29-03-09

Ons sterretje, altijd zo dichtbij.

Lieve Rytse,

 

Ondertussen zijn we weer een weekje verder. Ondanks het feit dat het een erg drukke week was was je toch overal en altijd bij mij. Ik vind het zo ontzettend moeilijk niet de hele tijd naar 'een jaar geleden' te gaan. Het zag er echt niet goed uit. De sedatie om je in coma te houden werd al na enkele dagen afgebouwd. Maar daarop kwam niet het gewenste en gehoopte resultaat. Je werd niet wakker. Een dag of tien eerder hoopten we zo dat die oogjes je eens wat rust zouden gunnen, dat ze zich eens enkele uurtjes zouden sluiten. En nu, was het angstig afwachten wanneer ze zich zouden openen. Omdat je niet wakker werd werden nog enkele bijkomende testen gedaan. Daaruit bleek dat er bijna geen hersenactiviteit meer was, je reageerde niet meer op pijnprikkels. Ik wist maar al te goed, schat, dat dit helemaal niet goed was. Zouden we je dan toch verliezen? Ik sprak het niet uit, ik durfde niet, ik kon het niet,...HET kon niet!!! Een leven zonder jou, dat kan gewoonweg niet!!! Zes jaar eerder vochten we allebei zo voor jouw leven. Zwanger worden van jou was een mirakel. Na al die behandelingen hadden de artsen die ons begeleidden ons gezegd dat de kans op een natuurlijke zwangerschap zo goed als nihil was. En zie,... Dan prikte de gyn per ongeluk een lek in de vruchtzak tijdens de vlokkentest waardoor ik al mijn vruchtwater verloor. Een vruchtje kan niet overleven zonder vruchtwater. En zie,... Op die prachtige, snikhete zondag 2 juni 2002 kwam jij gezond en wel, wel 5 weken te vroeg, het levenslicht aanschouwen. Jij was het allermooiste kindje ooit! Zo gaaf, zo mooi, zo klein. Je woog maar 2,510 kg en was maar 45 cm groot. Een mirakel,...dat was het toen. En nu moest dat ook zo zijn. Je bent er altijd doorgekomen, en dat zou nu niet anders zijn!!! En toch,... Je moest geen arts zijn om de waarheid onder ogen te zien. Geen hersenactiviteit, niet wakker worden, geen pijnprikkels of andere reflexen,... niets! Ik weet nog dat papa en ik even op de k12 een koffie gingen drinken. Allebei wisten we hetzelfde. Na een lange stilte moest het er uit. Mijn adem stokte. 'Schat, hoe hartverscheurend ik het vind je dit te moeten zeggen, maar ik vrees dat we toch een aantal zaken zullen moeten bespreken waarvan we gehoopt hadden het nooit te moeten doen.' Papa kon geen woord uitbrengen en schreiend namen we elkaar vast. Afscheid van je kind regelen is iets vreselijks. Maar het moest. Als het niet nodig zou zijn, zoveel te beter. Gelukkig zaten we op compleet dezelfde golflengte. Sowieso zou je naar huis komen en thuis blijven. En voor en na je grote oversteek zou je tussen ons zijn, thuis waar mama en papa, Arjen, Jinte en Tieme altijd bij je zouden zijn. Ook de artsen lieten ons verstaan dat er alleen maar slecht nieuws was. En toch bleef ik hopen. Mirakels gebeuren...!!! Nog even afwachten... Ik trooste mezelf met de logische gedachte, als er geen hersenactiviteit is, geen reactie op pijnprikkels of andere reflexen, dan heb je dus ook geen pijn, geen ongemak, geen angst, geen verdriet. Die gevoelens waren alleen voor ons, gelukkig maar!

Gisteren werd Tieme 2 jaar. Jij hebt zelfs je klein broer zijn eerste verjaardag nooit bewust meegemaakt.  Zijn eerste verjaardagsfeestje hebben we toen uitgesteld. Oorspronkelijk tot jij er ook zou bij zijn. En toen was je er bij, alleen niet zoals we het gehoopt hadden. Het was al eind mei toen hij met vertraging zijn pakjes mocht opendoen en zijn eerste kaarsje mocht uitblazen. En gisteren waren het er al 2. Hoe klein Tieme nog steeds is, hij weet perfect wie jij bent en dat jij zijn grote broer bent. Als ik hem vraag waar Rytse is wijst hij naar je foto en ook elke morgen krijg jij van hem een ochtendkus. Je hoort er bij, je blijft altijd een deel van ons gezin!

Ook Jinte voelt zich nog steeds zo verbonden met jou. Hele verhalen vertelt ze je soms als ze 's avonds aan haar raam naar buiten kijkt. Ze weet dat je nu een sterretje bent en dat je bij opa en pepe en meme bent en toch... Een tijdje geleden vertelde ik haar over een gepland uitstapje op 14 april (dan ben je een jaar geleden naar opa vertrokken). Omdat we die dag op een zin- en hoopvolle manier samen met de kinderen wilden invullen gaan we dan naar de Mega Mindy-show in Oostende. Samen met Koen, Nina en de kinderen vertrekken we 's morgens naar de zee. Na een broodje met wat soep op hun appartement mogen we Tiemeke daar in bedje stoppen en onder hun veilige vleugels achterlaten. Jij zal daar ook wel iets bij geholpen hebben maar mama heeft speciaal voor je broer en zus een meet-and-greet met Toby (die jou nog in het ziekenhuis bezocht heeft)en Mega Mindy kunnen verkrijgen. Nadien gaan we Tiemeke weer ophalen en naar gelang onze gemoedstoestand brengen we nog samen met hen de avond door of rijden we huiswaarts. Toen ik dat vertelde aan zus gingen haar oogjes enthousiast en vol ongeloof wijd open. 'En dan gaan we eindelijk Rytske terugzien, hé mama!!!' 'Oh, schatteke, nee, we kunnen Rytske alleen maar terugzien als we onze oogjes dichtdoen en heel diep in ons hartje kijken.' 'Of als wij ook een sterretje geworden zijn, mama?' 'Of als wij ook een sterretje geworden zijn, schat. Dan gaan we Rytske heel zeker terugzien.' 'Mama, ik wil ook een sterretje worden, want ik wil naar Rytse. Ik mis Rytse!' 'Kindje toch, Rytse wil dat wij nog hier blijven, dat wij hier nog veel spelen en veel leren.' Jij mag nog geen sterretje worden, schatteke, mama wil dat jij nog heeeeeeel lang bij ons blijft!!!' 'Maar dan mag jij ook nog geen sterretje worden, he mama, want ik wil ook nog heeeeeeeel lang bij jou blijven.' Wat was dat een intens moment met zowel bij Jinte als bij mij tranen.  Even later viel ze in haar bed tegen me aan in slaap. 't Is toch zo'n lieve trezebees.

Arjen mist zijn speelkameraad ook duidelijk. Hoewel hij erg z'n best doet om goed voor Jinte en Tieme te zorgen, met hen te spelen, hij mist het iemand te hebben die dezelfde interesses heeft, die een beetje op dezelfde golflengte zit.

Wie mist jou niet, schat? Mis jij ons? Ik denk het niet? Ik denk dat jij ons niet kan missen, want je bent er nog steeds. Ik denk wel dat het jou soms verdrietig maakt of misschien wel frustreert ons verdriet en onze onmacht te zien. Ik schreef het al eerder, lieve schat, jij bent geen mens meer, jij bent zoveel meer. En eigen aan dat 'mens zijn' is verdriet hebben om fysiek gemis.

Afgelopen vrijdag kreeg ik bericht van Frank met de boodschap dat jouw steen klaar is. Of het hart er nog steeds op staat heb ik hem niet durven vragen omdat hij het blijkbaar erg druk had. Ik heb er mij op ingesteld dat het niet het geval is, dan is de ontgoocheling ook minder groot. En moest het zo zijn, je hebt je steen toch aangewezen en dat is het belangrijkste. Papa heeft voor vrijdag een dagje verlof genomen zodat we samen je steen in Jupille kunnen gaan halen. Het zal een goed gevoel geven je steen hier thuis te brengen.

Lieve, lieve schat, ga nu maar verder spelen. Doe je de groetjes aan je vriendjes, aan opa, meme en pepe en al die lieve zielen die zo goed voor jou zorgen?

Ik hou van je, schatteke, voor altijd....!!!

Jouw mama XXX

23:26 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Immense liefde... Lieve Els, wat heb je dit weer met zoveel liefde geschreven, zo ontroerend en Jinte zo lief...
Jullie zijn een heel sterk gezinnetje, heel liefdevol. Ik vind het super dat jullie naar de Mega Mindyshow gaan in Oostende!!! Wij zijn in oktober geweest in Antwerpen en Lotte* was er toen nog bij en wij hebben Mega Mindy na de show ook terug mogen ontmoeten! Doe haar vele groetjes van ons, ze kent ons heel goed! Ik zal je deze week nog eens proberen bellen, want kheb veel te vertellen. Veel liefs en groetjes, Inge, Gert en Lotte*

Gepost door: Inge, mama Lotte* | 30-03-09

De commentaren zijn gesloten.