13-04-12

jouw sterretjesverjaardag...

Mijn Rytseke, mijn engeltje,…

 

Mijn lieve krullewietje,… Omdat ik niet weet of ik morgen op je blogje kan, maak ik daar nu even tijd voor.

Net zoals de vorige jaren proberen we de 14de april niet te vullen met tranen (die zullen er ongetwijfeld toch zijn), maar willen we er, zoals jij het zou willen, een leuke dag van te maken.

Jij ging zo graag zwemmen in het subtropisch zwembad in De Haan en dat is wat we dus ook zullen doen. We maken er een hele dag van. En om het helemaal af te maken trakteert papa ’s avonds in de Quick!

Arjen is nog op kamp en kan dus niet mee, wat ik natuurlijk jammer vind. Maar op jouw sterretjesverjaardag zou jij alleen maar blije gezichten willen zien en daar gaan we dus echt een poging voor doen.

 

Maar toch, mijn lieve schatteke,… Op zulke dagen doet het gemis ongelofelijk veel zeer. Ik ben een gelukkige vrouw, maar het schaduwverdriet is er steeds. Ik probeer door te doen zoals jij het zou willen. Elke dag opnieuw… En soms lukt het, en soms ook niet,…

Vier jaar geleden werd ik een andere vrouw, ik werd een vrouw die haar oh-zo-lang-verwachte, oh-zo-gewenste eerstgeborene uit handen moest geven. Ik schreef het een hele tijd geleden al,… Het klopt niet dat ouders afscheid moeten nemen van hun kind, het klopt niet dat ouders de begrafenis moeten regelen voor hun kind,… Het hoort omgekeerd te zijn… Mijn moederhart is niet meer wat het was,…Er staat een heel groot litteken op, maar het werkt wel. En het is nog steeds in staat om te houden van papa, van je broertjes, je zusje, vrienden,…

Ik hoop dat jouw moeten afgeven het pijnlijkste is wat voor mij is weggelegd. Weet je,…. Behalve dat er nog iets zou gebeuren met papa, Arjen, Jinte of Tieme, vrees ik niets meer. Voor mezelf vrees ik niets meer…. Daarom dat ik ook sindsdien veel intenser probeer te leven… Het kan zo plots gedaan zijn.


Hoewel jij maar een kleine 6 jaar bij ons bent geweest,… Ook jij hebt intens geleefd en daar ben ik blij om. Tuurlijk had ik je zo graag groot zien worden. Hoe zou je er uit zien? Hoe zou je het doen op school? Hoe zou je stem klinken? Zou je nog zo’n dromertje en genietertje zijn? Zou je nog zoveel gevoel voor humor gehad hebben? Wie zouden je vriendjes en vriendinnetjes zijn?... Vragen die altijd vragen zullen blijven…


Mijn lieve Bolle, hoeveel het pijn het ook deed, vier jaar geleden,… toch wil ik nog even terugkeren,… Met mijn ogen dicht,… Alles wil ik nog eens herbeleven, dat zou alleen maar willen zeggen dat ik je nog eens in mijn armen zou kunnen houden, dat ik je nog eens zou kunnen zien,…

 

Dag 85: maandag 14 apil 2008

 

“En opnieuw richt ik mij tot jou, mijn allerliefste Rytse,…

Ik heb vannacht geen oog dichtgedaan, hoe kan het ook anders… De dag begint heel erg vroeg, mijn hart krimpt samen. Vandaag, mijn dappere ridder, is jouw dag! Vandaag kom jij naar huis. Jinte gaat een dagje naar haar vriendinnetje Iebe en zal tegen 15u. thuisgebracht worden. Tieme blijft thuis met oma die op hem past. Arjen gaat samen met papa en mezelf mee naar Gent. Hij heeft het nodig nog even wat tijd met je door te brengen. Daarna zal hij samen met Charlot nog wat teksten zoeken die hij graag zou voorlezen op je ‘levensfeest’. Papa zit naast je op een stoel. Jouw kleine handje in de zijne. Hij krijgt niet genoeg van je. En ik lig bij je in bed, zo dicht ik maar kan. Ik wil je helemaal in me opnemen om je nooit meer los te laten. Vreemd genoeg ben ik vrij rustig want ik dommel zelfs even bij je in slaap. Misschien in de hoop dat ik bij het wakker worden zou merken dat het allemaal een vreselijke nachtmerrie was die nu gelukkig afgelopen is. Maar niets is minder waar.

De uren gaan zo snel! Moet dat nu echt?

Kort voor de middag was ik je nog, helemaal van kop tot teen. Heel traag, want ik wil het eeuwig laten duren. De kleertjes die ik met zorg heb uitgekozen en die we nog samen voor je kochten, even voor je het ziekenhuis binnen moest zijn op het kleinste. Je hebt de laatste maanden vooral zittend en liggend doorgebracht waardoor het ons niet opgevallen is hoeveel je gegroeid bent.

Na de middag vertrekken papa en Arjen huiswaarts om daar alles klaar te maken en om ervoor te zorgen dat iedereen (papa, Arjen, Jinte, Tieme, oma en de mensen van Koester) er is als jij thuis komt. Wij hebben nog enkele uurtjes, jij en ik alleen op het bed op de PICU. “Lieve schat, als je bij opa bent, geef je me dan af en toe eens een seintje om te laten zien dat je er nog steeds bent? En als mijn tranen te lang duren, droog je ze dan?” Hoewel ik toch zo graag het antwoord door jouw stemmetje uit jouw mondje had gehoord, ik ken het wel!

Om 14u. komt men mij zeggen dat de ziekenwagen die uit Kortrijk naar hier was gereden om je thuis te brengen, aangekomen is. En zoals eerder wou ik het voor jou op een avontuur laten lijken. “Lieve schat, de mijnheer met de ziekenwagen is er. We gaan samen naar huis. En alles wat je zo stom vindt, gaat er uit. Alleen het hoogst noodzakelijke gaat mee (twee pompen met de comfortmedicatie, de monitor en de beademingsmachine). Ik blijf de hele tijd bij jou, ook de dokter om ervoor te zorgen dat er onderweg niets fout kan lopen en om je thuis van de beademing te verlossen. Wauw, schatteke, wat een chique ziekenwagen! Het is een felgele, jouw lievelingskleur. Voel je de wind die je wangen streelt? Dat was alweer even geleden, hé. Het is een miezerige dag. Ik hoop zo dat je straks thuis bij het naar buiten rijden uit de ziekenwagen nog getrakteerd wordt op een spatje regen. Onderweg naar huis zegt de arts me dat ze ons zo bewondert om het feit dat we je naar huis halen. Dat is niet iets waarvoor we bewonderd moeten worden. Voor papa en mezelf is dat een vanzelfsprekendheid. Als je kind dan toch moet vertrekken welke plaats zou hij of zij dan kiezen, thuis in het warme nest of in het ziekenhuis? Er is niet altijd een keuze, maar wij hebben die gelukkig wel. “Schatteke, we zijn bijna thuis. We zijn net de Carrefour voorbijgereden, het is dus echt niet ver meer, hé.” Als de ziekenwagen onze oprit oprijdt staat papa ons in de deuropening met Jinte op de arm op te wachten. Wat is ze blij je terug te zien! “Je bent thuis, schat, zoals je het wilde! Papa heeft onze kamer helemaal voor je versierd. Je tekeningen hangen aan de muur, jouw knuffels liggen in het grote bed en je playmobilridders en dino’s staan op het nachttafeltje.” In zijn sterke armen draagt papa je naar boven. De dokter en het koesterteam lopen achter jullie met de pompen, de monitor en de beademingsmachine. Je bent nog steeds erg rustig, je hebt geen enkel oncomfortabel gevoel. Dat kunnen we zien aan de monitor die aangeeft dat je hartje heel rustig klopt.  Met heel veel liefde wordt je tussen mama en papa in, in het grote bed geïnstalleerd. “Lig je goed, schatje? Voel je dat je tussen mama en papa in ligt? Voel je de intense liefde die er hangt?” De dokter vraagt ons of we nog even willen wachten om je van de beademing af te halen of niet. “Is het niet genoeg geweest, schat? Wou jij niet van alles verlost worden? Dat je vandaag vertrekt is een zekerheid, waarom dan nog wachten? Zou jij dat willen?” We beslissen dat ze (de dokter van de PICU) je van de tube mag verlossen. Je hoest wat volgens de dokter louter een fysische reactie is op de prikkel van het verwijderen van de tube. Je ademt alleen, wel zwaar, maar je doet het wel.

De dokter van de PICU neemt afscheid van jou en van ons en maakt plaats voor onze huisarts Vera die je voor de rest zal opvolgen. Het is ondertussen ongeveer 16u30’. De momenten die volgen zijn zo intens. De broertjes en Jinte krijgen maar niet genoeg van je. Op een bepaald moment liggen we met z’n zessen in het grote bed. Jinte ligt even tussen jou en papa. Ze houdt je hand vast, kruipt dicht tegen je aan, stopt haar fopspeentje in haar mondje en ligt rustig naar je te kijken. Haar grote broer, haar speelkameraadje. Dankzij oma en het Koesterteam lukt het ons om er helemaal alleen voor jou te zijn. Zij vangen de andere kinderen op.

Om 19u. word je ademhaling zwakker. Omdat ik opa en pepe heb zien vertrekken heb ik de ervaring dat dat niet altijd even rustig verloopt. Ik wil dat onze kinderen op een mooie manier afscheid van je kunnen nemen. “Kindjes, strakjes vertrekt Rytseke naar opa. Dan wordt hij het mooiste sterretje aan de hemel en gaan we zijn lijfje nooit meer terugzien. Geven jullie hem nog een dikke kus en een dikke knuffel en zeg hem maar hoeveel jullie van hem houden.” Tieme, die nog maar een goed jaar oud is en dus veel te klein is om goed te beseffen wat er gaat gebeuren, is zich van niets bewust maar doet toch wat ik zeg. Jinte is erg moe en kust en knuffelt je alsof je morgen gewoon samen met haar zal opstaan. Ook Arjen kan doen wat hij nodig vindt.

Even later komt een heel fel zonnestraaltje tussen de gitzwarte regenwolken piepen. Het schijnt recht op jouw gezichtje. Onze drie hoofden liggen op een halve vierkante meter en toch schijnt het niet op papa’s gezicht of op dat van mij. “Komt het avondzonnetje ook afscheid van je nemen? Of komt het je halen om je naar opa te brengen?” Wat later komt Marie-Jeanne (Koester) je pompen nog eens controleren. Als ik haar iets wil vragen zegt papa plots: “Ik denk dat Rytseke niet meer ademt.” “Nee, schatteke..!!!” Ik wacht…maar er komt niets meer. Je ademt inderdaad niet meer. Ik hou je vast, kruip huilend nog dichter tegen je aan terwijl papa in je polsje heel zachtjes je hartje voelt stoppen. “Ga maar, Bolleke, ga maar naar opa. Hij zal heel goed voor je zorgen.” Dat je comfortabel bent is een zekerheid. Er is geen grimasje, geen krimpje, niets… Heel zachtjes vertrek je. Om 20u50’ kan dokter Vera alleen bevestigen wat papa gevoeld had. Nog even liggen we bijeen, gelaten, met oeverloos verdriet…

Marie-Jeanne laat het bad vollopen. Daar lag je zo graag in, in dat grote bad. Nadat papa erin had plaatsgenomen trek ik al je kleertjes uit, draag je naar de badkamer en leg je op papa ’s schoot. En zoals eerder die dag was ik je opnieuw, helemaal. Ook je hoofdje. Nu kan ik weer eens met een bekertje over je hoofdje gieten. Dat vond je altijd zo leuk. Even later haal ik je weer uit het bad, wikkel je in lekker warme, zachte handdoeken, draag je weer de kamer in en leg je weer op ons bed. Terwijl ik je afdroog neem ik heel bewust afscheid van elk vierkant millimetertje van je lijfje, elk plooitje, elke sproetje, elk haartje, elk vingertje, elk teentje,… Nadien wrijf ik je helemaal in met bodymilk. Ik wou dat ik kon blijven wrijven. Daarna trek ik je je kleertjes aan, je lievelingsjeansbroek, het witte t-shirt met de vlag en je  blauwe trui met de motor erop. Arjen helpt je om je kousen aan te trekken. “Schatteke, je ligt er zo mooi en je ruikt zo lekker.” Ik ben blij dat we je hier konden wassen en je kleertjes aantrekken. Ik mag het me niet voorstellen dat de begrafenisondernemer dat zou gedaan hebben. Even later staat die laatste bij ons thuis. “Lieve schat, hier neem ik afscheid van jouw lijfje. Er zal niemand naar jou mogen komen kijken. Iedereen die het wilde heeft de kans gekregen afscheid van je te nemen.” Jij had er genoeg van dat iedereen naar je keek, dat zal dus nu ook niet meer kunnen. Ik neem je armpjes vast en sla ze nog eens rond mijn nek omdat ik weet dat jij dat zou gedaan hebben. Ik geef je nog een laatste knuffel. Met ontzettend veel liefde en intens verdriet draagt jouw sterke papa je weer naar beneden en legt je op dat vreemde bed op wieltjes. Ik zeg nog aan de begrafenisondernemer: “Laat Rytse zijn gezichtje maar vrij. Ik wil hem nog zien zo lang ik kan. Je bent heel zeker dat hij niet meer wordt gewassen? Er moet niets meer aan Rytse gebeuren. Het is genoeg geweest.” De begrafenisondernemer bevestigt vol respect dat hij inderdaad niets meer aan je zal doen. Samen rijden we je naar buiten, helpen we je in de wagen en zwaaien je uit. Ik heb je nadien niet meer gezien…

 

 

Mijn venteke, ga je morgen mee naar het zwembad en naar de Quick? Hou je mama’s ogen droog? Tover je een lach op mijn gezicht? Blijf je bij me?


Ik mis je mijn Rytseke, mijn ongelofelijk dappere strijder, zoveel dat het verdomd veel pijn doet!!! Maar ik kan wel wat pijn hebben, heb al mij portie gehad! Ik laat me niet snel vellen,… Ook nu niet!!!!


Ik ga door, omdat jij dat wil en omdat ik het papa, Arjen, Jinte en Tieme verschuldigd ben!

Ik hou van jou, mijn allerliefste engeltje,…

 

Want ik ben en blijf, altijd en overal,… 


jouw mamaXXXXXXXX……………

DSCN2665.JPG_16.JPG


DSCN4579.JPG

DSCN3971.JPGDSCN3978.JPG

DSCN4581.JPG

20:27 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-04-12

........

Mijn lieve, lieve venteke,

 

 

Hoewel ik mij, net als vorige jaren, voorgenomen had vandaag een poging te doen niet terug te keren naar 4 jaar geleden,… Opnieuw lukt het me niet!

Op 10 april 2008 kregen we het allerslechtste nieuws te horen. Het waren maanden geweest waarin elk vleugje hoop door één of ander virus weer teniet werd gedaan.

We, en jij vooral, begonnen hoopvol aan de strijd. De artsen hadden ons gezegd dat een stamceltransplantie een ernstige ingreep is, maar dat de mortaliteitskans minder dan 5% was. Minder dan 5%,… Dus zeker 95% kans op slagen… Dit zou dus toch wel goedkomen!!!

We wisten ook wel dat het slecht kon aflopen, dat kinderen de strijd ook wel eens verliezen,… Maar dat is alleen elders! Niet bij ons!!!...

 

Met je ridderpak aan trokken we naar UZG. Met je ridderpak aan ging je de nacht van je stamceltransplantatie in. Tijdens je korte en krachtige chemo zei je constant dat je de stoute ridders wel zou verslaan, dat jij zou winnen! En alles, maar werkelijk alles heb je eraan gedaan, om het ook maar te laten lukken…. Maar het mocht niet zijn,… De verschrikkelijke draak was te sterk!!!

 

Je was zo’n levenslustige kleuter, mijn krullewietje,… Je had je rust verdiend…

 

 

Even terug in de tijd, een fragment uit mijn boek,…

 

 

Dag 81: donderdag 10 april 2008 22u08’

 

Om dezelfde reden als dag 61 is het verslag van vandaag uitgebreider en richt ik me ook weer tot het persoontje om wie dit alles draait, onze Rytse…

“Gisteren had je nog een nmr. Er zijn bij iedereen nog zoveel vragen. De nmr zou wat meer verduidelijking geven over je toestand die maar geen progressie maakt. Papa bleef gisteravond bij jou terwijl ik voor de avond en de nacht ook weer eens bij de andere kinderen kon zijn. Je was rustig, je had je oogjes open maar staarde in het ijle en reageerde op geen enkele prikkel. Toen papa ’s avonds vroeg of er al uitslag was van de nmr bleek dit het geval te zijn, maar zouden de resultaten eerst door het medisch team besproken worden vooraleer men dit aan ons zou meedelen. Als ik dat hoor word ik boos. “Moeten we dan echt nog een nacht bang afwachten? Gelijk wat het is, zeg het ons!” Dat is wat ik dacht en zou gezegd hebben moest ik in Gent geweest zijn.

Dr. Van De Voorde wil ons in de vroege voormiddag zien voor het meedelen van de resultaten van de nmr. Het wordt de late voormiddag. Het lange wachten voelt vreselijk! Als we dat kleine kamertje aan de PICU binnengaan, het ‘vrij’kaartje naar ‘bezet’ wordt verschoven, papa en ik hand in hand naast elkaar plaats hebben genomen op de stoelen met Dr. Van De Voorde en een verpleegkundige tegenover ons valt het verdict. De nmr heeft uitgewezen dat jouw hersentjes heel erg en onherstelbaar beschadigd zijn. De vitale centra die de ademhaling, de bloedsomloop en het bewustzijn coördineren zijn verschrompeld, weg en dit bilateraal, aan beide kanten dus. Hersentjes die kapot zijn herstellen zich niet meer. Verder dan waar je nu bent zal je nooit meer komen. Er volgt een stilte…. Als

Dr. Van de Voorde vraagt of er nog vragen zijn, willen we graag even alleen zijn. Papa neemt zijn hoofd in zijn handen terwijl zijn ellebogen op zijn knieën rusten. “Elske, we zijn hem kwijt. We zijn ons maatje kwijt!” Ik kan niets anders doen dan knikken, hem vastnemen en samen met hem huilen.

Ik wil terug naar jou, ik wil bij je zijn! Omdat het toch geen zin meer heeft ‘verpakken’ we ons niet meer. Ik wil je lijfje voelen, zonder een latexlaagje ertussen. Het voelt zo zacht. Ik kruip bij je in bed, dicht tegen je aan. Er zijn zoveel vragen. Wat nu? Aan de machine blijven? Moest jij bij ons in dat kamertje hebben gezeten en dus de diagnose gehoord hebben, welke uitweg zou je dan kiezen? Nooit meer kunnen lachen, nooit meer kunnen huilen, nooit meer kunnen fietsen, nooit meer steentjes kunnen verzamelen, nooit meer gewoon kunnen eten, nooit meer gewoon kunnen drinken, nooit meer met modder kunnen spelen, nooit meer naar een filmpje kunnen kijken, nooit meer kusjes kunnen geven, nooit meer aan mensen kunnen zeggen hoeveel je van hen houdt, nooit meer alles doen wat je zo graag nog zou willen doen,… Voor papa en mezelf is dat eigenlijk geen vraag. Dat is dus wat wij met de artsen willen bespreken. Hoe onnoemelijk veel pijn het ook doet het woord ‘euthanasie’ uit te spreken, toch doen we het. Euthanasie is actieve levensbeëindiging en dat kan bij jou niet. Jij hebt de vraag niet gesteld. En toch, mijn allerliefste Rytse, willen papa en ik dat aan jouw lijdensweg een einde komt. Dat is heel zeker wat jij ook zou willen. Papa en ik weten wel heel zeker dat je naar opa wil en dat je niet nog langer in die kille kamer (die we toch zo gezellig mogelijk inrichtten), in dat grote bed aan al die machines en monitor wil liggen. Wel kan de apparatuur die je in ‘leven’ houdt uitgezet worden waardoor jouw longetjes en je hartje het zo goed als zeker uiteindelijk ook zouden begeven. Zei je me niet een tijdje geleden: “Mama, ’t is hier allemaal zo stom! Ik wil naar huis!”? Wel schat, jij gaat naar huis. En alles wat je zo stom vindt gaat er uit. Wat daar het onoverkomelijk gevolg van is, daar zijn we ons heel erg van bewust. Maar ik ben heel zeker dat dat op dit moment ook jouw keuze is. Dat wordt dus met de artsen en het team van Koester (palliatieve zorg 3K6) besproken. Jij kan naar huis komen en het zal zijn zoals jij het wil! We brengen onze omgeving op de hoogte van dit verschrikkelijke nieuws en geven mensen de kans om afscheid van je te komen nemen. Ook Arjen, Jinte en Tieme mogen zoveel ze willen en aankunnen bij je zijn, bij je liggen, je knuffelen,…

Ook wat papa en ik een week eerder besproken hadden moeten we nu omzetten in daden. Gelukkig waren onze meningen hierover niet verdeeld. De begrafenisondernemer wordt ingelicht en onze wensen worden kenbaar gemaakt. We moeten hier een beetje in volharden omdat deze wat afwijken van traditie. Als je het een comfort kan noemen hebben we dit wel omdat je pas naar opa kan vertrekken als je van de beademing zou afgaan. We kunnen dus wel wat praktische dingen regelen, ondanks dat we eigenlijk geen seconde van je zijde willen wijken. Er wordt beslist dat je maandag 14 april naar huis komt. Dan zal jij dus kunnen vertrekken, schat. Zoals papa het zegt: “Eerst naar huis en dan naar je nieuwe thuis, waar het beter is.” We genieten nog enkele dagen van je, zo intens…”

 

Dit is de sms die we rondstuurden:

Allesvernietigend nieuws…

Nmr toonde aan dat de meest cruciale plaatsen in de hersenen die zorgen voor vitale functies (ademhaling, bloedsomloop en bewustzijn) definitief afgestorven zijn. Verder dan de huidige situatie zal Rytseke niet meer komen. Leven zonder apparatuur zal nooit meer lukken.

Om Rytseke zijn welverdiende rust te gunnen komt hij maandagnamiddag naar huis om in het warme, veilige nest afscheid van het leven te nemen. Wie afscheid van Rytse wil nemen kan dit tot zondagmiddag op de PICU K12.

 

 

 

Om mensen te laten zien wat een fantastische jongen je was, wat een gevoel voor humor je had, wat een rakker je was, wat een zalige broer voor je broertjes en zusje, wat een godsgeschenk voor papa en mama,… probeer ik je filmpje bij te posten…

 

Ondertussen hebben je broertjes en zusje, en ook mama en papa een weg gevonden om weer zo gelukkig mogelijk verder te leven zonder jouw stemmetje te horen, jouw lijfje eens te kunnen vastnemen, je handjes rond ons nek te voelen,… Arjen is een echte puber geworden die wel voor heel wat kopzorgen zorgt (maar waar we toch zo goed mogelijk proberen mee om te gaan), Jinte is een hele trezebees die vooral van karakter heel veel op mij lijkt en ook zo ‘zorgend’ is, Tieme lijkt zoveel op jou alleen is hij een stukje heftiger maar ook wel superlief, papa is nog altijd diezelfde liefhebbende man en schat van een papa voor de kinderen die alles op alles zet om er toch maar voor te zorgen dat wij niets te kort komen en ik ben fysiek een ander mens geworden (50kg minder) maar blijf wel mijn best doen een goede mama te zijn voor je broertjes en zus en een goede echtgenote voor papa.

 

Zo zie je maar, mijn Rytseke,… met vallen en opstaan,… En dat zal zo blijven tot we elkaar op een schone dag terug in de armen kunnen vliegen,…

 

 

Ik hou van jou, mijn engeltje, over alle grenzen heen,…

Voor altijd en overal…

 

Jouw mama XXXXXXXXXXXXXX………….

20:14 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-03-12

Vier jaar geleden...

Dag mijn lieve venteke,

 

Het zijn bewogen weken geweest. Je hebt weer heel wat sterrenvriendjes bij gekregen. Kleintjes en grotere, sterrenvriendjes die afscheid hebben kunnen nemen en sterrenvriendjes die zomaar uit dit leven weggerukt werden. Het doet een mens stilstaan. Stilstaan bij hoe broos dit leven is. Stilstaan bij hoe belangrijk we voor elkaar zijn. Stilstaan hoe belangrijk het is om echt volop te leven. Stilstaan bij het feit dat we geen verlangens moeten uitstellen, maar ze in de mate van het mogelijke ook uit te voeren…. De wereld heeft hier even stil gestaan, iedereen werd door elkaar geschud,… Iedereen leefde mee met jouw nieuwe sterrenvriendjes en met hun ouders, broertjes, zusjes, vriendjes,… Je weet hoe ik denk over geloof. Maar is het ook menselijk om boos te zijn op God om wat gebeurt? Is het menselijk om in vraag te stellen of er effectief een God is? Is het menselijk om een antwoord te zoeken op het waarom?

Deze periode is al geen makkelijke periode. Dit maakte het nog extra moeilijk.

Weet je nog, schat, 4 jaar geleden had je je verhuis van 3K6 naar de picu (Pediatric Intensive Care unit) moeten maken. Je was er al even. Een duidelijke verklaring was er niet en het was een beetje gissen. Maar ondanks het feit dat je ene knappe, verstandige kleuter was, lukt het je niet meer de dingen te zeggen en te doen zoals anders. Jouw hersentjes lieten het afweten. Het ene moment leek je zo afwezig, keek je blik naar oneindig en het andere moment was ons oogcontact zo intens. Je ademhaling was zwaar waardoor je moeilijk kon praten. Toch deed je zo ontzettend je best, waardoor je ook snel uitgeput was.

Die 20ste maart 2008, mijn lieve krullewietje, staat zo in mijn geheugen gegrift. Je had het zo lastig, was vaak ‘afwezig’, reageerde vaak niet op vragen of op prikkels,… Je lag daar, mijn kleine kindje, in dat veel te grote witte bed op de picu tussen al die machines. En ik stond daar, met mijn masker, kapje, schort en handschoenen aan omdat we die isolatiemaatregelen moesten blijven respecteren. Je keek naar me, strekte je armpjes naar me uit opdat ik dichter zou  komen, wat ik ook deed. Je trok voorzichtig mijn haarkapje en mondmaker af. Toen ik je zei dat dat niet mocht omdat je anders nog zieker zou kunnen worden, zei je: “Maar mama, ik wil je zo graag nog eens zien!” Je had me de laatste maanden  enkel achter glas gezien zonder schort, haarkapje, mondmasker en handschoenen. Ik kon niet aan je weerstaan en liet je doen. Je vingertjes gingen door mijn haar. “Mama, je hebt zo’n mooie haartjes.” Je oogjes namen me helemaal in je op, elke vierkante millimeter. En plots gingen jouw oogjes weer naar het ijle. In de namiddag was je er weer even terug en vroeg ik of we samen een liedje zouden zingen. Jij koos het liedje van Woutertje Kaboutertje. Ik zong het voor je en je zong mee, 2 keer zelfs, tot je weer uitgeput was en je elders was. In de loop van de dag kreeg je het telkens maar moeilijker en moeilijker om te ademen, waardoor je ook niets meer kon zeggen. En ’s avonds, toen ik naast je zat vonden onze ogen elkaar weer terug. Ik zag in jouw oogjes hoe moe je was. Niet zomaar moe, maar echt moe,…op… En, zoals ik schreef in mijn boek, ik zag een angst, ik zag geen pijn, ik zag geen verdriet,… Ik zag dankbaarheid en berusting. Je prachtige blauw-grijze oogjes zeiden me: “Mama, ik ben moe, ik wil dit niet meer. Het is genoeg geweest. Iedereen heeft gedaan wat hij kon, maar voor mij is het echt genoeg. Ik ben klaar om een stapje verder te gaan. Ik ben zo blij dat ik even, tijdens mijn korte leventje bij jullie mocht zijn. Ik heb zo van jullie genoten, ik ben blij dat ik hier geweest ben. Ik ben niet bang, ook jij moet niet bang zijn…” Ik hoorde geen woorden, maar je oogjes zeiden genoeg… En plots waren je oogjes weer elders,… Het was al nacht toen ik door de ondergrondse gangen van het UZ naar mijn kamertje op 4K6 ging en van daaruit nog eens belde naar de verpleging om te vragen hoe het met je was. Je was ‘rustig’ maar ademde zwaar,… Doodmoe ging ik de nacht in terwijl papa thuis bij je broertjes en zusje was. Vroeg in de morgen, die 21ste maart, de eerste dag van de lente,  belde ik opnieuw naar de picu. Je ademde zwaar. Ze vermoedden dat je maar met één longetje meer ademde . Foto’s bevestigden dat. De intensivist zou met een speciale machine een poging doen om jouw ander longetje weer te laten werken. Ik stond naast je, was de hele tijd bij en, hoewel je op niets reageerde zei ik je toch de hele tijd wat er zou gaan gebeuren. Ik was zo bang, dit zag er echt helemaal niet goed uit. We hadden die hele tijd in Gent alleen maar stapjes achteruit . Elke hoop die we hadden werd telkens weer weggeveegd. We dachten dat we aan het uiterste  dieptepunt zaten… Wat dachten we verkeerd…. Ik had je handje vast terwijl ik de hele tijd zei dat je niet bang moest zijn, dat de dokter jouw zou helpen, dat mama de hele tijd bij jou zou blijven,… En ik bleef het maar,… Ook toen ik zag dat het nog meer fout ging. Bij de poging jouw ene longetje weer te laten werken, begaf ook jouw andere longetje het. Alle machines die lawaai konden maken, deden dat ook. En het was echt een hels lawaai. Iedereen stormde de kamer binnen, nog  machines werden er in alle ijl bij gehaald. Jouw hartje was ook gestopt met kloppen dus werd er met hartmassage gestart… Er was voor mij geen plaats meer op dat kleine kamertje. En hoeveel liever ook bij je gebleven was,… Ik moet uit de kamer om ervoor te zorgen dat ik niet in de weg stond bij je reanimatie… Ondertussen belde ik in volle paniek naar papa om te zeggen wat er aan het gebeuren was en dat hij zich moest haasten om naar Gent te komen. Even later kwamen de artsen zeggen dat de reanimatie gelukt was maar dat je nu wel in een kunstmatige coma zou gehouden worden om te recupereren. Je bent nooit meer wakker geworden, mijn bolleke. Toen wist ik dat jij daags ervoor wel had aangevoeld dat jouw lijfje op was, dat je heel bewust afscheid genomen had. Moest de reanimatie dan niet gelukt zijn, zou het vandaag 4 jaar geleden zijn dat je naar opa mocht vertrekken.

 Die dag blijft steeds een lastige dag. Maar gisteren hebben papa en ik geprobeerd onze gedachten te verzetten en dat is grotendeels gelukt. We zijn naar Bryan Adams gaan kijken in het sportpaleis in Antwerpen. Daarvoor moesten we wel langs het UZ voorbij rijden, wat steeds weer die herinneringen oproept. Desondanks hebben we genoten. Ook vandaag, die eerste dag van de lente was een echte lentedag!!! De zon scheen volop, de vogels fluiten, zus haalde haar zomerjurkjes uit, je broer ravotte in de tuin op de trampoline en mama sloot haar ogen en genoot van de zon in haar gezicht!

Mijn lieve Rytseke, het is niet makkelijk, en soms is het verdomd moeilijk om verder te gaan. Maar het lukt, met vallen en opstaan, met schaterlachen en huilbuien,… Maar telkens ik rond me kijk, zie wie ik rond me heb, jouw broers en zus, papa, die ik zo ongelofelijk graag zie,mijn vrienden,… kan ik weer vooruit!!!

Mijn allerliefste Rytseke, wat ben ik trots jouw mama te mogen zijn!!! Of je nu hier of ginder bent,… Ik ben en blijf het,… Voor altijd!!!

                                                                                                                

Dikke kus,

Jouw mama XXXXXXXXXXXX…………….bouw2006 404.jpgDSCN1789.JPGDSCN4051.JPGDSCN3875.JPG

21:13 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-02-12

Mijn hemelkindje

Dag mijn lief hemelkindje,

 

’t Is alweer even geleden dat ik iets op je blogje postte,…

Het jaar is ook alweer even bezig. Is het goed begonnen…? Laat ons zeggen dat het verder kabbelt, door bergen en door dalen met af en toe wat storm die dan ook weer overwaait en plaats maakt voor een stralende zon. Op 2 januari ging de kerstboom en alle kerstversieringen weg. Ik was zo blij dat we die lastige ‘feest’dagen weer achter ons konden laten.

Ik heb me weer helemaal op mijn werk gestort en voelde precies wel als een verademing. Niet dat ik niet graag thuis was, maar het verzette mijn gedachten en deed de tijd snel gaan. Eens 1 januari voorbij is, kijk ik alweer halsreikend uit naar de lente, hoewel de winter dan eigenlijk nog maar pas weer begonnen is.

En de winter, die hebben we de laatste weken wel nogal gevoeld! Echt Siberische temperaturen. Echt niets voor mij, schat, dat weet jij ook. Het enige leuke eraan was dat papa op het onverwachts dus 2 weken thuis is geweest wegens weerverlet.

Weet je, schat, voor het eerst lukt het me aardig niet te veel aan 4 jaar geleden te denken. Ik weet waar we toen zaten. Ik weet waar we toen mee bezig waren. Ik weet in welke orkaan we toen zaten,… Het lukt me redelijk om ‘gewoon’ verder te doen. Ik weet ook wel dat dit over enkele weken misschien niet meer zo goed zal gaan. Ik weet wel dat ik ons boek niet moet openslaan om te lezen wat er vandaag 4 jaar geleden gebeurd was, wat we gedaan hadden, of je een goede of een slechte dag had, of het een dag vol hoop of een dag vol ontgoocheling was. Ik moet je eerlijk zeggen, schat, … Ik heb een tijdje geleden ons boek nog eens in mijn handen gehad, ik ben beginnen lezen,… En ik ben moeten stoppen. Ik heb het sindsdien niet meer open gedaan. Ik heb het boek geschreven en weet dus heel goed wat er in staat,… En nu lukt het me dat niet… En ik voel er me niet schuldig of slecht om,… ’t Is omdat het nu zo moet zijn.

Mijn bolleke, ondertussen heb je weer wat sterrenvriendjes bij gekregen. Gisterennamiddag ben ik nog naar de uitvaart van één van hen geweest. Je weet wel dat ik je een tijdje geleden zei dat je er een sterrenvriendinnetje bij zou krijgen en dat ik je vroeg haar handje vast te houden, haar te helpen met de grote oversteek en haar het hemelse paradijs zou laten zien. Ik weet zeker dat je dat gedaan hebt en dat ze samen met jou en alle andere hemelkindjes dat hemelse paradijs nog mooier maakt.

Op die uitvaart werd een heel mooi verhaal verteld dat ik hier graag op je blogje wil zetten. Ik vond het zo mooi dat ik het vanavond voorgelezen heb voor Jinte en Tieme toen ik hen in bed ging stoppen. Het lukte me niet om in één keer door voor te lezen. Mijn stem stokte af en toe. En toen Jinte mijn tranen van mijn wangen veegde en Tieme mij een knuffel gaf, genoot ik daar zo van maar werd het voorlezen er niet makkelijk op. Toch is het me gelukt het helemaal te vertellen en ook zij vonden het zo mooi. Het gaat als volgt…

 

“ De gouden bal”

Een hemelkindje speelde met een gouden bal, ving hem steeds weer op en gooide hem hoger en hoger tot over de hoogste ster… Hop, daar vloog de bal door de lucht en kwam niet terug. Hij viel steeds dieper , voorbij de hemelpoort, door de hoge wolken, langs de bomen en kwam op aarde terecht. Daar was het diep en donker voor het hemelkindje.

Heel ver beneden zag het een glans . Zou dat de bal zijn of iets anders? Er kwam een engel die zei: “Als je je gouden bal terug wilt hebben, moet je hem gaan zoeken, mijn kind.”

Die reis is moeilijk en het hemelkindje moest daarvoor een mensenkind worden. Maar op de reis zouden de zon, de maand en de sterren wel helpen. Het hemelkindje mocht alleen niet omkijken want dan zou het kunnen verdwalen en moeten terugkeren. En eenmaal de gouden bal teruggevonden mocht het langs dezelfde weg weerkeren. En de engel kuste vaarwel.

Het hemelkind zag de grote wereld beneden, de mensen, de dieren, bloemen, bergen en dalen; mooie en lelijke dingen. Het zag beneden een huisje staan en vergat even zijn gouden bal. Het zag een vader en een moeder die zoveel van elkaar hielden. “erop af dan maar! Nu wou het echt vertrekken. Het trok voorbij de hemelpoort en zei: “Ik kom terug als ik mijn bal heb gevonden.”

Het vertrok langs het sterrenland waar de sterren vroegen waar het hemelkind naartoe trok. Naar de aarde, zei het, tot ik mijn bal terugvind. “Breng je iets voor ons mee als je terugkomt? Mag ik iets in bewaring geven? Het hemelkindje gaf aan elke ster een gouden krul zodat ze begonnen te schitteren van vreugde. Op aarde zagen de moeder en de vader het gefonkel van de sterren, ze zagen ook de sterrenglans in elkaars oen en ze droomden van een kindje.

Dan kwam het voorbij moeder zon. Ook voor de zon moest het iets meebrengen van z’n reis, maar gaf de hemelkroon in bewaring. De zon maakte van het hemelkroontje een zonnestraal. Die reikte van de hoogste hemeltop tot in de diepste kloof op aarde. Vader en moeder kregen het er helemaal warm van. Ze voelden dat er een kindje ging komen. Ze vertelden het aan hun andere kinderen, familie en vrienden en ze zetten het wiegje klaar.

Na de zon kwam het hemelkindje langs vader maan. Hier was het killer en donkerder. Maar vooruit, het mocht niet omkijken. Aan de maan gaf het zijn hemelkleedje in bewaring. Daardoor begon de maan de hele nacht te blinken. Op aarde zagen vader en moeder dat glimlachende gezicht… Nu zou het kindje dra geboren worden en moeder naaide alvast een satijnen hemdje.

Nu had het hemelkindje alleen nog zijn hemelse vleugels. Het was moe van de lange reis maar werd plots opgetild en meegesleurd door een wervelende storm. De wind blies en blies en hielp het kind door de woeste storm de aarde bereiken. Aan de wind gaf het zijn vleugels in bewaring. Op aarde voelde de moeder de storm en de vader wachtte vol ongeduld.

Toen gebeurde het wonder van elke dag: het hemelkindje werd een mensenkind. Vader en moeder op aarde waren blij. Het kindje werd met de beste zorgen omringd, gekoesterd, gewiegd, slapen gelegd op een donzig, wollen kussentje… Het kindje groeide op. Het wiegje werd te klein. Het leerde lachten naar mama en papa, naar broer, naar zus en vond het leuk bij de mensen te zijn. Het leerde kruipen en rollebollen, muziek maken door met een lepel op een bordje te slaan.

Op een nacht ging de hemelpoort open en heel zacht kwam de engel naar het bedje van mensenkindje gelopen. “Kom je terug naar ons?” vroeg het. “Ik heb mijn gouden bal nog niet gevonden” zei het mensenkindje. Het moest nog zoveel leren kennen:  bloemen, vogels, regendruppels, mieren, sneeuwvlokjes, leren koekjes rollen, feest vieren, cadeautjes krijgen,… Het kindje groeide op, het voelde de wind, hoorde de vogels kwetteren en tateren en leerde met de blote voeten te stampen in de plassen. Het leerde eten, leerde zich verkleden als grote mensen, leerde kraaltjes rijgen, leerde samen met mama de was uit te hangen, het leerde stappen in de grote pantoffels van papa…

En daar kwam op een nacht de Engel weer, maar het kind had zijn bal nog niet gevonden. Het moest nog wat leren. Het leerde dat stappen enkel met vallen en opstaan leert. Het leerde dat jet dansen kaarsvlammetje met rust moest laten en dat geurige rozen ook doornen hebben. Het leerde allerlei verdrietjes kennen.

En op een dag spiegelde het zich in de teruggevonden gouden bal. Dan begon de terugreis en de Engel die kwam weer en zou hem veilig terug naar het hemelhuis brengen.

De wind gaf hem zijn vleugels terug (voor de mama en de papa beneden was het een stormachtig verdriet). Aan de maan deed hij zijn verhaal over de heldere stemmen en de doffe tonen wanneer er leugens werden verteld. Deze gaf hem zijn zilveren hemeljurkje terug. (en beneden waren de ogen van de ouders gevuld met tranen) Moeder zon was blij hem weer te zien en het mensenkindje vertelde over de warme woorden van moeder en vader en de warmte van de kachel, hoe warm het onder mensen kon zijn en soms ook koel… Het kreeg meteen zijn hemelkroontje terug. Nu werd er op aarde een zonnestraaltje minder gevoeld (het was alsof de zon uit het hart van moeder en vader verdween.)

Zo kwam het mensenkindje dichter en dichter bij de hemelpoort. De sterrenkinderen zaten ongeduldig te wachten op wat hen was beloofd. Het mensenkindje deed zijn verhaal over kerstmis en de lichtjes in de boom. Over de vonken in de ogen van de mensen als ze vol liefde tegen elkaar spraken maar ook over het uitgedoofde licht. Er werd enorm gefluisterd en de sterren gaven het kindje zijn hemelse krullen terug. (Voor de vader en de moeder beneden leken alle lichten aan de hemel uitgedoofd). Het duurde een tijdje eer ze zagen dat de hemel een nieuwe glans had gekregen? Het deed hen aan hun gestorven kindje denken.

En langzaam kwam er een nieuwe warmte in hun hart, want nu wisten ze dat hun kindje de hemel had bewogen. In de hemel was er een kindje terug van weg geweest. Het vertelde hoe goed het op aarde kon zijn. Elk kindje dat nu geboren wordt, heeft het verhaal van dit hemelkindje gehoord en allemaal willen ze de goede aarde leren kennen.”

 

Mijn hemelkindje, mijn Rytseke, had iemand mij kort voor of kort nadat jij terug een hemelkindje zou worden gezegd dat ik ooit nog warmte in mijn hart zou voelen, dat ik ooit nog zou glimlachen, laat staan schaterlachen, dat ik ooit nog zou van iets zou kunnen genieten, dat ik ooit nog gelukkig zou zijn,… zou ik gezegd hebben: “No way!!!” Hoe zou dat ooit weer kunnen als ik het liefste wat ik ooit zag zou hebben moeten laten gaan? En toch,… Met vallen en opstaan, met de nodige warmte rond me, met papa, je broers en je zus naast me, met jou voor altijd in mijn hart, lukt me dat. Echt waar!!!

 

Mijn schatteke, mijn bolleke, mijn bengelke, mijn engelke, mijn goudklompke,… Ik hou van jou, niet zomaar, maar zoooooooo ontzettend en intens veel!! Voor altijd en overal!

Want ik ben en blijf,…

Ook voor altijd…

Jouw mama XXXX…………..bouw2006 123.jpgDSC02920.JPGDSCN2760.JPGDSCN4478.JPGDSCN4448.JPG

21:17 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-12-11

Op deze laatste dag van het jaar...

Dag mijn allerliefste schatteke,

 

Wat is het lang geleden dat ik hier op dit blogje nog eens wat schreef. Zoals ik het je de vorige keer zei… Dit blogje kwam er omdat ik het nodig had om vooruit te geraken. Stilletjes aan vond ik een weg om weer gelukkig te zijn, ook zonder dat ik hier wekelijks moest langs komen. En jij weet dat wij onze dagelijkse gesprekjes nog steeds hadden. Gewoon jij en ik, in alle stilte, zonder oren die mee luisterenden of zonder ogen die mee lazan. Die waren dikwijls met een glimlach, maar ook dikwijls met tranen.

We zijn de laatste uren van het jaar 2011 ingegaan. Er zijn veel mooie dingen gebeurd in dit jaar, maar ook heel wat zaken die niet zo mooi waren. En dan heb ik het niet alleen over zaken, gebeurtenissen die ik niet in de hand had, maar dingen die ik wel in de hand had. Het is een nogal turbulent jaar geweest en dat heb ik vooral aan mezelf te danken. Het mooie dat daaruit voortgevloeid is, is dat ik nu nog meer besef hoeveel geluk ik wel heb. Het kan vreemd klinken… Ik heb al zoveel tegenslagen gekend en toch kan ik me echt een gelukzak noemen. Ik heb papa, met wie ik al 19j lief en leed deel, die ik ongelofelijk graag zie, die mij ongelofelijk graag ziet. Hij is mijn soulmate. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik in dit leven naast hem mag staan en dat hij ook nog steeds naast mij wil staan. En ik heb Arjen die er af en toe voor zorgt dat ik niet te veel rust, dat ik niet in slaap val. Ik heb jou, mijn engeltje, die ik zo graag nog hier in m’n armen zou houden maar die wel altijd bij me is, gelijk waar en gelijk wanneer. Ik heb Jinte, die me meer en meer aan mezelf herinnert toen ik een jaar of 7 was, die ook het zorgende in zich heeft, die ook een duidelijk eigen idee heeft en dat heel erg duidelijk maakt, die ook een nogal (vooral innerlijk) onrustige ziel heeft,… Ik heb Tieme die de spring-in-’t veld is, die ervoor zorgt dat we elke dag met een lach kunnen beginnen, die (en daar herken ik ook zoveel van jou in) op en top geniet van het leven, die zich niet laat opjagen, die nog steeds met me wil trouwen en die ermee dreigt mijn prins niet meer te zijn als ik eens boos op hem ben ;-). Ik heb mijn vrienden en vriendinnen, die ook afgelopen jaar duidelijk gemaakt hebben dat ze er voor me zijn door dik en dun, in goede en kwade dagen!!! En ik heb mijn familie, waar ook jij nog steeds je plaats hebt. Ik heb mijn werk, die me voldoening geeft, die me uitdaging blijft geven. En ik heb mijn hobbies die ik, mits er toch wat minder tijd in te steken, nog steeds kan blijven doen. En schat, ik heb mijn nieuwe lijf, die me op en top vrouw laat voelen, waar ik nu gelukkig mee ben, die ervoor zorgt dat ik nu met opgeheven hoofd kan laten zien wie ik echt ben! Dus ben ik gelukkig? JA!!!

Schat, jij weet dat noch papa noch ik grote feestvierders zijn. Niet tijdens het jaar, maar al zeker niet tijdens deze eindejaarsperiode. Voor we kinderen hadden, of voor we van jou afscheid hadden moet nemen , was dit al zo,… Maar sinds 2008 is het een periode die ik het liefst van de kalender zou willen schrappen. Het is een tijd van ‘gezellig’ samenzijn. Wij kunnen nooit meer ‘samen’ zijn, hier zal altijd een lege stoel zijn. En hoe we ook ons best doen om je er op de één of andere manier bij te betrekken, er komt altijd verdriet en gemis bij. Verdriet en gemis om jou, om opa, om meme, om pepe,… En hoewel ik van geen enkel verdriet iets wil afdoen,… Verdriet om gemis van ouders en grootouders kan veel pijn doen,… Maar verdriet om het gemis van je kind, van iemand waarnaar je zo verlangd hebt, die je 9 maanden (in jouw geval maar net geen 8)  gedragen hebt, die je ongelofelijk graag ziet, die je ondanks je beschermende vleugels en zo hard voor vocht, toch moest laten gaan,… Dat verdriet is nog steeds onbeschrijfelijk. Ik doe zo mijn best om deze dagen te ‘overleven’ en dankzij mijn gezin en mijn naaste omgeving, lukt me dat net.

Mijn lieve Rytseke, heel geregeld tijdens het jaar, maar heel speciaal op deze dagen, denk ik aan veel van jouw sterrenvriendjes, hun ouders, brussen,… Er zijn er jammer genoeg weer heel wat bij gekomen. Ik hoop dat jullie tijdens deze periode extra dicht staan bij wie jullie zo missen. Ik voel je dicht, ik voel opa dicht,… Maar toch schatteke, tranen zijn er…

Papa is gisteren nog eens in UZ Gent geweest. Hij vond het voor zichzelf noodzakelijk nog eens op 3K6 te zijn. Omdat alles nu verhuisd is naar het nieuwe gebouw stond daar alles leeg. Heel de K6 is verlaten, stil,…Eigenlijk wil ik het woord ‘doods’ niet gebruiken, maar toch doe ik het. De bedrijvigheid die er 4 jaar geleden was, was compleet weg. Het was er altijd zo ontzettend druk. En nu staat alles leeg,… Papa is zelfs op jouw bmt-kamer geweest. Hij heeft gestaan op de plek waar jouw bed stond… Oh, schat, wat zou ik geld geven om nog even naar toen terug te gaan. Het was een angstige tijd. Jij vocht zo, wij vochten met je mee zoveel we konden. We hebben er vaak geglimlacht, maar vooral gehuild. We hebben er gebeden, gesmeekt,… Maar je was er nog. Ik kon je stem nog horen, ik kon je nog in mijn armen nemen, ik kon nog je tranen drogen, ik kon je handjes nog vasthouden, ik kon nog een spelletje met je spelen als je niet te ziek was, we konden nog samen naar een filmpje kijken,… Wat zou ik dat alles nog zo graag met je willen doen… Ik zou niet gekund hebben wat papa gisteren deed. Ik herinner me nog dat ik op 3K6 enkele bestelde boeken binnen bracht. Hoewel ik echt de mogelijkheid had om gewoon op de afdeling eens rond te wandelen, enkele mensen te gaan groeten, nog eens aan het raam van jouw kamer te gaan staan, nog eens de ouderkeuken binnen te gaan,… Ik geraakte toen niet verder dan de balie van het onthaal. Ik kon het gewoon niet. Hoewel 3K6 drie maanden lang onze ‘thuis’ was, toch kon ik het toen niet. En ik heb eigenlijk nooit spijt gehad van het feit dat ik er nadien nooit meer geweest ben.

Mijn lieve, lieve Rytseke, ik moet je niet vragen om het komende jaar ook weer dicht bij ons te zijn. Ik weet dat dat zo zal zijn. Blijf samen met opa, meme en pepe je handen boven ons houden, net zoals jullie dat het afgelopen jaar heel duidelijk hebben gedaan. En als het even kan, schat, laat de regen nog even wachten want vanavond laten we een wensballon voor je op.

En ik neem me voor om mij nog meer bewust te zijn van mijn geluk… en van 1,5l. water per dag te drinken J

Ik hou van, je mijn allerliefste goedklompke,… Overal en altijd…

Want ik ben en blijf,

Voor altijd…

Jouw mama XXXXXXXXX…………DSCN4057.JPGDSCN4781.JPGPierke en ik.jpgIMG_0001.JPG

15:13 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-08-11

Tot...

Dag mijn lieve Rytseke,

 

Een dagje later dan gepland,…

Onze vakantie in De Haan zit er op. We hebben niet echt geluk gehad met het weer, maar dat heeft ons niet belet van het toch leuk te maken en te zorgen voor echt vakantie-gevoel. Voor je kleinste broer en je zus was het eigenlijk al genoeg van in het vakantiehuisje te zijn. Gewoon daar zijn, daar in het stapelbed te slapen, er op straat te kunnen fietsen, krijten, andere kindjes leren kennen,… Dat is voor hen al vakantie. Ook het tijdloos leven. Opstaan als we uitgeslapen zijn, eten als we honger hebben, doen waar we zin in hebben, niet echt plannen maar het gewoon leuk maken en de activiteiten laten afhangen van het moment. We hebben niet echt regen gehad, maar het was wel erg bewolkt en koud. Dat heeft ons niet belet veel te fietsen en te wandelen. We zijn bij de boer geraakt, hebben er verse melk, boter, eieren en aardbeien gekocht, naar zijn ‘schaapvarkens’ gekeken, de paarden en pony’s gestreeld, we zijn gaan zwemmen in het subtropisch zwembad, we hebben met de go-cars gereden, een bezoek gebracht aan Oostende waar we Arjen tegen het lijf liepen, verse lagoustientjes kochten, papa en Tieme een excursie maakten met de boot terwijl Jinte en ik liever niet de rest van de dag met een spuugzakje voor ons moeten zittenJ en dus liever wat wandelden op de pier en kijken naar de vissers en de boten. Omdat het weer niet denderend was, zijn we ruim 2 dagen terug gekeerd naar huis omdat we toch ook wat tijd wilden doorbrengen op de paraclub in Moorsele. Het was springweek, maar niet echt springweer. Enkel de heel ervaren springers konden de lucht in. Maar daar hoor ik dus (nog) niet bij. Omdat ik er toch was heb ik mij wat toegespitst op het leren plooien van de parachute, wat toch ook moet gebeuren. Woensdagavond speelde er de band die papa wou zien. De bassist speelt ook samen met papa in zijn band. ’t Was echt super! Enorm ambiance! Papa en ik hebben er heel erg van genoten en zijn er ’s nachts ook blijven slapen in ons (geleend) tentje. Hoewel het echt super was, voelden papa en ik toch dat we geen jonge 20-ers meer zijn. Het heeft toch enkele dagen geduurd tegen dat ik gerecupereerd was. Nog een geluk dat het weer het niet toeliet om te springen, ik weet niet of ik helder genoeg geweest zou zijn. We zijn nog een kleine 2 dagen terug gekeerd naar de zee, maar weer in de kou en onder dikke, donkere wolken. Maar als we vragen aan de kinderen of ze het leuk vonden, is hun antwoord volmondig ‘ja’. En daar sluiten papa en ik ons bij aan. Ook voor Arjen is het leuk geweest. Hij heeft zich heel erg geamuseerd op kamp, vond het ook super, maar was ook blij van terug thuis te zijn. Zondag werd het dan uiteindelijk toch beter weer en heb ik, om de springweek toch ook mooi te kunnen afsluiten, toch 2 keer kunnen springen. Level 3 heb ik uiteindelijk dan toch gehaald. Level 4, die op de grond goed lukte, is in de lucht niet zo goed geweest. Ik had een goede exit, lag eerst vrij stabiel, maar gleed toen wat weg, begon toen uiteindelijk rondjes te draaien die steeds sneller en sneller gingen. Hoewel ik in mn hoofd echt wel wist wat ik moest doen om terug stabiel te komen(welven/archen), lukte het me niet. Nu, mijn jumpmaster heeft dus moeten werken voor zn geld en heeft me toch kunnen stoppen. Ik heb toen zelf nog afgezwaaid op de juiste hoogte, getrokken en een mooie landing gemaakt. Ik was wel heel erg geschrokken en moest toch wat bekomen. En even is het door mijn hoofd geschoten: “Els, stop ermee! Dit is te gevaarlijk!” En toch ga ik door. Ik weet op wat ik moet werken, kan dit thuis een beetje trainen, wat ik ook doe en probeer het de volgende sprong beter te doen.

Lieve, lieve schat,… Het is al even dat het in mn hoofd speelt,… Weet je,… Op 2 februari 2009, bijna een jaar nadat jij naar opa vertrok, heb ik dit blogje aangemaakt. Ik deed dat voor mezelf. Behalve dat ik nog geen uitgever gevonden had en er nog heel wat correcties moesten aangebracht worden, was mijn (ons) boek af. Ik was nog steeds niet terug aan het werk. Ik was nog zo zoekende naar hoe ik mijn leven, nadat het zo ontzettend door elkaar was geschud, opnieuw zou gaan oriënteren. Zoooo ontzettend lang hebben papa en ik op jou moeten wachten, de zwangerschap was er één van opeenvolgende angstige dagen want elke dag kon ik je verliezen. Uiteindelijk was je er toch en konden we zo van je schoonheid, je zachtheid, je opgewekte humeur (behalve ’s morgens ;-)) en je ontzettend groot en fijn gevoel voor humor genieten. En dan, bijna 6 jaar nadat je het levenslicht zag, zagen we datzelfde licht ook terug bij je uitgaan. Op dat moment stort je wereld in elkaar. Op dat moment is je hart schijnbaar onherstelbaar kapot. Op dat moment is het enige wat je wil achterna gaan. En ik heb het al eerder geschreven, enkel papa en je broertjes en zusje hebben mij hiervan kunnen weerhouden. Het schrijven van mijn boek heeft ontzettend veel opgevangen. Ook dit blogje,…

En nu, mijn lieve Rytse, 3,5 jaar nadat je vertrok, voel ik dat ik opnieuw een weg gevonden heb. Hoewel ik nog steeds met je opsta en nog steeds met je ga slapen, hoewel ik nog steeds vaak tranen voel als ik aan je denk of als ik naar je foto kijk, hoewel ik je nog steeds zo ontzettend mis,… Als ik met je opsta is het met een fijn gevoel en weet ik dat ik de komende dag ook weer niet alleen zal zijn. Als ik met je ga slapen en heb ik steeds ‘mijn klapke’ met jou, ons momentje, waarin ik je dank voor de leuke momenten, je dank om me een duwtje in de rug te geven bij de minder mooie of moeilijke momenten, waarin ik je dank om steeds mijn lieve venteke en bij me te zijn. Als ik tranen heb, weet ik dat het is omdat ik jouw fysieke aanwezigheid zo mis, jouw stemmetje, jouw lach en voel ik me klein en soms ook wel zwak. Maar mijn overtuiging dat er zoveel meer is dan fysieke aanwezigheid helpt me daar dan door en kan ook weer zorgen voor een glimlach en een warm en dankbaar gevoel. Ondanks en dankzij dit alles kan ik me nu echt wel een gelukkige vrouw noemen. Ik heb een kruis te dragen, net zoals iedereen. Het ene kruis is echter al wat zwaarder dan het andere. Het heeft geen zin te gaan vergelijken, te denken dat het andere lichter is dan het mijne. Het helpt niemand vooruit me te gaan wentelen in zelfmedelijden. Ik moet zorgen voor mezelf, voor mijn eigen geluk.  Dat probeer en ik vind dat ik daar redelijk in slaag. Ik ben er zeker van dat jij wil dat ik weer gelukkig ben en langzaamaan, met vallen en opstaan ben ik op dit punt gekomen. En ja, ik ben me er ook heel erg van bewust dat er opnieuw minder gelukkige momenten zullen komen. Maar de ervaring heeft me ondertussen geleerd dat ik die toch ook weer overleef.

Lieve schat, dit blogje heeft me geholpen te komen op een punt waar ik nu ben. Ik heb er me op betrapt dat het schrijven op dit blogje een opdracht geworden is, en dat is nooit de bedoeling geweest. Het was/is een hulpmiddel. En zijn hulpmiddelen er niet om stillaan af te bouwen als je ze niet meer nodig hebt? Ik zeg niet dat ik dit blogje niet meer nodig heb, alleen wil ik de regelmaat afbouwen. Ik laat het open staan voor wanneer ik het weer even nodig heb.

Schatteke, dat wil niet zeggen dat ik jou niet meer nodig heb. Ik zal je altijd nodig hebben! Maar ik heb er vertrouwen in dat je er ook altijd bent. En ik weet ook dat, wie dit blogje die hele tijd zou trouw heeft gevolgd jou nooit zal vergeten en daar ben ik hen ook zo ontzettend dankbaar voor.

Dus, mijn Bolle, tot vanavond als ik ga slapen, tot morgen als ik opsta, tot straks als ik je naam weer eens uitspreek, tot in de lucht als ik je naam roep als mijn parachute open hangt en ik me weer even zo dicht bij je voel, tot op dit blogje als ik er nood aan heb, tot  steeds, tot altijd, tot,…

Ik hou van je,… mijn allerallerallerliefste schattebol, zo onnoemelijk veel!!!

Want ik ben ben blijf,…

Voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXXXXX…………….5.jpg

14:02 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-07-11

Mijn Rytseke, voor altijd...

Dag mijn lieve, lieve venteke,

 

Nog 1 dagje werken en ook mama is in verlof. Ik kijk er zo naar uit. Hoewel ik mijn werk erg graag doe,… Ik precies nog nooit zo naar vakantie verlangd als nu. Het slechte herfstweer zorgt er echter voor dat het vakantiegevoel eigenlijk nog heel ver weg is. En donderdag vertrekken we al naar zee. Jinte en Tieme kijken er zo ontzettend naar uit. Arjen brachten we afgelopen zaterdag al naar zijn kamp, dus hij zal wel in vakantiesfeer zijn. Nu, papa en ik zullen ons uiterste best doen om het Jinte en Tieme en ook onszelf toch wat naar onze zin te maken. Als het weer echt te slecht is zullen we wat indoor-activiteiten doen. Tante Jo en nonkel Claus vertelden ons dat er in de buurt van het vakantiehuisje een  boer woont waar je elke dag verse melk kan gaan halen. Je kan er ook koeien melken. Dat zal dus onze dagelijkse eerste activiteit zijn: naar de boer om verse melk. We gaan ook een dagje zwemmen in het subtropisch zwembad, en we gaan eens naar De Sierk waar je zus en je broer circuskunsten kunnen leren. We gaan met de go-car rijden en ook wel eens op restaurant. En we gaan ook de reis eens onderbreken om de 27ste nog een sprongetje te wagen in Moorsele en ’s avonds is er op de paraclub een optreden dat papa ook wel graag eens wil zien. En als het weer een beetje mee zit zullen we er ook kamperen.

Papa is al in verlof. Het was afgelopen vrijdag zijn laatste werkdag. Vandaag zijn Jinte en Tieme toch nog eens naar De Warande gegaan omdat papa hier wat wou opruimen en wat klusjes opknappen. Weet je, schat, vanmorgen moest ik voor één van mijn cliënten op zijn stageplaats zijn voor ene eindevaluatie. Toen ik terug op het werk kwam lag er een belegd broodje met garnaalsla,  een carré confituurke en blikje cola lemon. Mijn collega zei dat papa dat was komen brengen omdat ik mijn boterhammen vergeten was. En toen ik vanavond thuiskwam was het eten klaar, waren de bedden verschoond, was de was en strijk gedaan en was het huis schoon. Hij hielp me nog met de kleintjes in bad te stoppen en vertrok toen naar Tom en Tine hun huis om er nog wat in verder te werken zodat ze over een week of 2 kunnen verhuizen m et hun kleine gezinnetje. Weet je, schat,… JE HEBT EEN PAPA UIT DE 1000!!! En ik zie hem doodgraag. Ik ben hem erg dankbaar voor alles wat hij voor ons allemaal doet. Hij werkt slag om slinger en toch doet hij er ook alles voor om iedereen in zijn gezin zoveel mogelijk te behagen. Soms voel ik me wel schuldig. Ik ben helemaal niet huishoudelijk aangelegd, ben eerder nogal slordig en het steekt allemaal niet zo nauw. En soms ben ik nogal egoïstisch en durf ik nogal sterk opkomen voor mezelf. En als ik echt iets wil dan krijg ik het ook. Papa en ik kennen elkaar nu al 18 jaar, waarvan bijna 17 jaar getrouwd. En hoewel het niet altijd makkelijk geweest is en we samen al heel wat hoge toppen en diepe dalen kenden, al heel wat stormen en hittegolven doormaakten, we al samen ontzettend veel gelachen en ook ontzettend veel gehuild hebben,… Ik zou zo weer voor jouw papa kiezen. Hij is niet perfect. Ik ben niet perfect. En zolang de liefde die we voor elkaar voelen groter is dan de ergernis aan elkaars mindere kantjes zit het goed. Ik wil oud worden met je papa want voor mij is hij de beste!!!

Weet je, schatteke, De laatste tijd leer ik nogal wat nieuwe mensen kennen. We hebben het dan vaak over onze hobby’s, ons werk en ook onze kinderen. Veel van hen vragen dan hoeveel kinderen ik heb. Ik vind dat altijd zo ontzettend moeilijk. Ik heb 4 kinderen. Ik zal altijd 4 kinderen hebben. En elk van mijn kinderen, ook jij, weet dat ik hun mama ben. Maar schatteke, dikwijls zijn die gesprekken echt wel gezellig en geniet ik er ook van. En eerlijk gezegd, heb ik dan ook meestal gezegd dat ik 3 kinderen heb. En vanals ik het uitgesproken heb denk ik aan jou en zeg dan tegen jou: “Rytseke, jij weet wel waarom ik dat zeg.” Ik heb niet altijd zin om een domper op de sfeer te zetten of om medelijden op te wekken of om het hele verhaal te doen. Hoewel ik nog steeds zo ontzettend trots ben op het feit dat jij mijn zoon bent en ik nooit of te nimmer de bedoeling heb je weg te duwen of ‘onzichtbaar’ te maken, … Ik voel me gelukkig nu schat. Ik geniet en ik ben daar blij om. En ik weet dat jij het ook zo wil.

Dus schat, neem je het me niet kwalijk dat ik niet iedereen over je vertel? Als ik de mensen beter leer kennen, komt de tijd wel dat ik het wel doe.

Lieve schat, volgende week zijn we dus op reis en heb ik niet de mogelijkheid iets op dit blogje te zetten. Het zal voor de zondag of maandag er op zijn (31/7 of 1/8). Ga je met ons mee? En als het even kan zouden we wel blij zijn met toch een beetje droog weer, niet te veel wind en hopelijk zien we de zon toch ook af en toe.

 

Ik hou van je, mijn lieve Rytseke,

Altijd en overal,

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXX……………….

21:58 Gepost door Els, mama van *Rytse, voor altijd... | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende