24-02-09

Rytse heeft zijn steen gekozen...

Lieve schat,

 

Gisteren ben ik met je dooppeter Tom naar Jupille gereden. Via nonkel Claus heb ik iemand gevonden die op zijn beurt iemand kent die een steengroeve heeft. Die iemand (Frank, een neef van je nonkel Claus) heeft zelf een hele tijd geleden zijn broer verloren in een auto-ongeluk. Hij is toen ook uit diezelfde steengroeve een steen gaan halen die nu nog altijd op de plaats van het ongeluk staat. Toen ik hem vertelde wat onze bedoeling is met die steen (er jouw urne van maken) vond hij dat zo mooi dat hij ons graag hielp. Papa moest werken en omdat het toch een heel eind rijden is en de trip ook niet zonder emoties zou zijn wou ik die toch niet alleen doen. Ik had gevraagd of Tom en Tine konden meegaan wat ze graag deden. Tine was ziek dus deden we de trip met z'n tweeën. Ik had je eergisteravond en gisterenmorgen gevraagd me te tonen welke steen je wou. Ik hoopte iets te voelen, maar het was zoveel meer dan dat. De plaats van de groeve was ronduit prachtig. Jouw huisje komt uit zo'n mooie plek. Ik keek rond in de hoop dat mijn oog op een bepaalde steen zou vallen waardoor ik zou weten dat je die steen wou, maar dat gebeurde niet. Althans, niet onmiddellijk. Ik ging de groeve wat dieper in en ging een inhammetje in. Ik wou daar naar toe... En plots zag ik een steen waar ik iets bij voelde. Toen ik dichter kwam om hem goed te bekijken wist ik wel heel zeker dat je die steen wou. Tom stond er bij. Ik keek naar hem en ook hij zag waarom ik zo zeker was dat het die steen moest zijn. Op de achterkant van jouw steen (blauwe hardsteen en dus donker) stond een groot wit hart. Heel duidelijk. Ik vroeg aan Tom of hij zag wat ik zag en ja, je kon er echt niet naast kijken. Hoe duidelijker kon je me nog laten zien in welke steen jij wil wonen? Dat wil dus ook zeggen dat je je er bij was toen papa en ik daaraan dachten, dat je me hoorde toen ik vroeg of je me wou laten zien welke steen je wou en dat je er in de groeve ook bij was, dat je er dus echt wel bent!!! Tom en Frank hebben je steen in Frank zijn 4X4 gelegd (met een gewone auto geraak je daar niet) en Frank zal nu ook voor de boring zorgen. Als dat gedaan is komt hij je steen thuis brengen zodat papa en ik jouw as in je steen kunnen doen en dan gaat de steen weer dicht, voor altijd. Je zal wel niet meer op de kast kunnen staan daarvoor zal je veel te zwaar zijn. Papa en ik gaan nog eens onze hersentjes breken om te kijken hoe we je op een veilige manier een mooi plekje kunnen geven in de woonkamer. Dank je wel, Tom, om met me mee te gaan!!! Rytske heeft een peter uit de 1000!!!   

Vandaag was dan weer een mindere dag. Zowel papa als ik hebben het zo moeilijk dat levensgeluk terug te vinden. Zijn we gelukkig? Bij momenten wel, ja. Maar er zijn ook heel veel momenten waarin geluk heel ver te zoeken is. En die momenten komen frequenter voor dan die eerste. We proberen dit zo weinig mogelijk te laten zien aan Arjen, Jinte en Tieme, onze omgeving, maar ook aan elkaar. We willen hen en anderen geen oncomfortabel gevoel geven door te laten blijken en te zeggen dat we echt nog ontzettend veel verdriet hebben en dat dat verdriet heel erg dikwijlks amper te dragen is. Als mensen me vragen hoe het met me gaat kan ik niet meer zeggen 'Goed'. Ik hoop dat ik dat over een tijdje wel weer zal kunnen. Als ik hen dan antwoord zeg ik meestal 'het gaat'. Eigenlijk zou ik soms eens willen zeggen: 'Het gaat helemaal niet goed met me!!! Mijn hart bloedt en doet verschrikkelijk veel pijn!!! Het verdriet is stillaan ondragelijk aan het worden!!!' Ik weet dat ik meer aan mezelf moet denken. Ik moet geen onjuiste antwoorden geven om anderen te sparen, om anderen een onbeholpen gevoel te geven. Ik heb mezelf voorgenomen dat ook niet meer te doen. Ik moet gewoon doen waar ik me goed bij voel. Gelukkig heb ik enkele vriendinnen bij wie ik dat wel kan. Als ik me niet goed voel kan ik hen dat zeggen, ik mag er huilen. En dat doet zo'n deugd! En papa, ik zie hem toch zo verschrikkelijk graag, Wat zou ik graag bij hem ook weer wat vreugde zien, geen gewone glimlach maar eens een schaterlach. Wat zou ik hem graag weer eens zien rollebollen met Arjen, Jinte en Tieme. Wat is het zoveel veranderd toen je vorig jaar op 14 april vertrok.... Jouw lijfje komt niet meer terug, schat, dat weet ik wel, maar komt de vreugde en het geluk terug? Ik hoop het...

 

Schatteke, laat je het zonnetje eens schijnen op onze gezichten zodat we weer eens echt kunnen lachen, weer eens wat geluk kunnen proeven?

 

Ik hou van je, Bolle, ZOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO VEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEL!!!!!!!!

 

Kus en knuffel

 

mama X

22:46 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Wat een prachtige steen!
Naast het hart kan je inderdaad niet naastzien.
En mooi dat jullie die 'samen' hebben gekozen, zo voelt het toch een beetje oke hé...als dat al kan natuurlijk.

Gepost door: Dora834 | 25-02-09

Zo mooi mama, die steen, door rytse gekozen,

jou verhaal , voor mij zo herkenbaar,
ook ik denk vaak aan rytse, steeds zie ik hem voor me in de bmt kamer, en dan hier op zijn blogje met zijn mooie krullen zijn pretoogjes ...
ik wil jullie gewoon laten weten dat ik héél vaak aan jullie denk, woorden zijn er niet, want ik weet hoeveel pijn je hebt,
maar k wou je laten weten dat ook wij rytse'ke nooit zullen vergeten
liefs
kathleen, mama van emily-grace*

Gepost door: kathleen | 25-02-09

Els
Ik ben zo blij dat je met de hulp van Tom en Rytse zo'n mooie steen gevonden hebt.
Nog maar eens een bewijs dat Rytse nog bij jullie is hé.
Dikke knuffel
Sophie

Gepost door: sophie | 28-02-09

mooi geworden!

Gepost door: belgisch hardsteen aanrechtblad | 19-12-14

De commentaren zijn gesloten.