02-03-09

Lente

Lieve schat,

Ik werd vanmorgen niet gewekt door papa die zei dat hij naar z'n werk vertrekt, ook niet door de wekker maar door het getjilp van de vogels. Toen ik opstond en zag dat niet enkel onze kleine gevederde vriendjes maar ook de zon van plan was er een stralende dag van te maken gaf me dat toch een beetje een feel-goodboost. Het helpt, maar neemt niet weg dat ik zo ontzettend veel inspanning moet doen niet aan een jaar geleden te denken. Ik sta het mezelf niet toe de verslagen van toen te lezen. Ik kan dat nu echt niet aan. En toch voel ik opnieuw die spanning, die onzekerheid, die angst van toen. Het begon toch lang te duren voor je 'wittekes' (witte bloedcellen die voor ons afweersysteem zorgen) kwamen. Je had het engraftmentsyndroom al doorstaan. De donorcellen sloegen dus wel aan. Ook dat poliomavirus had je al flink veel pijn gedaan. Maar ondanks alles bleef je zo dapper vechten. Je was geen kind meer, je was zo rijp, zo verstandig, zo immens dapper!!! Ik hoopte dat je ooit weer echt kind zou kunnen zijn, eens deze nachtmerrie achter de rug zou zijn. We zijn ondertussen al maart. Ik weet nog dat je me vorig jaar vroeg wanneer je naar huis mocht. En ik antwoorde toen dat ik dacht dat dat zou zijn als de eerste bloemetjes door het gras kwamen piepen, als de zingende vogeltjes ons 's morgens 'goede morgen' kwamen wensen, als de eerste warme zonnenstraaltjes ons gezicht streelden,... Het heeft niet mogen zijn..

Ik ben vanmorgen met je opgestaan. Je was er de hele tijd. En toen ik Jinte te voet naar school bracht voelde ik zo je aanwezigheid. Ik bleef nog even kletsen met de mama's van Jade en Emma, 2 van jouw goede vriendinnetjes. Ze vertelden me dat ze nog het één en ander moesten vinden en organiseren voor de eerste communie. Ik ben zo blij dat wij hun communiekaartjes mogen maken. Jij en ik. Zo ben je er toch ook bij. Wat had ik ook graag voor jou mooie kleertjes gekocht, een feestje georganiseerd, communiekaartjes gemaakt. Je keek zoooo uit naar die dag en ik beloofde jou dat jouw mama de allermooiste mama van allemaal zou zijn. Toen zei jij dat ik toen ook al de allermooiste mama was. Lieve schat, daar zijn ze weer, de waterlanders.

Zonder woorden maar met zo ontzettend veel intense liefde neem ik je in mijn armen. Liefste Rytse, mijn klompje goud, mijn langverwachte en eerstgeboren kind, mijn specialleke,...Altijd geweest en dat zal altijd zo zijn. Wat hou ik toch van jou!!!!

 

Jouw mama, voor altijd!!!!

10:07 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Zo mooi Dag Els,
Wat is dit mooi geschreven ,met zoveel gevoel en zoveel liefde voor jou lieve kapoen.
Weet je,ik werk als verpleegkundige op oncologie en doe stamcelafname.Ik besef dat jullie veel hebben doorstaan en daarom heb ik zoveel respect voor jullie.
Ik vind het heel fijn om jou blogje te lezen.

Heel veel liefs,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 02-03-09

Prachtig Dag Els,
Na onze mailtjes van daarnet, ben ik onmiddellijk naar je site van Rytse komen kijken! Ik vind het heel tof dat jij nu ook je weg daarin gevonden hebt en er je ding in kwijt kan. Veel liefs en groetjes,Inge, Gert en Lotte*

Gepost door: Lotte* en co | 03-03-09

amai,wat een prachtige steen,zo zijn er geen twee. Deze is wel heel speciaal door Rytske uitgekozen,zijn hart;duidelijk zijn liefde aan het tonen voor jullie Pierre en Els. K hoop dat hij een gepast plaatsje krijgt in jullie nestje. Hou jullie serk. XX Nina

Gepost door: nina | 05-03-09

Dag Els,

Heel mooie, warme woorden geven meer dan je (en jullie)liefde voor Rytse weer! Heel veel denk ik aan jullie! Wanneer ik door de tuin wandel, het gezang van de vogels hoor, bloemen zie ontluiken ... berichten hoor over kinderkankerfonds, kinderen met problemen,jonge mensen en kinderen die het leven moeten los laten... dan denk ik ongetwijfeld aan jullie! Mijn gedachten vloeien naar jullie toe! In gedachten voer ik een gesprek met jullie, ik zie jullie niet, maar toch ... dan denk ik , we zien elkaar terug,...maar dan weet ik nooit zo goed wat ik tegen je moet zeggen, een handdruk, een knuffel zal een echte uiting zijn!

Hoe mooi je verhaal over de steen, niet zomaar een koude steen, maar een steen met een rijke inhoud! Een steen die de inhoud onvergankelijk zal vasthouden, bewaren én koesteren!

Een dikke knuffel,

Moniek

Gepost door: Moniek | 06-03-09

ja echt heel mooi... ... zijn de woorden die je schrijft over Rytse. Het is vertederend maar ook hartverscheurend hoe je je gevoelens hier neerpent. De liefde die je voelt voor Rytse is overduidelijk en voelbaar. De manier waarop je omgaat met je verdriet verdient alleen maar groot respect. Je bent, zoals Sylvia (mama Laurence) zegt "een grote madam". Ik heb echt bewondering voor jou Els. Ik wens je sterke toe en hoop dat je wat steun put uit de berichtjes die je krijgt.
Veel liefs
Marianne (mama Eline)

Gepost door: Marianne | 06-03-09

De commentaren zijn gesloten.