04-07-10

zomerweer en vakantiegevoel

Dag mijn lieve schatteke,

 

 

Wat is het stralend zomerweer! En wat geniet ik ervan! Drie weken geleden stond ik nog met mijn dikke trui buiten rillend te kletsen met de buren en nu zitten we in ons topje en ons shortje te barbequen, zwemmen we in ons zwembad en likken de kindjes (en mama’s J) een ijsje. Hoewel het eind vorige week wel puffen geblazen was, wil ik niet klagen. Ik kan er me een beetje aan ergeren hoe mensen enkele weken geleden kloegen dat de zomer er maar niet aankwam, en nu klaagt men over de hitte. Niet klagen, mensen, blij zijn met wat we krijgen, alles op zijn beurt.

Morgen ga ik weer aan het werk. Ik ben dus een hele week uit dienst geweest, waar ik me helemaal niet goed bij voelde. Ik vond het dus wel leuk als ik gisterenavond nog een berichtje kreeg van een collega waarin hij vroeg hoe het nu met me was. Toen ik hem antwoordde dat het een stuk beter met me ging, ik zei dat ik morgen weer aan het werk ga en me verontschuldigde dat hij en mijn andere collega er vorige week wel alleen voor stonden antwoordde hij dat ze blij waren dat ik terug zou zijn  en dat niet alleen om het werk weer wat te verlichten, en dat ik het nog meer even rustig aan kon doen. Ik ga me niet forceren, maar ga er morgen wel weer helemaal tegenaan. Ze moeten me niets ontzeggen, daar zou ik me zelf ook niet goed bij voelen.

Morgen is het dus ook dat je kleine broer voor het eerst naar Wasper (speelpleinwerking) zal gaan. Hij is er erg op gevierd en weet ook dat mama daar niet blijft. Gelukkig sluit Jinte ook nog aan bij de kleuters en kan zij dus een beetje voor Tiemeke zorgen. Als ik dat aan Jinte vraag zal ze dat ook wel (zelfs uit zichzelf) doen. Ze ontpopt zich de laatste tijd tot een echt mamaatje, zo zorgend is ze. Maar toch, zorg jij er ook voor dat Tieme het goed stelt, dat hij niet wegloopt (want dat doet hij zo graag) en ook geen ongelukken tegenkomt?

 

Rytseke, gisteren is papa met nonkel Carl en Dieter naar Rotterdam geweest om de waterfiets op te halen. De tocht begint te naderen. De waterfiets ligt nu op de Schelde in Ruien waar een vriend van nonkel Carl er nog wat aan zal werken. Er moet een zeil over komen tegen de zon en/of de regen, er moet een voorziening zijn om een batterij te kunnen opladen om ’s nachts verlichting te kunnen aansteken om zichtbaar te zijn, er moeten voorzieningen aangebracht worden om iets van het Kinderkankerfonds te kunnen aan bevestigen,… De t-shirts zijn klaar, de balpennenverkoop loopt goed, sponsoring komt eindelijk binnen,… Arjen heeft al heel goed zijn best gedaan om de balpennen te verkopen. Hij alleen al bracht hierdoor al bijna €500,00 binnen.

De tocht start dus op zondag 18/6 om 6u00’ ‘s morgens, over twee weken dus, in Air-sur-la-Lys (Frankrijk), van waar de Leie bevaarbaar is en loopt door Menen, Kortrijk, Waregem, (centrum) Gent (waar het juist Gentse Feesten zullen zijn en waar we dus ook hopen op extra geldinzameling door mensen die op verschillende bruggen willen staan), Kanaal Gent-Terneuzen, Westerschelde tot in open zee om te landen op het strand in Knokke. Papa, je nonkels, Tom en Dieter hopen dit te kunnen doen in 72u tijd. Ik vind het een fantstische stunt en reken een beetje op jou (ik weet dat ik dat niet mag doen, maar ik doe het toch) dat het weer meezit en dat er (hoewel en speciale verzekering werd afgesloten) geen ongelukken gebeuren. Nadien hoopt papa (en ik natuurlijk ook) dat hij een mooie cheque kan afgeven aan het Kinderkankerfonds. Het KKF is blij met elke cent en veel verwachten ze niet, maar voor onszelf zou het echt een fantastische gevoel geven toch met enkele duizenden eurootjes naar 3K6 te kunnen trekken.

 

Mijn allerliefste schatteke, blijf maar verder zo’n zomerweer op ons afsturen, en laat het maar de hele zomer duren (met af en toe, alleen maar ’s nachts een buitje). Ik hoop dat het in de hemel ook zo’n stralend weer is, dat jullie daar een superleuk en groot zwembad hebben waar je met opa in kan spelen (want opa was net zo’n waterrat als jij). En ik hoop dat er daar een heel leuk ijsjeskraam rondrijdt waar je naar hartelust ijsjes mag van eten.

 

Ik hou van je, mijn lieve, lieve Rytseke,

 

Voor altijd…

 

Jouw mama XXXXXX….

20:14 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-06-10

menswaardig leven

Dag mijn lieve Bolle,

 

 

Zoals beloofd,…

 

Het zijn enkele vervelende dagen geweest. Zaterdagnacht, na een gezellige avond met Hein en Sofie kreeg ik plots zoveel pijn in mijn rug. Na wat gewone pijnstillers ging het maar niet beter en belde papa de dokter van wacht die me 2 spuitjes gaf en me doorverwees naar de spoedafdeling wegens nierkolieken (niersteentjes). Sofie is hier dan even komen thuiswachten (nog eens bedankt, hé Sofie) zodat papa met me mee kon, want ik was echt niet meer in staat zelf met de auto te rijden. Na in de scanner geweest te zijn (wat heb ik toen aan jou moeten denken) en de foto’s kon men zeggen dat ik zowel links als rechts niersteentjes heb. Na die diagnose werd ik dan met de ambulance naar een andere campus gebracht waar ik nog enkele uurtjes kon uitrusten (het was toen net 4u ’s morgens). ’s Anderendaags was de pijn weg, hoewel het steentje er nog steeds zat. Op mijn aandringen liet de dokter me dan uiteindelijk toch gaan. Hij zei wel dat hij verwachtte dat ik er snel weer zou staan. En gelijk had hij. Maandagmiddag was ik er terug. Opnieuw een baxter met pijnstillers en op het agenda om ze dinsdag te verwijderen. Ze zijn er nu aan de rechterkant dus uit. Ik heb de boodschap gekregen heel veel water te drinken in de hoop dat ze er aan de linkerkant spontaan uitkomen. Laat ons hopen dat dat het geval is, want nog eens zo’n niercrisis zie ik niet echt zitten.

Toen ik daar lag stonden wegens de warmte alle ramen en deuren open zodat ik dikwijls hoorde wat er zich op de gang of in de andere kamers afspeelde. Zo hoorde ik ’s morgens een verpleegster tegen een oud mannetje roepen, alsof oudere mensen sowieso niet goed meer horen (ik schrijf hier wel de gekuiste versie J): “ Ga maar eens op de pot!” Het mannetje antwoorde: “Ik moet helemaal niet op pot.” Waarop de verpleegster opnieuw riep: “Toch wel, duw maar eens goed. ‘k Zal je dan komen schoonmaken.” Ik had onmiddellijk zoiets van :”Bij mij nooit, hé!!!!” Zo wil ik niet oud worden. Hoe ontzettend veel respect ik ook heb voor verpleegkundigen en verzorgende die werken met oudere mensen…. Het zijn geen baby’s of peuters, hé. Ik moest denken aan een liedje van Yevgueni. Ik ken de titel van het nummer niet maar het gaat over het mens-waardig willen leven, en als dat niet maar kan, dat het dan ook niet meer hoeft. Ik kan me zo ontzettend goed vinden in wat Klaas (de zanger en eigenlijk ook een oude kennis van me) zingt. Hij zingt dat als het niet menswaardig meer is: refrein: “Geef me dan asjeblieft een spuitje of een duwtje door het raam. Ik schrijf vooraf wel een briefje dat het per ongeluk is gegaan.” Hoewel het eigenlijk geen feelgoodnummer is, zingen wij allemaal, ook je broertjes en je zusje dat in de auto uit volle borst mee. Zij weten niet wat ze zingen, ik wel. En ik meen het voor de volle 100%!

 

Schatteke, de grote vakantie is begonnen. Doordat ik in het ziekenhuis was heb ik niet echt afscheid kunnen nemen van de juffen, mama’s en kindjes. Ik heb ook de reactie van de juffen niet gehoord op wat ik samen met Jinte en Tieme geknutseld heb. Ook het oudercontact bij Arjen is daardoor in het water gevallen. Hij had zijn rapport vandaag wel mee. En hoe ontzettend graag ik ook het tegendeel zou zeggen, het was uitermate slecht. Het frustrerende eraan is, dat het hem (schijnbaar) ook koud laat. Nu, volgend schooljaar gaat hij nog een jaartje naar dezelfde school. Veel vooruitgang verwachten we niet, of de ontgoocheling is weer te groot. En het jaar daarop gaat hij naar een BUSO-school waar hij wil ‘studeren’ voor grootkeukenmedewerker. Ik zie hem dat eigenlijk wel doen. Hier thuis maakt hij ook al wel eens soep, spaghettisaus of gebakken aardappeltjes als ik alles klaar leg. Hij doet het goed (behalve het opruimen natuurlijk) en graag. Het zal dus nog een jaartje op onze tanden bijten zijn en ondertussen er toch proberen uit te halen wat er in zit.

 

En mijn Rytseke, nu dinsdag om 16u heeft papa met je ooms, je neef Dieter en je peter Tom een persconferentie op het stadhuis in Kortrijk om de geplande pedalotocht te promoten. Ik vind het best wel spannend. Ze starten dus de 18de juli in Frankrijk vanaf waar de Leie bevaarbaar is en hopen 72u later te kunnen landen op het strand in Knokke. Schatteke, geef jij hen dan goed weer? Niet zo warm als nu, maar een lekkere 22 gr, een mooi zonnetje en een windje in de rug?

 

Lieve schat, ik laat je nu. Ik moest je van Jinte heel erg bedanken voor de zomer J

 

Schatteke, ik hoop dat jij nu zo gelukkig bent als ik en dat jij ook zo geniet als ik!!!

 

Ik hou van je, mijn allerliefste schattebol, voor altijd….

 

Jouw mama XXXXXX....

18:05 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-06-10

kort

Dag mijn allerliefste Rytseke,

 

Schatteke, hoewel ik je veel te vertellen heb en je het eigenlijk allemaal al wel weet, zal dit vandaag toch maar een kort tekstje worden op dit blogje. Papa heeft mama de nacht van zaterdag op zondag naar het ziekenhuis moeten brengen met nierkolieken (nierstenen). Ik had echt veel pijn. Sinds gisteren ben ik terug thuis omdat ik minder pijn had en wat aandrong. De dokter heeft me laten gaan maar gaf wel medicatie mee tegen de pijn. Maar vandaag voelt mama de pijn weer opkomen dus vrees ik dat we straks toch weer naar het ziekenhuis zullen moeten. Schatteke, ik hoop dat de steentjes snel de spontane weg naar buiten vinden, anders zullen ze verbrijzeld moeten worden. Nu, ik wil gewoon snel van de pijn af.

 

Bolleke, ik weet dat je me het niet kwalijk neemt dat dit nu maar een heel kort tekstje is, maar zo snel ik kan schrijf ik je weer uitgebreider.

 

Blijf je bij me, schat?

 

Ik hou van je, mijn allerliefste venteke, voor altijd…..

 

Jouw mama XXXXXXXXXXX

10:18 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

20-06-10

Rytseke en opa...

Dag mijn allerliefste schatteke,

 

De laatste volle week van het schooljaar gaat morgen in. Het schooljaar is voorbij gevlogen. Ik voel nu al dat daar heel wat emoties mee gepaard zullen gaan. Als ik volgende week dinsdagavond om 16u (want dan gaat hier de vakantie in), de schoolpoort zal uitwandelen met Jinte en Tieme aan de hand zal dat wel weer met een dikke krop in de keel zijn. Twee maanden lang geen kindjes in de ochtend-en avondopvang gaan brengen en halen, twee maanden lang de schoolpoortmama’s-en bijhorende babbels niet zien en horen. En je broertjes en zusje, die gaan zo graag naar school. Ik zal dus werk moeten maken van een aftelkalender om niet telkens te moeten uitrekenen en te moeten zeggen hoeveel keer het nog slapen is vooraleer ze weer naar de klas mogen. Vooral voor Jinte, want die kijkt zo uit naar haar eerste leerjaar. De komende week is er nog een kangoeroemoment met de juffen en de kindjes van het eerste leerjaar en mag ze eens met haar nieuwe juf Els ook naar de nieuwe klas. Het belooft voor de kindjes een heel erg leuke week te worden.

 

Lieve schat, vorige week zondag was het weer vadertjesdag. Uiteraard hebben we aan opa en pepe gedacht en ook hen een heel gelukkige vadertjesdag gewenst. Wat ben ik blij dat opa mijn papa is. Ik ben zo trots dat ik zijn dochter ben en dat ik, hoewel mijn andere zussen - jouw tantes dus- evengoed zijn dochters zijn, het meest op hem lijk, niet alleen uiterlijk maar ook van karakter. Ik mis opa vaak. Ik zou zo graag af en toe eens zijn mening over iets willen weten, ik zou hem dikwijls om raad willen vragen. Gelukkig zie ik heel vaak zijn broer, mijn nonkel Piet (waar jij samen met ons ook nog vaak in zijn tuin bent gaan spelen. Weet je dat nog?). Piet en opa lijken ook zo op elkaar, helemaal, behalve dat Piet toch wat kordater is. Al die Duycks, dat zijn mensen van het volk. Niet meer dan een ander. Ze hebben een eigen gedacht en gaan daar ook voor, ook al denkt een ander er anders over. Iemand zei me een tijdje geleden dat het een normale zaak is dat mensen waarvan we zo veel houden en die overleden zijn, opgehemeld worden. Precies alsof we alleen maar de goede dingen onthouden en de minder goede vergeten. Dat gevaar zit er inderdaad een beetje in, hoewel ik me nog heel erg bewust ben van de keren dat opa erg boos op me was omdat ik een slecht rapport had of dat ik stiekem toch naar vrienden en vriendinnen ging terwijl het eigenlijk niet mocht. Maar ik herinner me vooral de keren dat ik alleen, als zijn oudste dochter, met hem mee mocht naar een werf gaan kijken, of mee mocht gaan zwemmen. Of zijn (vrij harde, want opa was een sterke forse man die soms zijn eigen kracht niet kende) ‘liefdeskletskes’ op mijn achterste als ik gewoon voorbij kwam gelopen, of zijn arm over mijn schouder als er weer eens tranen waren omdat ik als puber met mezelf in de knoop lag, of toen hij mijn hand vasthield toen ik gehecht moest worden omdat ik door een auto-ongeluk flink wat glas in mijn gezicht had gekregen en de dokter dacht dat ik nog verdoofd was door de slag, of toen hij mij een knipoog trok toen ik van oma om het één of ander berispt werd om te zeggen ‘ach, trek het je zo niet aan’, of…. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Je ziet dus,hé schat, dat ik je met een gerust hart kon laten gaan. Hoewel hij zijn andere kleinkinderen ongetwijfeld ook ontzettend graag ziet, hij heeft het specialleke voor zich gekozen. Ik ben er zeker van dat hij heel erg goed voor je zorgt. Papa, jij weet ook wat ik aan Rytseke schrijf, wat ben ik je ontzettend dankbaar dat je Rytseke zo onder je vleugels neemt. Ik had hem zo graag nog bij me gehad, ik had zo graag zijn fysieke aanwezigheid nog gevoeld. Maar mijn liefde voor jou en vertrouwen in jou maken het mogelijk mij over Rytse geen zorgen te maken. Hij kan nergens beter zijn dan bij jou!

We hebben er een aangename dag van gemaakt, vorige week zondag. Papa moest in de namiddag optreden in Oostende, dus maakten we er -na de pakjes, versjes, heerlijk ontbijt en te gaan stemmen- een dagje aan zee van. Na een wandeling trakteerde papa in een restaurant op de dijk, waarna je broertjes en je zusje ook nog een ritje op de go-cart cadeau kregen. De zon was van de partij wat er voor zorgde dat het helemaal een leuke dag was.

 

Rytseke, toen ik Jinte en Tieme afgelopen maandag in de avondopvang op school ging halen, kwam Eva naar me toe. Ken je Eva nog? Ze zat bij je in de klas. Ze vertelde me dat haar mama ons boek voor de tweede keer aan het lezen is en dat zijzelf er ook al een beetje in las. Ze leest maar tot ze het (emotioneel) te moeilijk vindt. Dan legt ze het boek een beetje opzij of kijkt ze gewoon een beetje naar je foto’s die er achteraan in staan. “Ik ben blij dat ik Rytse dan nog eens terug kan zien.”zei ze. Ik streelde over haar lange blonde haren. Wat was ik blij met haar woorden en dat zei ik haar ook. Ik weet wel dat het leven voort gaat, voor iedereen, ook voor je vriendjes en vriendinnetje. Verdriet om gemis om jou kan en mag niet aan de oppervlakte blijven. Het is goed dat ze weer verder lachend groter worden. Maar het doet ongelofelijk veel deugd ruim twee jaar na je overlijden één van je vriendinnetjes nog eens te horen zeggen dat ze nog vaak aan je denkt en je af en toe echt wel mist.

 

En Bolle, gisteren is hier een mijnheer geweest die ons boek kocht, las en zo ook op dit blogje is geraakt. Hij is wat terug gaan lezen in de tijd en zo kwam hij te weten dat papa, je nonkels, Tom en Dieter een pedolotocht gaan ondernemen voor het Kinderkankerfonds en ook om dat te kunnen sponseren balpennen met het logo van  het KKF verkopen. Hoewel hij ons niet kent en wij hem niet, wilde hij toch zijn schouders mee hieronder steken. Hij is dus een hele pak balpennen komen ophalen (hoewel hij aan de andere kant van Vlaanderen woont) om ook te verkopen en zo dus mee geld in het laatje te krijgen voor KKF. Het voelt zo goed om zo’n hulp uit ongekende en onverwachte hoek te krijgen. We hebben een goede babbel gehad en zijn hem erg dankbaar.

 

Zo zie je maar, lieve Rytse, nog steeds breng jij mensen samen. Al is het op een heel andere manier dan ik zou willen, blijf jij verder leven. Daarom niet op de voorgrond (hoewel dit soms wel het geval is), maar toch wel steeds duidelijk aanwezig.

 

Mijn allerliefste schatteke, wat ben ik trots op je, om wie je was en om wie je nog steeds bent, onze zoon, broer van Arjen, Jinte en Tieme, vriend van velen, toonbeeld van dapperheid. Jij die ons leerde stil te staan bij essenties in plaats van ons zorgen te maken om (schijnbaar) belangrijke zaken die eigenlijk maar pietluttigheden zijn. Jij die ons toonde dat afscheid nemen van een stervend paard waarlangs je dagelijks voorbij kwam belangrijker was dan op tijd op school komen. Jij die ons zei dat we eens moesten kijken naar de lucht omdat ze zo mooi blauw was. Jij die zei dat we ons niet zo moesten haasten, dat we er zo ook wel zouden geraken…(dit vaak tot mijn grote ergernis J). Ik zou soms wel de neiging hebben deze lessen wat te vergeten, schat. Schud je me af en toe eens wakker en blaas ze dan nog maar eens goed in mijn oor?

 

Bolleke, ik geef je een heel erg dikke kus en een heel erg dikke knuffel!!! Geef je die ook door aan opa?

 

Ik hou van je, mijn allerliefste schatteke, voor altijd…

 

Jouw mama XXX…………….

16:26 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-06-10

mama voor altijd!

Dag mijn lieve schat,

 

 

We zijn weer een weekje verder. De dagen zijn voorbij gevlogen. Ik merk, zeker nu ik opnieuw 4/5 ga werken dat de tijd veel sneller gaat. Op mijn werk gaat het echt goed. We zijn in ons team maar met 5 en daarbij komt dat we alle 5 totaal verschillende types zijn. De één is niet beter dan de andere, we zijn gewoon allemaal anders en dat maakt het niet altijd even makkelijk maar wel extra boeiend. Ook met de collega’s van andere afdelingen klikt het goed en daar ben ik blij om. Dit werk is echt iets wat ik wilde doen. Het is een combinatie van het opvoederswerk waarvoor ik studeerde en het maatschappelijk werk waarvoor ik in september 2007, enkele maanden voor jij het ziekenhuis in moest, een opleiding voor startte maar voor jou onderbrak. Ook met de mensen waarmee ik werk klikt het goed. Het enige waar ik het soms moeilijk mee heb is om duidelijk te maken dat ik er ben om hen te helpen, om hem opnieuw arbeidsattitude aan te leren en via stage of opleiding opnieuw in het arbeidscircuit te krijgen, en de begeleidende functie die toch ook gezag met zich meebrengt. Nu, ik probeer het goed te doen wat me volgens de collega’s goed lukt. En daar sta ik niet alleen voor, hé schat, je bent altijd bij me en dat voel ik vaak. En als ik het even moeilijk heb of niet goed weet hoe ik zaken moet aanpakken neem ik eens mijn urnehartje waar jij in zit en dat rond mijn hals hangt vast, en dan lukt het weer.

 

Afgelopen week ben ik op kraambezoek geweest bij de ouders van één van je sterrenvriendjes die er enkele maanden geleden een broertje bij kreeg. Het deed echt goed elkaar eens terug te zien en hen gelukkig te zien. Dat zei ik hen ook. Ze straalden allebei en het babybroertje is echt een prachtig kindje. Tijdens onze deugddoende babbel zei de mama dat ze zo vaak de reactie krijgt: “Vooruit, nu kan je dus weer gelukkig zijn want je hebt weer een babietje.” Of sommigen zeggen zelfs: “Nu heb je weer een gezinnetje.” Mensen bedoelen het goed, maar zeggen het zo verkeerd. Net alsof je als ouder van een overleden kindje, als dat je enige kindje is, geen ouder meer bent. En dat je dus pas opnieuw papa en mama wordt als er een kindje bijkomt. Ouder ben je, en blijf je voor altijd, zelfs al loopt je kind hier niet meer rond. Precies of je ook bij een nieuw kindje geen reden meer hebt om te rouwen, dat je nu geen tranen meer mag laten om je overleden kind, dat je nu dus niet meer triest en alleen maar gelukkig meer mag zijn. Ik wil niet met stenen gooien en ben er echt van overtuigd dat mensen het niet kwaad bedoelen. Maar soms zou men toch beter eens eerst nadenken voor men zo’n uitspraken doet. Ze komen soms zo kwetsend over. Nu, het deed echt goed van hen eens terug te zien en ook om even in het gezinnetje te zijn waar T. nog steeds en altijd zijn plekje zal blijven hebben. Zeg hem maar, schatteke, dat hij een prachtig babybroertje heeft en dat zijn papa en mama het zo goed doen.

 

Mijn Rytseke, vandaag was er een etentje van de supportersclub waar papa in het bestuur zit. Het was prachtig weer, alle kindjes konden fijn buiten ravotten, er was eten en drinken in overvloed en het was echt gezellig. Toen we buiten zaten en ik wat met anderen (ook mensen die ik niet ken) praatte, vroeg iemand mij hoe oud mijn kinderen zijn. Ik twijfelde even over het antwoord dat ik zou gaan geven. Ik had geen zin om uitleg over je te geven. Jij weet ook wel, schat, dat ik altijd en uren over je wil praten,…. Maar die mensen kende ik niet en ik denk ook niet dat ik hen beter zal leren kennen. Het was gewoon een sporadisch ontmoeting. Ik zei dus dat ik er 1tje van 12, 1tje van 5 en 1tje van 3 heb. Aan de ene kant voelde ik me er heel oncomfortabel en schuldig om, omdat ik jou niet had vernoemd, precies alsof je er niet bijhoort. Maar ik weet dat jij wel beter weet, schatteke. Tuurlijk hoor je erbij, je zal er altijd bij horen. Maar ik had gewoon geen zin om de hele uitleg te doen aan wildvreemde mensen. Ze zeiden wel dat er zoveel tijd zit tussen het 1ste en het 2de (3de dus) kindje, maar ik knikte gewoon en gaf verder geen uitleg. Sorry dus, schat,… ik hoop en weet dat je mij begrijpt. Jij bent ons Rytseke, ons 2de kindje, mijn eerstgeboren kindje, mijn engeltje, mijn specialleke, en dat zal altijd zo zijn!!!

 

Schatteke, deze week is juf Els, bij wie Jinte in het eerste leerjaar zal zitten, langs geweest. Het wordt allemaal zo concreet. Ze kreeg een briefje waarop stond wat ze allemaal in het eerste leerjaar nodig zal hebben, we hebben het gehad over het huiswerk en over wat ze allemaal gaan doen. Ik schreef het al eerder,… Ik ben zo trots op haar, ze wordt een grote meid, jouw zus. Maar het confronteerd me wel nog eens met het feit dat wij samen nooit zo ver geraakt zijn. En de andere kant ben jij nu al zoveel verder dan ons allemaal. Je bent al zoveel wijzer, zoveel meer,…

Ook juf Griet is hier geweest. Zij wordt volgend schooljaar Tiemekes juf. Hoewel juf Trui, die het andere 1ste kleuterklasje doet, ongetwijfeld ook een fantastische juf is, toch ben ik blij dat Tieme bij juf Griet zit. Ze zal jullie alle 3 gehad hebben, jij, Jinte en nu Tieme. We hebben het een hele tijd over jou gehad. Ze wist zelfs nog welk symbooltje bij haar had. Jij was het maantje. En jouw symbooltje van toen hangt nu nog steeds op jouw kamer, waar Tieme nu in slaapt maar waar jij ook nog zo duidelijk aanwezig bent.

 

Bolleke, ik zou eigenlijk zo graag willen weten hoe het met je gaat. Ik zou zo graag willen weten waarmee je je dagen vult. Is er bij jullie eigenlijk iets als dag en nacht? Zijn er dingen die je MOET doen, wie legt je die dingen op. Ervaar je je opdracht echt als opdracht of doe je het graag? Is bij jullie iets als graag en niet graag doen? Hoe zie je er uit? Zouden wij elkaar nog herkennen moesten we elkaar toevallig ergens eens tegen komen? Hoe zou dat contact verlopen? Ik heb mijn aardse leven een andere wending gegeven en dat komt hoofdzakelijk door jou. En jij hebt je leven in een andere dimensie. Het is tenslotte al meer dan 2 jaar geleden dat we elkaar nog zagen. Ik ben niet meer dezelfde mens als toen, ook jij bent in die 2 jaar ongetwijfeld een andere ziel geworden. Maar de inborst is nog steeds dezelfde, zowel bij mij, en ik ben er zeker van dat dat  bij jou ook zo is. Het zal wel nog een hele poos duren, dat hoop ik althans, maar ik kijk er echt naar uit je weer te zien.

 

Lieve schat, papa moet morgen met zijn band optreden in Oostende. Het is eindelijk eens in de namiddag zodat je broertjes en je zusje papa ook eens aan het werk kunnen zien. Nadat we zijn gaan stemmen (hopelijk moeten jullie dat in de hemel niet doen J), maken we er dus een dagje aan zee van. Ga je mee, Bolle? Omdat ik weet dat het morgen een lange (en dus ook vermoeidende) dag zal worden, dacht ik dat het beter was dat ik nu wat tijd aan je blogje zou besteden. Daarom ben ik dus een dagje vroeger.

 

En schatteke, weet je dat ik nog steeds apetrots op je ben, mijn Rytseke. Je bent mijn allerallerliefste venteke!

 

Ik hou van jou, voor altijd en over alle grenzen heen!!!

 

Jouw mama, ook voor altijd XXXXXXXXXXX

21:04 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-06-10

Zoals jij het zou willen...

Dag mijn schatteke,

 

 

Hoe is je feest in de hemel geweest? Vond je het leuk? Ik ben er zeker van dat opa, meme, pepe en al je sterrenvriendjes er een overgetelijk verjaardagsfeest van hebben gemaakt. Hier ontzag ik me de dag wel. Vooral de emoties die ik voelde aankomen. Dinsdag ging ik na mijn werk naar AVA om nog wat slingers en ballonnen te halen om het huis te versieren. Ik heb op die dag altijd om 14u30’ gedaan met werken en had dus nog wat tijd om dat op mijn gemak te doen. Hoewel we al heel wat slingers en ballonnen in huis hebben, bij elke verjaardag koop ik er nog wat bij specifiek met afbeeldingen van waar het jarige kindje op dat moment veel interesse in heeft. Bij Jinte vorig jaar was dat met prinsessen, bij Tieme was dat van Piet Piraat en Arjen is al te groot geworden voor slingers en ballonnen. Ik vond het zo ontzettend lastig en moeilijk. Jij zou 8 jaar geworden zijn. Waar houdt een jongen van 8 zich nu mee bezig? Toch niet meer met Cars of Piet Piraat of Winnie the Pooh. Maar met wat dan wel? Ik wist het echt niet. En vond ook helemaal niets waarvan ik dacht: ‘Ja, dat zou Rytse nu wel echt leuk vinden!’ Toen je naar opa vertrok zat je wel nog in die fase, maar toen was je nog maar 5. Misschien zou je net zoals Arjen ook zeggen: “Zeg, mama, ik ben wel al 8, hé. Ik heb geen zin meer in dat kinderachtige gedoe.” Ik weet het niet, schatje. Ik schreef het een hele tijd terug al eens…. Ik kan toch geen Winnie the Pooh-vlagjes voor je blijven hangen. En toch hebben papa en ik het opnieuw gedaan. Er hingen vlagjes, slingers en grote ballonnen met een grote 8 op.

Woensdag begon dan ook met de verwachte tranen. Acht jaar geleden werd je geboren en was het een heugelijke dag. Hoewel we toen al wisten dat je gezondheid erg in de gaten zou moeten gehouden worden, niemand had ooit kunnen vermoeden dat we acht jaar later zouden moeten strijden om ons leven verder zo gelukkig mogelijk te leiden zonder jouw fysiek aanwezigheid. Jinte had een voormiddagje vrij omdat ze bij de tandarts moest zijn. Daarna zijn we nog enkele boodschappen gaan doen en hebben we samen popcorn gemaakt om mee te nemen naar de speeltuin, waar jij ook nog zoveel tijd hebt doorgebracht en elk schoolvakantie te vinden was. Het was zalig weer (eigenlijk had ik het ook wel zo verwacht). Geladen met de cakes die ik dinsdagavond nog gebakken had, een hele grote zak popcorn en wat sapjes gingen we dus in de namiddag naar de speeltuin. Leen was er met Rik (die bij jou in de klas zat) en Renée, Sophie met Iebe en haar nichtjes, Sofie met Rune en Raven, Els met Maxim en Luka en ook oma en Adelien zijn langsgeweest. Iedereen genoot van de warmte, de zon, de hapjes, de drankjes, het spelen en elkaars gezelschap. Ik voelde me echt gedragen. Deze mensen, samen met iedereen die mailde, belde, smste, een kaartje, een pakje stuurde of op deze blog een berichtje achterliet, hebben er voor gezorgd dat ik deze dag makkelijker kon overleven, dat er op deze dag ook plaats kon gemaakt worden voor een lach en een positief gevoel. Ook mensen die ik minder goed ken belden me op of stopten me woensdag zomaar een mooie schelp of een mooie steen in de hand. Meestal met de eenvoudige, maar ook zo deugddoende woorden: “Voor Rytse, voor zijn verjaardag.” Hoewel ik ook hen zo ontzettend dankbaar was en nog steeds ben voor dat simpele maar mooie gebaar, de emoties lieten me dikwijls niet toe hen uitdrukkelijk te bedanken. Zelfs vorige week werd er al aan je verjaardag gedacht. Nina kwam nog wat boeken halen en haar dochter Gaëlle was mee. Ze hadden Spaanse schelpjes voor je mee en een kaartje dat aan jou gericht was. Dat deed me ook zo’n deugd, dat er nog iets aan jou gericht was, net zoals het zou zijn mocht je hier nog rondlopen.

Ook toen ik ’s morgens Tieme naar school bracht en met Jinte terug huiswaarts keerde, kwam ik Anke en Ans met hun mama, zusje en broertje tegen. Anke en Ans zijn op dezelfde dag geboren als jij. Ik wenste hen een heel gelukkige verjaardag. De mama zei dat ze ook speciaal aan jou dacht op deze bijzondere dag. Ik kon niet echt reageren, ik moest naar huis, het was te lastig. Ik hoop, maar weet eigenlijk ook wel, dat ze het me niet kwalijk neemt en er alle begrip voor heeft.

Papa vond het ook een lastige dag, maar dankzij het drukke werk heeft hij niet echt de kans gehad veel te kunnen denken en te zitten kniezen. Ik weet ook dat papa het het liefst zo heeft. Voor hem is het ook een strijd zo’n dag door te komen.

’s Avonds is je dooppeter Tom hier ook nog langs geweest met een grote bos witte rozen, speciaal voor jou! Jullie zagen elkaar ook zo graag. Hij en Tine missen je ook, net zoals zoveel andere mensen.

Ik was blij toen de dag voorbij was. Elk jaar is de periode tussen eind december en 2 juni een aaneenschakeling van herinneringen aan je ziek zijn, je sterven en je verjaardag. Nu komt er een rustigere periode aan. Mag ook wel, eens dieper kunnen ademhalen…

 

Vorige week ben ik naar Laurence geweest. Weet je wel, schat, dat meisje die in de BMT-kamer naast je lag. Haar mama had ons boek gekocht en gelezen, maar ze wou er nog  2 om weg te schenken. Hoewel ook zij mij heel wat herinneringen bezorgen, ik was echt blij hen te zien. Laurence doet het gelukkig heel erg goed en daar ben ik echt oprecht blij om. Ze voelt zich goed, ziet er goed uit en heeft bijna haar eerste middelbaar af. ’t Is een heel dametje geworden. Heel wat anders dan dat kleine, magere, fragile meisje met haar kapje op haar hoofd zoals ik haar toen kende, dat net  zoals iedereen op 3K6 voor haar leven vocht. Er zijn dus, gelukkig maar, ook positieve verhalen. Alleen had ik zo graag gewild dat jij daar ook één van was.

 

Er is een tijd geweest, Bolle, nadat je vertrokken was, dat ik zo graag wou achtergaan. En mocht ik een alleenstaande mama geweest zijn, met jou als mijn enige kind zou het ook zo geweest zijn. Het was dankzij papa, Arjen, Jinte en Tieme dat ik die stap niet heb gezet. En achteraf ben ik daar erg blij om. Oorspronkelijk heb ik het niet gedaan door mijn verantwoordelijkheidsgevoel om je papa, broertjes en zusje. Ik kon hen toch niet achterlaten zonder echtgenote en mama. Ze waren jou al kwijt, laat staan dat ze hun mama ook niet meer zouden gehad hebben. Wat zou dat niet met hun leven gedaan hebben? En jij? Zou dat geweest zijn wat jij wilde? Nee, ook niet. Er zat dus ook ergens een angst in van jou te ontgoochelen. Die periode heeft een hele tijd geduurd, maar nu ben ik echt oprecht blij dat ik leef. Ik ben blij dat ik nog steeds deel uitmaakt van mijn gezin en mijn liefde voor hen kan uiten. Ik ben nog steeds blij dat ik kan gaan werken en dus deel kan uitmaken van de maatschappij, ik ben blij dat ik door dit leven nog steeds elke dag bijleer en mijn leven dus kan bijsturen als dat nodig is, ik ben blij dat ik met mijn vriendinnen een glas kan gaan drinken, ik ben blij dat ik weer uitbundig kan schaterlachen, ik ben blij dat ik weer kan genieten van de zon, ik ben blij dat ik weet dat mensen blij zijn dat ik er nog steeds ben.

 

Voor de rest loopt het hier vrij goed, schat. Dat zie je wel. Jij blijft je plaats hier ook altijd houden. Je blijft altijd ons Rytseke, ons kind en broer van Arjen, Jinte en Tieme. Met vallen en opstaan proberen we voort te doen, net zoals jij dat zou willen!!!

 

Ik hou van je, mijn allerliefste schattebol, nu, morgen, altijd,….

 

Ook voor altijd…

 

Jouw mama XXX……

15:03 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

30-05-10

Gelukkige Verjaardag, mijn allerliefste Engeltje!!!

Dag mijn grote kerel,

 

 

Nog 3 keer slapen en je bent jarig. Acht jaar word je dan, acht jaar al! Wat gaat de tijd snel. Acht jaar geleden had ik je nog voor mij alleen. Acht jaar geleden was een spannende tijd. De zwangerschap was niet van een leien dakje verlopen, maar moest je deze tijd geboren worden was er geen levensgevaar meer. Je had hormonen gekregen om je longetjes extra te laten rijpen. Het leek erop dat je nog een tijdje bij mama kon blijven zitten en, ondanks de ongemakken en al de wetenschap dat je extra zou moeten opgevolgd worden omwille van je gezondheid, wat genoot ik van jou. Van je te voelen draaien, van je te voelen duwen, van je te voelen hikken. Ik was, en ben nog steeds, God ontzettend dankbaar voor dat allermooiste geschenk, jouw mama mogen zijn, jou bijna acht maanden in me te mogen dragen, jou op deze wereld te mogen zetten.  Ik had het zoveel liever anders gehad (maar Gods wil is sterker dan onze wensen) maar door het vertrouwen dat dit is wat voorbestemd was, wat ben ik God dankbaar dat hij jou gekozen heeft om hem in zijn paradijs, bij opa te gaan vervoegen. Mij boos maken op Hem omdat hij het liefste ter wereld mij ontnomen heeft, kan ik niet. Ik weet niet hoe het komt, maar ondanks de pijn en het verdriet die er altijd sluimerend of op de voorgrond is, ik vertrouw erop dat jij nu bij Hem bent en dat je het nergens beter kan hebben. Ik wil deze overtuiging zeker niemand opdringen, ieder is hier vrij in, maar dit is wel waardoor ik verder kan.

Woensdag ben je dus jarig, schat. Arjen vroeg al wat we dan gaan doen. Gelukkig is de woensdag mijn vrije dag en kunnen we dus wel iets speciaals doen. We gaan het hele huis versieren met slingers en ballonnen. Mama zal een cake bakken en die meenemen naar de speeltuin, waar we samen met je broertjes en zusje gaan spelen. Bij slecht weer eten we de cake thuis op en gaan we naar het zwembad. Omdat tante Jo (jouw meter) en Tom (jouw peter) de komende weekends druk bezet zijn, komen we begin juli eens met hen samen om jouw verjaardag te vieren. Schatteke, zal er in de hemel ook feest zijn? Gaan jullie spaghetti (jouw lievelingskostje) of frietjes of pannekoeken eten? Gaan ze ook ballonnen en slingers hangen? Krijg je misschien wel een pakje? Oh, schat, wat zou ik je graag een kroon met een grote 8 op je hoofd zetten! Wat zou ik graag voor je zingen! Wat zou ik je graag een groot pak geven! Wat zou ik je vriendjes en vriendinnetjes graag met je zien spelen op je verjaardagsfeest!  Nu, ik weet dat er heel veel mensen zijn die aan je zullen denken. En ik weet ook dat er een heel aantal mensen zijn die je maar onlangs, door ons boek, hebben leren kennen en die je daardoor ook niet zullen vergeten.

 

Ik ben altijd blij met de reacties op het blogje, met elke reactie. Maar de reactie van Isabel van vorige week gaf me een extra goed gevoel. Ik ken Isabel niet, Isabel kent mij niet, jou kende ze dus zeker niet. Toen ze schreef dat  je, na het lezen van het boek, geen vreemde meer voor haar was, dacht ik: ‘Voila, ik ben geslaagd in mijn opdracht!’ Ik wou jou de wereld insturen, ik wou dat mensen jou leerden kennen, wisten wie je was,.. En dat is dus gelukt.

 

Schatteke, gisteren ben ik op 3K6 geweest. Het Kinderkankerfonds had zelf 10 boeken besteld en die ben ik gaan brengen. Omdat papa moest werken en ik met de kindjes toch een activiteit moest doen, ben ik dus naar Gent gereden. Ik kan niet zeggen of het goed of slecht voelde toen ik het domein van het UZ opreed. Ik had zulke gemengde gevoelens. Het UZ, en vooral 3K6 is bijna drie maanden onze thuis geweest. Het is wel daar dat we onze laatste maanden samen, die zo ontzettend intense maanden, beleefd hebben. Het is daar dat we, maar vooral jij, voor je leven vocht. We hebben er gehoopt, gehuild, gelachen, verlangd, geschreeuwd,… De auto op de parking zetten, waar ik zo vaak heb gestaan, de K6 binnengaan, de lift naar het 3de nemen, de rode deur opendoen, de drukke bedrijvigheid zien,… het was allemaal zo vertrouwd. Gelukkig zag ik Katia, één van de verpleegkundigen waar ik het goed mee kon vinden, die de boeken zou brengen waar ze moesten zijn. Ik moest dus de gang niet ver op. Ik kon het niet. Ik was blij enkele minuutjes met haar gepraat te kunnen hebben, maar was al even blij toen ik weer het domein afreed. Ik denk dat  het UZ altijd diezelfde gevoelens zal oproepen. Het is te intens geweest.

 

Lieve Rytseke,

Afgelopen woensdagavond was er oudercontact op school voor de kindjes van de 3de kleuterklas. In februari had Jinte toetertesten (testjes om na te gaan of je klaar ben om naar het 1ste leerjaar te gaan) afgelegd. Deze waren niet zo goed geweest, er waren nogal wat bezorgdheden. Maar onlangs heeft ze de schoolrijpheidstest afgelegd waaruit bleek dat ze een serieus inhaalmaneuver heeft gedaan en dat ze zonder probleem groen licht krijgt om zich bij ‘de grote kindjes’ te vervoegen. Jinte is van het einde van het jaar, ze had dus iets meer tijd nodig. Haar concentratie is een werkpuntje (dat is het bij mij nog steeds J), dus zal ze een plaatsje op de eerste rij krijgen. Wat ben ik trots op haar!

Maar ook dat is met gemengde gevoelens. Deze gesprekken hebben wij nooit over jou gehad. Jij hebt nooit toetertestjes gedaan. Als Jinte in september met haar nieuwe, grote boekentas, op de grote speelplaats, bij de grote kindjes in de rij zal gaan staan, zal nog duidelijker zijn dat ze je heeft overstoken. Ik hoop dat op dat moment mijn trots op haar groter zal zijn dan mijn verdriet om jou!

 

Ondertussen begint mama de tol te voelen die uit-huis-gaan-werken, de zorg om de kinderen en het runnen van het huishouden eist. We zitten weer op het spoor waar we 2,5 jaar geleden op zaten: mama en papa uitwerken, kindjes op school eten en in de opvang,… En sinds dit weekend heeft papa zijn fiat gegeven om opnieuw een aanvraag te doen om wat huishoudhulp aan te vragen. Papa en ik zijn ’s avonds moe, veel energie is er niet meer over om die in je broertjes en je zusje of in elkaar te steken. In het weekend kan dat wel, dus dan willen we die niet steken, in poetsen en strijken. Hopelijk vinden we snel iemand.

 

Mijn allerliefste venteke,

Kom je woendag eens extra dicht zodat ik je een ontzettend dikke superknuffel en kus kan geven? En droog je mijn traantjes die er ongetwijfeld zullen zijn zodat er weer plaats kan gemaakt worden voor een glimlach?

 

Mijn Rytseke, mijn lieve lieve lieve schat,

IK HOU VAN JOU!!!!!!!!!!!!!!!! Voor altijd en over alle grenzen heen!

 

Jouw mama XXXXXXXX…….

21:16 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende