21-03-09

Afscheid

Lieve, lieve schat,

 

Vandaag zaterdag 21 maart 2009,... Het begin van de lente, nieuw leven in aantocht. 365 dagen geleden zat ik naast je. Je was wakker, draaide je hoofdje naar links en keek naar je pompen. 'Mama, 't Is hier allemaal zo stom. Ik wil naar huis!' 'Ik weet het, lieve schat, maar nu kan dat nog niet. Eerst moet je echt nog veel beter worden. Heb geduld schatteke, de dag dat je naar huis mag komt. Alleen nu nog niet.' Je was zo ontgoocheld, maar zoals altijd legde je je ook daarbij neer. De kinesiste Els was je aan het tapoteren. Je heldere en 'afwezige' momenten wisselden elkaar af. Ik genoot onzettend van de momenten dat je er echt helemaal bij was. Ik wou die dan ook zo veel mogelijk samen met je vullen. 'Schat, moet ik je een verhaaltje voorlezen? Van Aladin?' Heel traag maar erg enthousiast antwoorde je: 'Oh, ja, van Aladin!' Ik vertelde je het verhaaltje en toonde je de prentjes. Je bekeek ze aandachtig en ik had echt de indruk dat je wel volgde. Je hijgde tussendoor alsof je een hele maraton gelopen had. Na het verhaaltje zong ik het liedje van 'Woutertje Kaboutertje' voor je. Dat zong ik zo vaak als ik je 's avonds in bed stopte. Je zong mee! Waw!!! En dit terwijl Els nog steeds met je bezig was! We zongen het zelfs 2 keer na elkaar, jij met ontzettend veel mimiek. Liefste Rytse, wat genoot ik van dat moment!!! Na de kine en na het liedje was je weer elders. Ik stak het op de vermoeidheid want zingen tijdens een tapotage is niet niets voor een erg verzwakt kereltje. Ik liet je rusten. Je oogjes waren open en je staarde naar dat ene puntje op het plafond. Wat zag je schat? Zag je opa? Zag je de deur naar het paradijs? Zag je alle bloemen, de blauwe lucht en de spelende kinderen aan de overkant? Voelde je de heerlijkheid, de warmte en de absolute gelukzaligheid? Enkele uurtjes later vonden onze ogen elkaar terug. Je strekte je armpjes naar me uit. Ik kwam dichter. Je trok mijn mondmasker en mijn haarkapje af. Ik ging een stapje achteruit. 'Je mag niet schat, mama zal jou ziek maken zo.' 'Maar mama, ik wil je zo graag nog eens zien!' Het was waar. Het was al van 30 januari 2008 geleden dat je me nog zo dicht bij jou zag zonder dat ik helemaal verpakt was. Ik kwam weer een stap dichter en liet je kijken. Je vingertjes gleden zachtjes door mijn haar. 'Oh, mama, je hebt zo'n mooie haartjes!' Je bestudeerde me zoals je nog nooit eerder had gedaan. Elke vierkante mm van mijn gezicht, mijn haar, mijn handen nam je met je oogjes mee. En plots was je weer elders. Behalve je ademhaling was je erg rustig. Je gaf geen blijk van onder je kortademigheid te lijden. Kort voor de middag was papa bij ons komen zitten, maar hij was geen getuige van onze intieme momentjes. 't Was ook weer aan papa om thuis te overnachten. Ik bleef dus die avond bij jou. En opnieuw vonden we elkaar. De kortademigheid belette je van ook maar iets te zeggen. Het kostte je veel te veel moeite een woord uit te brengen. We keken elkaar aan, vol intense, grenseloze, onuitputtelijke liefde. Wat ik in je ogen zag zei zoveel meer dan eender welk woord kon zeggen. 'Mama, ik ben moe. Niet zomaar moe, maar echt moe! En ik ben zo dankbaar dat ik, al was het maar even, van dit leven mocht proeven. Dank je wel dat ik even bij jullie mocht zijn. Ik ga naar huis, ik ga naar opa!' Ik zag het zo duidelijk in je oogjes en jij zag dat ik het zag. Ik zag geen angst, integendeel. Ik zag complete rust en overgave. Nu kan ik dat schrijven, maar op dat moment liet ik niet toe wat ik zag. Nee, dit was niet juist wat ik zag! Nadat je weer bezig was met je oversteek en je dus schijnbaar elders was liet ik je met rust. Het was al erg laat. Ik hoopte dat mijn ogen en mijn verstand mij iets probeerden wijs te maken. Ondertussen kende ik de ondergrondse gangen van het UZ al op mijn duimpje. Onderweg zei ik echt tegen mezelf: 'Nee, Els, dat heb je niet gezien. Het is niet zo. Probeer wat te slapen en morgen is een nieuwe dag met opnieuw hoop.' Voor ik het licht uitdeed op dat kleine kamertje op 4K6 belde ik nog eens naar de PICU om te vragen hoe het met je was. Je was erg rustig, ondanks je erg snelle ademhaling.  Het was al na middernacht. Tegen 6u30 was ik alweer bij jou. Je ademhaling was heel erg onrustig, je was 'weg'. 'Tuurlijk, die longetjes maakten je veel te moe.' De artsen dachten dat je misschien water op de longen zou hebben. Daarom zouden ze straks een foto van je longen komen nemen. In afwachting zou ook de cardioloog nog eens komen om te te zien of je hart iets met je ademhalingproblemen kon te maken hebben. Die echo liet alleen maar een erg mooi, koekegoed en perfect werkend hartje zien. Maar de foto van de longen toonden aan dat je maar met één long meer ademde. Door de oppervlakkige ademhaling van de afgelopen dagen was je rechterlongetje ingeklapt. Dr. Vandevoorde zou met een speciale machine via een maskertje je longetje weer proberen open te krijgen. Ik had je handje in mijn beide handen vast. 'Niet bang zijn, schatje. Mama is hier bij jou. De dokter zal een maskertje op je neusje en je mondje zetten om er voor te zorgen dat je longetje weer open gaat. Dan zal je het weer heel wat makkelijker hebben om te ademen. Dus niet bang zijn, schat, mama blijft de hele tijd bij jou!' Je bed werd wat naar voor geschoven en Dr. Vandevoorde zat aan je hoofdeind. Er waren ook 2 verpleegkundigen bij, maar ik weet niet meer wie. Er werd me niet veel gezegd en ik wou hen ook niets vragen want ik voelde de snijdende spanning. Het maskertje ging op je gezichtje en ik bleef maar herhalen dat je niet bang moest zijn en dat ik bij je was, dit terwijl ik de hele tijd je handje vasthield en streelde. Er ging iets fout, ik weet niet wat. Ik voelde het merkte het aan Dr. Vandevoorde, aan de verpleegkundigen die vanalles begonnen bij te halen. Ik hoorde Dr. Vandevoorde roepen, zoveel van dit, zoveel van dat, je ademhaling werd ondersteund met zo'n ballon, meer en meer artsen kwamen binnen, je monitor piepte zoveel hij maar kon en nog steeds bleef ik je geruststellen terwijl ik zelf maar al te goed wist dat ik dit helemaal verkeerd aan het aflopen was. Ik riep: 'Doe iets, doe iets, laat hem niet gaan!!!' Dokter Bram kwam je kamer in gestormd. Ik stond in de weg, hij moest je hartje opnieuw aan het werk krijgen. Niet bang zijn, schat, mama is hier. Ik kon niet in de kamer bij je blijven. Ze was veel te klein. Ze stond vol met apparatuur, dokters en verpleegkundigen. Ik wist niet waar ik het had. Ik was je aan het verliezen. Papa, waar is papa? Ik was compleet in paniek. Ik wist zelfs papa's gsmnr. niet meer. Emmy, de mama van *Thibo die naast je op de PICU lag ving me op. Hoe, wat, waar en wie, ik wist het allemaal niet meer. Even later, kwam dokter Bram me zegen dat je geïntubeerd moest worden en dat je voorlopig in een kunstmatige coma zou worden gehouden Dit vooral om te recupereren. Hij kon me nu ook zeggen wat er fout gelopen is. Tijdens de poging om je ene longetje terug open te krijgen begaf ook je ander longetje het. Daardoor lieten ook de andere vitale functies het even afweten. Ik dacht dat we niet meer dieper konden vallen, wat had ik verkeerd gedacht!!!! Maar dieper dan dit kan toch niet, of toch...?!!! Zo snel ik kon ging ik weer bij je op de kamer. 'Oh, lieve schat, rust maar wat. De coma, dat is niet zo erg, het zal je een beetje helpen te herstellen. Dit komt wel goed. We krijgen je wel terug. Ook al hebben we een jarenlange revalidatie nodig en wordt het keihard knokken, of al is het met een onherroepelijke schade waardoor je wat beperkter bent, we gaan er samen door, schatteke. Je bent niet alleen!!'

En nu weet ik heel zeker, bolle, dat wat ik die dag ervoor zag, echt was. Jij wist dat je heel kort daarna naar 'huis' mocht. Voor mij is dat moment, 22 maart 2008, iets na 9u 's morgens, het moment dat je de oversteek maakte. Toen ben jij naar opa vertrokken, alleen jouw lijfje werd door machines nog in 'leven' gehouden.

Ik hoop echt, mijn allerliefste engeltje, dat ik gespaard blijf van nog vreselijkere momenten dan dat. Zien en voelen hoe je kind uit dit leven wegglipt is iets wat een moederhart eigenlijk niet aankan.

En toch, schat, is mijn moederhart nog steeds zo vervuld van jou! Mijn liefde voor jou kent echt geen grenzen. En ik ben er zeker van dat het jouw liefde voor mij is die ervoor zorgt ik, ondanks de verschrikkelijke pijn om het fysieke gemis, nog steeds kan liefhebben, kan lachen, kan genieten.

Lieve schat, mijn allerliefste krullewiet, zoekend naar onbestaande woorden die de omvang van mijn liefde voor jou kunnen omschrijven blijf ik steeds, voor altijd,...

Jouw mama X

23:39 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Sterkte! Geen woorden, enkel héél veel sterkte!

Veel liefs!
Ines

Gepost door: Ines | 22-03-09

.... Ja... ik heb hier ook geen woorden voor... alleen rollen de tranen over mijn wangen bij het lezen van zo'n immense liefde voor je Rytske.
Het geloof dat hij nu bij zijn opa is en andere lotgenootjes maakt het "iets" draaglijker. Ik wens jullie nog heel veel sterkte toe en veel geluk en liefde met jullie gezinnetje.
Veel liefs

Gepost door: Marianne | 22-03-09

Ook ik heb hier geen woorden voor, alleen maar tranen. Tranen van verdriet, maar ook tranen door die onnoemelijke liefde.
Een hele lieve knuffel Els en Pierre.
Jullie zijn schatten, jullie vechten voor elkaar en voor de kindjes en daar zorgt Rytske zeker voor.
Liefs
sophie

Gepost door: sophie | 22-03-09

Lieve Els, Hier zijn gewoon geen woorden voor.Alleen ,je bent een supermama.
Daarnet ,hoorde ik jou Emmy vernoemen en weet je,ik Heb Thibo eventjes gekend in Villa Pardoes.
Het ging slecht met hem,ik hielp hem reanimeren,....
Weet je,dit blijft me bij hoor.Het is zo oneerlijk om jullie schat te moeten verliezen.

Liefs,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 23-03-09

Sterkte geen woorden, enkel tranen !!!
Veel sterkte !!!

Liefs,

Jonas & co

Gepost door: Jonas & co | 23-03-09

Elske,
ook mn tranen vloeien bij het lezen van jou mooie tekst. Rytske had veel gelijk wanneer hij zei dat je de allerliefste mama bent.
Dikke kus!!! X

Gepost door: Tine | 24-03-09

hier schieten woorden tekort
zo veel emoties, zo veel liefde, zo ontzettend veel verdriet... prachtige tekst van een prachtige mama
enorm veel sterkte!!!!

Gepost door: kaat | 25-03-09

zo'n mooie woorden...zo veel gevoel....dank je dat we dit mogen delen....

Gepost door: hilde | 26-03-09

De commentaren zijn gesloten.