17-03-09

Tussen hoop en wanhoop...

Mijn allerliefste schattebol,

 

 

14 maart 2008... Zoals het er al een tijdje aan toe ging belde ik je 's morgens op nadat ik Jinte op school en Tieme in de creche had afgezet. Ik hoorde 'Dag mamatje!' Je klonk dof en moe. Je sliep al enkele dagen erg slecht en ook je droge lipjes waren helemaal kapot geprutst. Door je weinige wittekes genas dat ook zo moeilijk en daaraan weet ik ook je doffe klanken. 'Ik ben onderweg, schatteke, en over een half uurtje ben ik bij jou.' Toen ik Jinte op school bracht gaf jouw juf Els me nog snel 3 windmolentjes mee die ze samen met jouw klasvriendjes had gemaakt. Met die windmolentjes in de hand stapte ik even later de K6 binnen. Beneden aan het onthaal kwam ik *Lien met haar ouders en haar zus tegen. Zij hadden enkele dagen eerder te horen gekregen dat dat gruwelijke K-monster weer de overhand had gehaald en dat er nu echt niets meer aan te doen was. Ik nam hen alle 4 eens goed vast. Wat kon ik anders doen? Nietsvermoedend nam ik de lift naar het 3de verdiep. Toen ik de gang opkwam zag ik prof. D'Hooghe, prof. Laureys, dokter Annelien en Sara (verpleegster) aan je raam staan. Hun gebaren en gelaatsuitdrukkingen vertoonden alleen maar onrust. Paul, die die dag jouw ochtendverpleger was hield me tegen. 'Mama, heb je niets speciaals gemerkt aan Rytse toen je vanmorgen belde?' 'Behalve dat hij moe en dof klonk niet, nee;' 'We zijn hem aan het klaarmaken voor een spoed-ct-scan omdat we denken dat hij een hersenbloeding gedaan heeft. Ik stormde naar je toe en keek vluchtig door je raam. Je zat recht in je bed en keek verward rond. Zo snel ik kon maakte ik me klaar om bij je in de kamer te mogen. Volledig  in paniek nam ik je in mijn armen. 'Schatteke, wat is dat nu toch? Wat gebeurt er?' Je werd precies toch iets rustiger. Prof. D'Hooghe legde me uit dat je dus een ct-scan zou hebben om na te gaan of je effectief een hersenbloeding had gehad, dit terwijl Sara en Paul je leidingen klaar maakten om gertransporteerd te kunnen worden. Hoewel je geen enkele blijk gaf van iets waar te nemen probeerde ik je toch te vertellen wat er zou gaan gebeuren. Je had al eerder een scan gehad. 'Schatteke, vandaag gaan we weer op avontuur door de gangen van het ziekenhuis. Weet je nog, een tijdje geleden hebben we dat ook eens gedaan. En net zoals toen blijft mama de hele tijd je bij je. Er is dus helemaal niets om bang voor te zijn.' Ik wou papa er bij maar kon hem niet bereiken omdat hij in kelders aan het werk was waar hij geen verbinding kon hebben. De verpleging zou blijven proberen terwijl wij weg waren naar de scanner. Toen we vertrokken moest ook de reanimatiekid mee. Dit zag er helemaal niet goed uit. Bij de scanner moesten we even wachten. En plots mompelde je iets; 'Wat zeg je, schat?' 'Ik ga dan weer zo met mijn poep een beetje helpen.' Daarmee wou je zeggen dat je weer je best zou doen om zelf in de scanner te gaan liggen. Je had dus wel gehoord en begrepen wat ik je gezegd had wat me toch een beetje geruststelde. De ct-scan wees uit dat je geen hersenbloeding had, oef! Wat was het dan wel? Volgens prof. D'Hooghe zou je lijden aan het Postuum Reversable Encephalopatie Syndrom (vochtophoping in de hersenen door het langdurig gebruik van Cyclosporine die gegeven wordt om afstoting van donormateriaal tegen te gaan). Door de stopzetting van de Cyclosporine zou de vochtophoping wegtrekken zodat je hersentjes weer normaal zouden kunnen functioneren. Van voorbijgaande aard dus, wat was dat een geruststelling. Drie dagen later zou er al duidelijke verbetering moeten zijn. Toen je terug op de kamer was was papa er ook snel. Je herkende hem duidelijk en gaf hem een dikke knuffel. Oh, schat, kon ik toen maar alles van je overnemen. Ik mocht er niet aan denk dat dit slecht zou aflopen. Zonder jou, dat kan toch niet?!  Hoewel we allebei die nacht bij je wilden blijven, toch spraken we af dat ik naar huis zou gaan en dat papa bij jou zou blijven. Gelukkig konden we op mensen rekenen om de kinderen van school en creche te halen en voor hen te zorgen tot ik laat in de avond thuis zou komen. Dankzij onze omgeving die zo nauw betrokken was was ik 's morgens ook weer voor de dag en dauw bij jullie. Net zoals ik hadden noch papa, noch jij een oog dicht gedaan. Je bloeddruk was gevaarlijk hoog en je lichaamstemperatuur ging met moeite boven de 33 graden. Je wou niet plat liggen en staarde voor je uit. Wat konden we doen om je te laten slapen? Op die manier zou je rustiger worden en zou je bloeddruk zakken. Papa en ik duffelden je lekker warm in met enkele truien met een kap, een muts en flink wat extra dekens. Ik ging bij je in bed liggen en hield je dicht tegen me aan in de hoop dat ook mijn lichaamswarmte jouw temperatuur weer wat omhoog zou trekken. Je sliep niet, werd wel rustiger maar de bloeddruk daalde niet genoeg en de lichaamstemperatuur steeg niet genoeg. Kon deze nachtmerrie maar snel overgaan,... Integendeel,... Heel af en toe bleek je nog een helder moment te hebben. Zo herinner ik me dat je naar m'n vingers aan het kijken was. Je nam ze vast en bestudeerde ze. 'Ja, schat, dat zijn mama's vingers. Heb jij ook vingertjes?' Je keek naar je eigen vingertjes. 'Hoeveel vingertjes heb jij?' Na even aarzelen begon je ze te tellen, maar je geraakte niet verder dan 4. Later die dag bleven de heldere momenten helemaal uit. Ik kon en wou niet van je zijde wijken, niet om iets te drinken, om naar het toilet te gaan,... Ik wou je helemaal in me opnemen, helemaal één met je worden. Zoals we 6 jaar daarvoor één geheel waren. Zowel papa als ik voelden dat dit helemaal verkeerd zat, en gelijk hadden we! 's Avonds werd Dr. Vandevoorde (intensivist van de PICU -Pediatric Intensive Care Unit) er bij gehaald die besliste dat je beter naar daar zou verhuizen. Onder algemene verdoving kreeg je 2 extra katheders in je lies aan weerskanten. Op die manier kon je bloedruk ook constant gemeten worden. Hoewel we erg ongerust waren, je kon nergens beter verzorgd worden dan daar. Papa en ik hoopten dat dat de anesthesie je een duwtje kon geven om eens wat slaap in te halen, maar dat was niet zo. Na enkele bange uurtjes wachten in de wachtzaal aan de PICU mochten we terug bij je. Je oogjes waren wijd open, je gaf geen blijk van herkenning. Was het hoop of ontkenning,... ik weet het aan de anesthesie en je complete oververmoeidheid. 'Dit komt wel goed. We geraken hier wel door.' Daar lag je dan in je glazen kamertje met een inkomsas, aan de monitor waarop je ademhaling, hartslag, bloeddruk en temperatuur constant te zien was. Je temperatuur was maar 32,4 graden meer. Je lag onder een hele stapel dekens op een warmwatermatras en onder de dekens lagen de buizen van een warmeluchtblazer te blazen. Mijn kindje, lieve schat, wat keken je oogjes raar. Vroeg je je in je binnenste af wat er gaande was of was je niet ongerust? Ik hoopte zo dat je voelde en wist dat we bij je waren en dat dat voor jou voldoende zou zijn om op je gemak te zijn. Laat de zorgen maar aan ons over. Je keek wel naar de tv, maar ik vermoed dat het enkel de lichtflitsen en de bewegende beelden waren die je vasthielden. Omdat je zo'n filmliefhebbertje was werd de ene film na de andere opgelegd: Cars, Chickenrun, De haaibaai, Shrek, Ratatouille,... We hoopten zo dat jouw oogjes moe zouden worden en zich zouden sluiten, maar niets was minder waar. Die nacht bleven zowel papa als mama in Gent en zolang je op de PICU zou zijn zouden we afwisselend in het UZ overnachten.

 

Lieve schat, we weten ondertussen allemaal hoe het verder afliep. Je hersentjes waren onherstelbaar beschadigd.

En afgelopen zondag, een jaar later,... 't Was hespespit op school. Ik had je gevraagd voelbaar aanwezig te zijn en zie...'t Was de allereerste dag dat we de lente echt konden voelen. 's Morgens had ik het erg lastig. Ik hoorde opnieuw je zware stemmetje, zag opnieuw je verwarde blik en voelde opnieuw die panische angst. Tranen bleven dus niet uit. Tiemeke die op dat moment aan het spelen was liet zijn speelgoed vallen, kwam met zijn armpjes open naar me toe gelopen en gaf me zo'n troostende, warme knuffel. Was dat Tieme alleen of hebben jullie mij samen getroost?

 

Er is veel verdriet, schat, om het gemis van dat fantastische kereltje dat je was. Maar zoals ik al eerder schreef, er is ook ontzettende veel dankbaarheid. En hoewel ik het veel liever nooit had moeten ervaren... Sinds jij al een stapje verder bent dan ons hebben we er zoveel warme vriendschappen bij gekregen, op school, de buren, mensen die we op 3K6 leerden kennnen,... Hoewel wat jij ons gaf nooit meer op dezelfde manier kan ingevuld worden, de oprechte warmte die we van onze naaste omgeving ervaren compenseert toch een beetje. En zit jij daar ook niet voor een groot deel tussen?

 

Ik ben je zo ontzettend dankbaar, allerliefste Rytse, om wat je voor ons deed en nog steeds voor ons doet!

 

Voor altijd,... jouw mama!!! X

15:07 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

... Lieve Els, wat een aangrijpend verhaal, hoe je het schrijft is net of ik er bij was. Ik voel net dezelfde pijn als jij toen voelde en nu voelt! Het is toch allemaal niet eerlijk! Idd de warmte die je nu krijgt door lieve mensen om je heen, maakt een beetje goed, maar vult idd niet het verlies van je kind in.
We wensen jullie heel veel sterkte om door deze moeilijke periode te komen vol levensechte herinneringen van een jaar geleden! Ik ben alvast blij dat we mekaar toch ook al een beetje leren kennen hebben. Helpen onze kindjes ons hierbij ook een beetje...? Veel liefs en dikke knuffels van Inge, Gert en Lotte*

Gepost door: Lotte* en co | 17-03-09

Bewondering Dag Els,

Zo puur,zo echt geschreven.
Daar zijn geen woorden voor.
Heel veel goede moed.

Liefs,ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 18-03-09

Hallo Els,
wij vergeten Rytse niet... Jou niet,
je bent heel sterk...
grtjs
lotgenootje ex-3K6

Gepost door: Marianne | 18-03-09

Heel veel sterkte! Zoals jij het verhaal hier neerschrijft... Ik leef echt met jullie mee.

Veel warmte, veel moed en veel sterkte stuur ik jullie.

Liefs, Ines

Gepost door: Ines | 20-03-09

A-dem-be-ne-mend Dag,
Bedankt voor je vlindermelding aan Soetkin*. Ook wij zijn onze buurman (en jullie) niet vergeten!
En dan jouw mooie 'verhaal'. Zo herkenbaar...
Veel STERKTE, Fries

Gepost door: Fries | 20-03-09

De commentaren zijn gesloten.