich bevindt. Dat kindje is zich slechts bewust van zijn eigen omgeving, niet eens van zijn moeder die hem draagt. Hij hoort wel een ritmisch bonzend geluid, vage stemmen en voelt wel beweging, maar staat daar niet bij stil, stelt zich daar geen vragen rond. Ondertussen weten wij wel dat daar een zwangere vrouw loopt, die die vrucht in zich draagt. Die moeder zorgt voor haar kind en wij onrechtstreeks ook. Er is zo ontzettend veel buiten die moederschoot waar het ongeboren kind niet het flauwste benul van heeft, en toch is het er echt! Op een bepaald moment ervaard het kind een last, pijn, ongemak en word het door één of andere oerkracht van de ene dimensie in de andere getrokken. Aangenaam kan het niet zijn om van een lekker warme, schermerdonkere ruimte waarin je gewichteloos bent in een kille, felklare omgeving te komen waarin je heel duidelijk de zwaartekracht voelt. Maar eens je hier bent is het hier nog zo slecht niet. Mijn overtuiging zegt me dat die dimensie opnieuw een soort zwangerschap is. Met dat verschil dat deze niet van iedereen ongeveer even lang duurt. Bij de ene duurt die maar luttele seconden en bij de andere 110 jaar. Bij de ene verloopt die zwangerschap vlot, bij de andere gaat die niet over rozen. Op de vraag naar de zin van deze zwangerschap heb ik geen antwoord. Alleen weet ik wel dat we er het beste van moeten maken. We zijn niet alleen in deze dimensie dus moeten we rekening houden met ekaar, elkaar proberen te helpen, zorgen voor elkaar, respect hebben voor elkaar,... En ook ben ik ervan overtuigd dat alle zielen die nog een dimensie verder zijn zich heel bewust zijn van ons. Zij zien ons, ze horen ons, ze zorgen voor ons. 'En als 'onze' zwangerschap ten einde loopt is er weer die oerkracht die ons opnieuw naar die volgende dimensie brengt. En het is daar dat we elkaar teruggzien, daar is ons paradijs. Papa vindt het goed dat dit mijn overtuiging is, maar hij is er enkel van overtuigd dat waar jij nu bent, dat dat het absolute geluk moet zijn.

Jouw steen, schat, hij is gelukt. Het hart staat er nog een klein beetje op, maar is niet meer echt herkenbaar. De plaats van het hart was het meest vlakke stuk van de steen en daar hebben ze dus de boring gedaan. Nadat we de steen (we hebben er nog één meegebracht voor bij je boom in de tuin) in de koffer geladen hebben zijn we onze boterhammetjes in het bos gaan opeten waarna we weer huiswaarts keerden. Jouw steen ligt al binnen. Er moet nog wat aan de binnenkant gescheven zijn voor we jouw as er in kunnen doen. Het zal nog even wat denkwerk vragen, maar het lukt wel.

Mijn allerliefste schattebol, mama is moe. Ik ga slapen. Kom je nog eens langs vannacht? Ik wil je zo graag nog eens knuffelen!!!

Slaaplekker, Bolle, ik zie je graag, VOOR ALTIJD!!!!

Jouw mama XXX

23:45 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Rytske zijn steen is thuis hallo els en pierre wat ben ik blij dat rytse zo een mooie steen heeft met zo een mooi hartje zowel vanbinnen als vanbuiten. Er is zoveel dat ik zou willen zeggen maar ik kan moeilijk mijn gevoelens neerschrijven maar jullie moeten weten dat rytse voor altijd in ons hart leeft.

Gepost door: michelle mama van emma | 08-04-09

els
ik wens je veel moed en sterkte toe. het ga je goed

Gepost door: linda | 09-04-09

De commentaren zijn gesloten.