06-02-09

Storm, en niet alleen buiten...

Lieve, lieve schat,

 

Vanmorgen stond ik op met heel veel tranen. Een jaar geleden zag het er zo anders uit, een jaar geleden waren we zo hoopvol. De nacht van 5 op 6/2/2008 tussen 2u40' en 3u05 kon Koning Arthur met al zijn ridders jouw mooie lijfje binnenkomen. Vijf februari 2008 was al een spannende dag. Die dag werd die lieve, Engelse vrouw in een ziekenhuis in Bristol in slaap gebracht omdat ze haar goede ridders aan jou wou geven. Zomaar, zonder enige compensatie, voor iemand die ze absoluut niet kende en die ze ook nooit zou kennen. Er bestaat dus echt nog onvoorwaardelijke goedheid. Nog steeds ben ik haar zo ontzettend dankbaar. Ik was niet langer de enige vrouw die jou het leven schonk. Zonder haar zou het sowieso slecht aflopen. Die ridders moesten de lange en lastige reis naar het UZ aanvatten. Eerst met een ziekenauto voor bijzonder transport, dan met het vliegtuig naar België en dan weer met bijzonder transport naar Gent. Jij vond het allemaal berespannend, papa en ik ook, maar op een andere manier. Hoewel we erg hoopvol waren (de profs ook) waren we toch bang. Bang omdat het die avond ontzettend guur weer was. Het stormde krachtig. En die storm ging dan nog eens gepaard met een heus klank-en lichtspel. Zou het vliegtuig in Engeland kunnen opstijgen, zou het hier kunnen landen, zouden je nieuwe stamcellen in het UZ geraken, en vooral...zouden ze hun werk doen?! Niets was een zekerheid. Omdat er toch ook iemand op het thuisfront moest zijn spraken papa en ik af dat ik op 3K6 zou blijven overnachten. Of en waar ik een bed kreeg maakte me niets uit. Ik gaf jou op die hete 2 juni 2002 het leven, na een loodzware zwangerschap en een vechten om jou te mogen houden. Het was een vanzelfsprekendheid dat ik ook op het moment dat je je nieuwe leven kreeg er bij zou zijn. Je wou je ridderpak dat je van Sofie en Hein kreeg aantrekken maar je wou het na een poosje weer uit omdat het te warm was. Ik kreeg een bed in de dagzaal. Ik wou liever bij je blijven maar omdat je moe was, ik toch je rust wou geven en je gerustgesteld was omdat ik maar een 15-tal meter van je verwijderd ook een bed kreeg gunde ik je je rust. Zelf probeerde ik toch ook wat te slapen. Dat moet toch gelukt zijn want om half 3 wekte Isabelle (verpleegster) me om te zeggen dat de stamcellen aangekomen waren. Nog snel een smsje naar papa met het bericht dat het moment aangebroken was. Ik zie Sofie (die alles coördineerde) en dokter Annelien nog staan met 'het' koffertje in de hand. 'Kijk, mama, dat zijn ze, Rytse zijn ridders!'. Ik zag een zak met iets wat leek op bloed, niet eens erg veel, maar volgens hen voldoende. Terwijl ik me klaarmaakte om je kamertje binnen te komen was jij nog steeds ver in dromenland. Isabelle maakte alles klaar en toen ze je wat moest draaien om de zak met stamcellen aan je katheder aan te sluiten werd je wakker. Je keek enthousiast en opgewonden naar mij. "Ja, schat, ze zijn er, jouw goede ridders. Zie je ze hier in het zakje zitten? Ze gaan langs het buisje naar jouw kathedertje om dan in jouw lijfje te komen." Je bestudeerde alles wat Isabelle deed. Toen de stamcellen jouw lichaampje binnenkwamen was je bijna euforisch. Toen het zakje bijna leeg was en de laatste stamcellen in het buisje zaten zei je nog:'Kom, riddertjes, kom maar in mijn kathedertje!" Als alles achter de rug was vroeg je me: ' En mama, ben ik nu genezen?' 'Nee, schat, nog niet. De riddertjes hebben een heel erg lange weg afgelegd en zijn moe van hun reis. Nu moeten ze eerst een beetje rusten. Ze zitten nu allemaal in de toppen van je tenen. En als ze uitgerust zijn moeten ze beetje voor beetje jouw lijfje verkennen. Het zou zelf kunnen zijn dat ze af en toe eens verdwalen. Maar ze gaan hun weg wel vinden, we moeten alleen geduld hebben.' Je zag het zitten, was geduldig en had er, net als papa en mama en zovele anderen, vertrouwen in dat alles goed zou komen. En toch,....achteraf hebben de profs ons gezegd dat je in deze periodie, als je immuunsysteem nihil was, het virus 'Herpes type6'  (driedagenkoorts) zou hebben opgelopen. Niemand kon het weten en niemand kon er iets aan doen. Ik heb me een hele tijd gekweld met de vraag waar dat virus vandaan zou zijn gekomen. Iemand van de verpleegkundigen, 1 van de artsen, of misschien wel papa of ik,... een 'schuldige' zoeken heeft geen zin en brengt jou niet terug. Daar steek ik dus mijn energie niet meer in.

Vandaag is het versjesfeest op school. Jinte doet mee met haar versje 'Mieneke Poes'. Gisteren ben ik samen met nog enkele ouders, leerkrachten en afgevaardigden van elke klas boodschappen gaan doen voor de hapjes voor vanavond tijdens het feest. Toen op het secratariaat moest zijn om alle gegevens van onze auto op te geven ivm verzekering zag ik jouw grote foto aan het prikbord hangen, ook toen ik Jintekes eetbonnetje aan Greta in de refter ging brengen kon ik het niet laten even te knipogen naar de kadertjes die er hangen met je foto, het versje dat juf Els voor je maakte en je prentje. Het doet zo'n deugd te merken, en niet alleen door de foto's', dat je nog steeds je plaats hebt op school. Ook niet alleen bij Joost (directeur), leerkrachen of logistiek personeel maar ook bij de kinderen. Toen ik een tijdje geleden Jinte in de opvang ging halen kwam Owen (broer van Justin die bij je in de klas zat) naar me toe met de vraag of ik nog steeds verdrietig ben omdat je gestorven bent. Ik antwoorde hem dat ik nog heel erg vaak verdriet heb maar dat ik ook wel alweer kan lachen. Hij zei me dat hij wist hoe ik je een briefje kon sturen. 'Ah, ja, hoe dan?' 'Als je een briefje naar Rytse schrijft dan moet je het 's avonds buiten op de vensterbank van je kamer leggen. Als het 's morgens weg is dan is hij het komen halen.' Ik zei dat ik het eens zou proberen. Hij zei me ook dat Rytse nu eigenlijk ook wel geluk heeft. 'Waarom dan?' 'Nu heeft Rytse een meester voor zich alleen (meester Lieven van het 6de leerjaar overleed onverwachts op 2/11/08) . En meester Lieven kon zo mooi vertellen over ridders en kastelen en nu kan hij dat voor Rytse alleen. En nu kan Rytse ook al Frans, want meester Lieven gaf ook Frans.' Owen had er op dat moment geen idee van hoe ontroerd en gelukkig ik was met wat hij zei.

Zo zie je maar, schat, dat je er nog steeds bent en er altijd zal zijn. Want is niet iemand pas 'dood' als men je is vergeten? Wie kan jou ooit vergeten? Je was echt een engel op aarde. En daar was mochten papa en ik wel bijna 6 jaar ouder van zijn. Wat een voorrecht!!!

Ben je er vanavond ook als Jinte haar versje opzegt?

Kus, mama X

10:19 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Rytse hier bij ons... Het was allemaal zo mooi,het is zo mooi en het blijft zo mooi...

Gepost door: Juf Hilde | 06-02-09

Hallo Els, Pierre, Rytse en de andere kindjes! Hallo, ik heb van mama de site van ritse gekregen en ik wou toch wel eens een kijkje nemen. 'k Vind het heel mooi hoe je verteld over ritse en wij hier bij ons zijn hem ook niet vergeten hoor! Op de vensterbank in de keuken staat zijn fototje en iedere keer als ik naar hem kijk denk ik: ''k Heb hem niet gekend persoonlijk, maar het was ZEKER een super tof manneke!'En wij zeggen ook altijd over mathieutje dat als we over hem blijven praten dat hij dan zeker bij ons blijft! Ik ben super blij dat jij mijn foto's gaat trekken voor mijn communie, we hebben al eens met de ballet-juf gaan praten en dat is al in orde. (mama stuurt nog wel een mailtje) Zo, nog dikke zoenen van Laurence & C° xx

Gepost door: Laurence (Faveere) | 06-02-09

IK weet op dit moment niet goed wat te schrijven...ben mama van twee kids, 5 jaar en 3 jaar en ...ik wou gewoon even iets achterlaten om niet in stilte over dit 'warm' want zo voel ik het zeker ook, blogje heen te gaan! De liefde spat van het scherm!
En ik voel het in ieder geval ook zo, mama of papa ben je & blijf je gewoon voor altijd!Net zoals je altijd 'zoontje van'blijft.

sterkte!

Gepost door: Dora834 | 08-02-09

heb een linkje voor 'Rytse' op mijn blog gezet!

Gepost door: Dora834 | 08-02-09

Een warme groet...
vanwege 'UZ-buurman' Fries
PS Meester Lieven kennende zal hij dat wel doen! Zeker weten!

Gepost door: Fries (papa van Soetkin*) | 08-02-09

Het graag zien is steeds weer in jullie verhaal aanwezig, wie zo graag gezien werd kan nooit sterven. Roibin zei onlang ook dat Rytske nu bij meester Lieven zat, en weet je mama zei hij "Als meester Lieven vertelde over de ridders en de veldslagen, dan was je erbij, dan zag je het. Ik denk zei hij, dat Rytske samen met zijn opa lacht in de klas van meester Lieven"
Dikke knuffel en een zoen voor jullie allen. (Jinte deed het schitterend vrijdag)

Gepost door: Hilde | 11-02-09

De commentaren zijn gesloten.