10-02-09

Hoeveel pijn kan liefde doen?!

Mijn allerliefste schat,

 

Het gure weer van vandaag was een perfecte weerspiegeling van mijn gevoelens. Ik ben opgestaan met tranen en ze zijn ongeveer de hele dag blijven rollen. Ik geraakte niet vooruit, had nergens trek in. Nog een geluk dat Tieme er was die er nog voor zorgde dat ik toch iets moest doen. Op zulke dagen sta ik dan op en kijk ik er naar uit tot het weer avond is zodat er weer een dag voorbij is. Ik kan dan uren aan je hoekje staan, je foto tegen me aanhouden,... Ik mis het zo immens je eens te knuffelen. Ik hou zo ontzettend veel van jou!!! Zoveel dat het gemis me zoveel pijn doet. Jij bent, net als papa en Jinte, Tieme en Arjen een deel van mijn hart. En dat deel is weg!!! Een deel van mijn hart is weg!!! Dat onnoemelijk veel verdriet en gemis om wat je het liefst ter wereld zag doet echt hartpijn. En daarmee bedoel ik echt fysische pijn!!! Een poosje geleden was ik in de auto aan het rijden. En zomaar, uit het niets, komt die pijn. Gelukkig zat ik alleen in de auto want ik heb het uitgeschreeuwd. Echte, fysische pijn!!! En ook vanavond weer.... Het stopte niet, al wou ik het wel. Het is voor de andere kinderen ook niet leuk een schreiende mama te zien. Maar ze zijn zo lief. Arjen voelt perfect dat hij me dan niet met pietluttigheden moet lastig vallen, Jinte komt me knuffelen en Tieme droogt mijn tranen. Tijdens die troostende knuffel zei ik tegen Jinte dat ik je zo graag terug wou. 'Rytske komt niet meer terug, mama.' 'Nee, schatteke, ik weet het. En daarom is mama zo verdrietig.' Wat zou ik je zo graag bij me hebben... Ik mis je zo erg!!!!!!! En ik ben niet alleen. Papa mist je ook heel erg, en Arjen is zijn speelkameraad kwijt en Jinte haar grote broer en Tiemeke, tja, hij kan het gemis moeilijk ervaren maar groeit wel op met de wetenschap dat hij nog een grote broer in de hemel heeft. Elke morgen geeft hij je een kus (op je foto), net zoals zus en elke keer als hij in zijn bedje wordt gelegd zwaait hij naar je en werpt hij handkusjes. Ook Jinte gaat elke avond nog eens aan het raam van haar kamer staan en zegt dan 'Slaaplekker, grote broer Rytse. Je zit voor altijd in mijn hartje!!!' en Arjen, die zegt het zo niet, maar ik zie wel dat jouw prentje op zijn nachttafeltje staat en dat hij het regelmatig leest.' Vandaag kreeg ik een mailtje van Sofie. Raven had 'flessengeluk' en mocht dus een wens doen. Hij wenste maar 1 ding... Dat jij zou terugkomen. Je leeft nog verder op zoveel plaatsen, in zoveel gezinnen, in zoveel harten.

Goh, schat, mijn tijd is nog niet gekomen. Ik heb hier nog zoveel te doen, nog zoveel te leren en zoveel mensen graag te zien en daar ben ik ook blij om. Maar, zonder dat zich iemand moet zorgen maken, wat verlang ik er naar om je terug te zien, weer eens door je woelige haren te gaan en je een dikke kus te geven!!!

Ik weet het schat, die dag komt, ....ooit! 

Jouw mama, over alle grenzen heen, voor altijd XXX

21:49 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Pffff... Als ik dit lees, krijg ik zo de tranene in mijn ogen... de pijn die jij moet voelen kan ik haast zélf voelen (figuurlijk dan). Ik leef echt met je mee en hoop dat de tijd deze zware wonde zal helen...

Lieve groetjes en nog veel sterkte
Lucky

Gepost door: Lucky | 10-02-09

Het is zinloos om hier een poging te doen om enige woorden van troost neer te typen. Waar geen troost voor is kan niet worden verzacht met woorden.
Maar ik kan het niet laten om hier - in stilte-mee te lezen en geen berichtje na te laten.

Ik kan enkel proberen te voelen wat jij voelt...en dan nog.....dat lukt niet. Ik denk ook niet dat het verdriet en het verlangen en het gemis zal minderen...dat kan niet, maar ik hoop wel dat het verdriet, het gemis en het verlangen en ... een plaatsje zullen krijgen.

Het is ook mooi wat jij en je zoon samen hebben...ik zie veel meer dan alleen verdriet in je teksten.
Blijf vooral schrijven over jou, over jou Rytse, over jou gezin want wat ik voel is heel heel heel heel erg veel warmte en moederliefe! Niet in de vorm dat je het wenst maar daarom niet minder puur en mooi!

May the winds of love blow softly
and whisper for you to hear
that we still love and miss you
and wish that you were here

We’ll meet again, someday, somewhere

Knuffel,
Dora

Gepost door: Dora834 | 10-02-09

Een bijzonder mooie verwoording van intense warme moederliefde! Een hemelse en aardse liefde!

Gepost door: Moniek | 11-02-09

zomaar Dag Els,
Heb je blog van Rytse ontdekt op de blog van Emily-Grace en heb hem al toegevoegd aan mijn favorieten. Ik heb jullie niet zo goed gekend maar ik weet nog dat Rytse verbleef in de BMT kamer (wij waren toen buren)... ik weet nog dat Gabriel Rios op bezoek kwam en ook bij Rytsekes kamer bleef stil staan... ik hoorde je veel praten tegen hem... We vonden het heel erg dat hij een sterretje werd. Toen we je dan weer ontmoetten op de begrafenis van Emily-Graceke vonden we je een zeer moedige en lieve mama. De manier waarop je sprak over Rytse... Ook Sylvia, de mama van Laurence heeft alleen maar lovende woorden voor je. Ik hoop dat het schrijven op deze blog je een beetje steun geeft.
Alvast vele groetjes aan Pierre en de kindjes en dikke knuffels van Eline, Marianne en Hugo

Gepost door: Marianne | 11-02-09

blog Rytske Beste Els,
Eindelijk ben ik een kijkje komen nemen naar Rytskes blog...Ik ben sprakeloos van al liefde die je teksten uitstraald op alle gebieden.Ge kunt zo prachtig alles verwoorden.En je moet er zeker mee doorgaan !!!Ik vind U EEN PRACHTMENS!! We zullen Rytske altijd missen!Hij zal altijd in ons hart blijven verder leven! we houden ons vast aan de leuke toffe momenten die we gehad hebben( met de klas).En we moeten ook dankbaar zijn voor alle mooie dingen die hieruit voort gekomen zijn..en nog zullen komen...
Dikke knuffel van francoise

ps: We mogen niet triestig zijn ...zei...
remember:de lijn is dun naar de overkant

Gepost door: Francoise | 12-02-09

Els en allen Ook ik heb zoals, alle andere mensen die hier op je blog alle tektsten hebben gelezen begrip voor hetgene je meemaakt. Je bent een énorm moedige en sterke vrouw; een schat van een mama!
Houd moed! Naarmate de tijd vordert worden de betere periodes langer. Het is zeker niet makkelijk, dat kan iedereen wel inschatten. Hou je vast aan Pierre en je drie andere lieve kinderen, zij zullen je zonlicht zijn!

Altijd,
wanneer je denkt:
het gaat niet meer,
komt ergens vandaan
een lichtpuntje tevoorschijn.

Als je verdrietig bent
kijk dan diep in je hart
en je zult zien dat je huilt om wat je vreugde schonk.
xxx
Bren en kinderen

Gepost door: Brenda | 15-02-09

... Weinig woorden kunnen uitdrukken wat er allemaal door me heengaat als ik je teksten lees. Tranen komen naar boven samen met jaren aan herinneringen en dat allemaal in enkele seconden. Het overviel me. Rytse is nog zo sterk aanwezig... We houden van jullie...allemaal...
Lieve.

Gepost door: Lieve | 15-02-09

De commentaren zijn gesloten.