19-02-09

Opa

Lieve, lieve Krullewiet,

 

Eergisteren was het 21 jaar geleden dat opa vertrok naar waar jij nu ook bent. Jouw opa, mijn papa. Ik was op dat moment pas 17 jaar geworden, (lastige) puberjaren net aan het ontgroeien. Mijn papa die toch altijd iets speciaals was en nog steeds is. Mijn papa die me overal mee naar toe nam terwijl oma voor 'de kleintjes' zorgde. Mijn papa die er altijd voor me was, met wie ik mijn kleine verdrietjes kon delen, mijn geheimpjes, mijn frustraties. Mijn papa, een boom van vent met een volle baard, een man van het volk, vriend van iedereen. Mijn papa, net als elk ander mens, van vlees en bloed met zijn gaven en zijn fouten. Mijn papa, 21 jaar geleden, moegestreden, afscheid genomen en klaar om een stapje verder te gaan. Ik herinner me nog dat ik enkele dagen eerder met hem alleen in de kamer was. Volgens de dokter was er nog maar weinig bewustzijn, was hij in een coma aan het glijden. De communicatie, als die er was, beprekte zich tot het zachtjes knijpen in onze handen als er een ja-antwoord was op de vraag die we stelden. Anders was er niets. Ik wist dat dit niet lang meer zou duren, dat ik de laatste momenten met hem aan het doorbrengen was. Ik had zijn hand in de mijne en zei hem dat ik hem heel erg zou missen en dat ik er ontzettend veel spijt van had dat ik niet altijd de perfecte oudste dochter geweest was. Ik vroeg of hij me dat wou vergeven. Ik verwachtte geen antwoord want diep in mijn hart kende ik dat. De bitter weinige krachten die hij nog had bundelde hij, hij strekte zijn armen naar me uit. Ik stond recht, legde mijn hoofd op zijn borstkas en sloeg mijn armen rond hem. Er waren geen woorden, die waren ook helemaal niet nodig. Dit zei genoeg. Mijn papa, voor altijd!!!

Jouw opa,... Weet je nog schat, die 14de december 2006. Zoals meestal kwam jij op je duizenden gemakje als laatste naar beneden om te ontbijten. Dit keer was je wel heel laat. Toen ik vroeg waar je zolang gezeten had zei je :" Ik heb het sterretje van opa gezien, en hij heeft naar mij gezwaaid." Toen ik vroeg wat jij dan had gedaan zei je dat je teruggezwaaid had. Ik sloeg er verder geen acht aan want we moesten voortmaken om op tijd op school te zijn. Nadat ik jou en Jinte op school en Tieme in de creche afgezet had reed ik door naar mijn werk. Het leek een dag net als alle andere te worden, maar niets was minder waar. Die dag, rond half 11 's morgens kreeg ik telefoon vanuit Gent. De prof wist me te zeggen dat op de laatste nmr van enkele weken terug te zien was dat ALD zich aan het manifesteren was. Ik was in paniek, een blok van 10 000 ton viel op mijn schouders. Ik belde naar papa die ook niet wist waar hij het had en naar school waar jij nietsvermoedend in de klas van juf Els met je vriendjes aan het spelen was. Schat, ik zal het nooit weten, maar heb je toen opa echt gezien? Is hij je komen vertellen dat hij op je wachtte? Dat kan toch niet anders, of was dit echt puur toeval? Wat ik wel weet is dat dit geholpen heeft om je te laten vertrekken. Als ik daaraan denk dan zie ik opa staan met zijn armen wijd open en jij die naar hem toerent en hem in de armen vliegt. Ik kon je met een gerust hart laten gaan want je kan nergens beter zijn dan onder opa's vleugels.

Dat neemt niet weg dat ik nog steeds een mens ben. Met alle beperkingen die menselijkheid met zich meebrengt. Zo ook de nood aan dat tastbare en wat daaruit volgt, een stem, dat lijfje, 'tastbaar leven',... Kon ik daar maar afstand van doen, van die nood, het zou zo verdomd pijnlijk niet zijn.

Lieve schat, wat mis ik je!!!! Speel maar fijn met opa en vergeet nooit dat ik verschrikkelijk veel van jullie beiden hou!!!

Dikke kus

Jouw mama XXX

14:54 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Heel veel moed! Mooi geschreven!

Gepost door: Bart | 20-02-09

Lieve ouders van rytse,

Doordat ik naar ervaringen zocht, op google, met de stofwisselingsziekte X-ALD kwam ik op je blog terecht. Nu kan ik niet echt vinden of jullie ook met deze stofwisselingsziekte te maken hebben. Dus vandaar dat ik deze mail stuur. Wat een verdriet moeten jullie doorstaan. Onze ergste nachtmerrie. Doordat ikzelf en onze 2 zoons deze ziekte hebben weten wij welke angsten jullie hebben moeten doorstaan. Onlangs (sept) heeft onze jongste zoon een stamceltransplantatie (9 jaar) ondergaan. Bij hem is geconstateerd dat er afbraak is van de witte stof. Wij leven op dit moment dus ook nog in grote angst of alles goed blijft gaan. Ik zou graag willen weten waar ik je boek kan bestellen verdrietig om te lezen maar wel de bittere waarheid. ik hoop iets te horen van je. lieve groet sheridah

Gepost door: sheridah de vriend | 04-11-14

De commentaren zijn gesloten.