Rytse

Dag mijn allerliefste schatteke,

Wat is het lang geleden dat ik hier op dit blogje nog eens wat schreef. Zoals ik het je de vorige keer zei… Dit blogje kwam er omdat ik het nodig had om vooruit te geraken. Stilletjes aan vond ik een weg om weer gelukkig te zijn, ook zonder dat ik hier wekelijks moest langs komen. En jij weet dat wij onze dagelijkse gesprekjes nog steeds hadden. Gewoon jij en ik, in alle stilte, zonder oren die mee luisterenden of zonder ogen die mee lazan. Die waren dikwijls met een glimlach, maar ook dikwijls met tranen.

We zijn de laatste uren van het jaar 2011 ingegaan. Er zijn veel mooie dingen gebeurd in dit jaar, maar ook heel wat zaken die niet zo mooi waren. En dan heb ik het niet alleen over zaken, gebeurtenissen die ik niet in de hand had, maar dingen die ik wel in de hand had. Het is een nogal turbulent jaar geweest en dat heb ik vooral aan mezelf te danken. Het mooie dat daaruit voortgevloeid is, is dat ik nu nog meer besef hoeveel geluk ik wel heb. Het kan vreemd klinken… Ik heb al zoveel tegenslagen gekend en toch kan ik me echt een gelukzak noemen. Ik heb papa, met wie ik al 19j lief en leed deel, die ik ongelofelijk graag zie, die mij ongelofelijk graag ziet. Hij is mijn soulmate. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik in dit leven naast hem mag staan en dat hij ook nog steeds naast mij wil staan. En ik heb Arjen die er af en toe voor zorgt dat ik niet te veel rust, dat ik niet in slaap val. Ik heb jou, mijn engeltje, die ik zo graag nog hier in m’n armen zou houden maar die wel altijd bij me is, gelijk waar en gelijk wanneer. Ik heb Jinte, die me meer en meer aan mezelf herinnert toen ik een jaar of 7 was, die ook het zorgende in zich heeft, die ook een duidelijk eigen idee heeft en dat heel erg duidelijk maakt, die ook een nogal (vooral innerlijk) onrustige ziel heeft,… Ik heb Tieme die de spring-in-’t veld is, die ervoor zorgt dat we elke dag met een lach kunnen beginnen, die (en daar herken ik ook zoveel van jou in) op en top geniet van het leven, die zich niet laat opjagen, die nog steeds met me wil trouwen en die ermee dreigt mijn prins niet meer te zijn als ik eens boos op hem ben ;-). Ik heb mijn vrienden en vriendinnen, die ook afgelopen jaar duidelijk gemaakt hebben dat ze er voor me zijn door dik en dun, in goede en kwade dagen!!! En ik heb mijn familie, waar ook jij nog steeds je plaats hebt. Ik heb mijn werk, die me voldoening geeft, die me uitdaging blijft geven. En ik heb mijn hobbies die ik, mits er toch wat minder tijd in te steken, nog steeds kan blijven doen. En schat, ik heb mijn nieuwe lijf, die me op en top vrouw laat voelen, waar ik nu gelukkig mee ben, die ervoor zorgt dat ik nu met opgeheven hoofd kan laten zien wie ik echt ben! Dus ben ik gelukkig? JA!!!

Schat, jij weet dat noch papa noch ik grote feestvierders zijn. Niet tijdens het jaar, maar al zeker niet tijdens deze eindejaarsperiode. Voor we kinderen hadden, of voor we van jou afscheid hadden moet nemen , was dit al zo,… Maar sinds 2008 is het een periode die ik het liefst van de kalender zou willen schrappen. Het is een tijd van ‘gezellig’ samenzijn. Wij kunnen nooit meer ‘samen’ zijn, hier zal altijd een lege stoel zijn. En hoe we ook ons best doen om je er op de één of andere manier bij te betrekken, er komt altijd verdriet en gemis bij. Verdriet en gemis om jou, om opa, om meme, om pepe,… En hoewel ik van geen enkel verdriet iets wil afdoen,… Verdriet om gemis van ouders en grootouders kan veel pijn doen,… Maar verdriet om het gemis van je kind, van iemand waarnaar je zo verlangd hebt, die je 9 maanden (in jouw geval maar net geen 8)  gedragen hebt, die je ongelofelijk graag ziet, die je ondanks je beschermende vleugels en zo hard voor vocht, toch moest laten gaan,… Dat verdriet is nog steeds onbeschrijfelijk. Ik doe zo mijn best om deze dagen te ‘overleven’ en dankzij mijn gezin en mijn naaste omgeving, lukt me dat net.

Mijn lieve Rytseke, heel geregeld tijdens het jaar, maar heel speciaal op deze dagen, denk ik aan veel van jouw sterrenvriendjes, hun ouders, brussen,… Er zijn er jammer genoeg weer heel wat bij gekomen. Ik hoop dat jullie tijdens deze periode extra dicht staan bij wie jullie zo missen. Ik voel je dicht, ik voel opa dicht,… Maar toch schatteke, tranen zijn er…

Papa is gisteren nog eens in UZ Gent geweest. Hij vond het voor zichzelf noodzakelijk nog eens op 3K6 te zijn. Omdat alles nu verhuisd is naar het nieuwe gebouw stond daar alles leeg. Heel de K6 is verlaten, stil,…Eigenlijk wil ik het woord ‘doods’ niet gebruiken, maar toch doe ik het. De bedrijvigheid die er 4 jaar geleden was, was compleet weg. Het was er altijd zo ontzettend druk. En nu staat alles leeg,… Papa is zelfs op jouw bmt-kamer geweest. Hij heeft gestaan op de plek waar jouw bed stond… Oh, schat, wat zou ik geld geven om nog even naar toen terug te gaan. Het was een angstige tijd. Jij vocht zo, wij vochten met je mee zoveel we konden. We hebben er vaak geglimlacht, maar vooral gehuild. We hebben er gebeden, gesmeekt,… Maar je was er nog. Ik kon je stem nog horen, ik kon je nog in mijn armen nemen, ik kon nog je tranen drogen, ik kon je handjes nog vasthouden, ik kon nog een spelletje met je spelen als je niet te ziek was, we konden nog samen naar een filmpje kijken,… Wat zou ik dat alles nog zo graag met je willen doen… Ik zou niet gekund hebben wat papa gisteren deed. Ik herinner me nog dat ik op 3K6 enkele bestelde boeken binnen bracht. Hoewel ik echt de mogelijkheid had om gewoon op de afdeling eens rond te wandelen, enkele mensen te gaan groeten, nog eens aan het raam van jouw kamer te gaan staan, nog eens de ouderkeuken binnen te gaan,… Ik geraakte toen niet verder dan de balie van het onthaal. Ik kon het gewoon niet. Hoewel 3K6 drie maanden lang onze ‘thuis’ was, toch kon ik het toen niet. En ik heb eigenlijk nooit spijt gehad van het feit dat ik er nadien nooit meer geweest ben.

Mijn lieve, lieve Rytseke, ik moet je niet vragen om het komende jaar ook weer dicht bij ons te zijn. Ik weet dat dat zo zal zijn. Blijf samen met opa, meme en pepe je handen boven ons houden, net zoals jullie dat het afgelopen jaar heel duidelijk hebben gedaan. En als het even kan, schat, laat de regen nog even wachten want vanavond laten we een wensballon voor je op.

En ik neem me voor om mij nog meer bewust te zijn van mijn geluk… en van 1,5l. water per dag te drinken J

Ik hou van, je mijn allerliefste goedklompke,… Overal en altijd…

Want ik ben en blijf,

Voor altijd…

Jouw mama XXXXXXXXX…………

Dag mijn lieve Rytseke,

Een dagje later dan gepland,…

Onze vakantie in De Haan zit er op. We hebben niet echt geluk gehad met het weer, maar dat heeft ons niet belet van het toch leuk te maken en te zorgen voor echt vakantie-gevoel. Voor je kleinste broer en je zus was het eigenlijk al genoeg van in het vakantiehuisje te zijn. Gewoon daar zijn, daar in het stapelbed te slapen, er op straat te kunnen fietsen, krijten, andere kindjes leren kennen,… Dat is voor hen al vakantie. Ook het tijdloos leven. Opstaan als we uitgeslapen zijn, eten als we honger hebben, doen waar we zin in hebben, niet echt plannen maar het gewoon leuk maken en de activiteiten laten afhangen van het moment. We hebben niet echt regen gehad, maar het was wel erg bewolkt en koud. Dat heeft ons niet belet veel te fietsen en te wandelen. We zijn bij de boer geraakt, hebben er verse melk, boter, eieren en aardbeien gekocht, naar zijn ‘schaapvarkens’ gekeken, de paarden en pony’s gestreeld, we zijn gaan zwemmen in het subtropisch zwembad, we hebben met de go-cars gereden, een bezoek gebracht aan Oostende waar we Arjen tegen het lijf liepen, verse lagoustientjes kochten, papa en Tieme een excursie maakten met de boot terwijl Jinte en ik liever niet de rest van de dag met een spuugzakje voor ons moeten zittenJ en dus liever wat wandelden op de pier en kijken naar de vissers en de boten. Omdat het weer niet denderend was, zijn we ruim 2 dagen terug gekeerd naar huis omdat we toch ook wat tijd wilden doorbrengen op de paraclub in Moorsele. Het was springweek, maar niet echt springweer. Enkel de heel ervaren springers konden de lucht in. Maar daar hoor ik dus (nog) niet bij. Omdat ik er toch was heb ik mij wat toegespitst op het leren plooien van de parachute, wat toch ook moet gebeuren. Woensdagavond speelde er de band die papa wou zien. De bassist speelt ook samen met papa in zijn band. ’t Was echt super! Enorm ambiance! Papa en ik hebben er heel erg van genoten en zijn er ’s nachts ook blijven slapen in ons (geleend) tentje. Hoewel het echt super was, voelden papa en ik toch dat we geen jonge 20-ers meer zijn. Het heeft toch enkele dagen geduurd tegen dat ik gerecupereerd was. Nog een geluk dat het weer het niet toeliet om te springen, ik weet niet of ik helder genoeg geweest zou zijn. We zijn nog een kleine 2 dagen terug gekeerd naar de zee, maar weer in de kou en onder dikke, donkere wolken. Maar als we vragen aan de kinderen of ze het leuk vonden, is hun antwoord volmondig ‘ja’. En daar sluiten papa en ik ons bij aan. Ook voor Arjen is het leuk geweest. Hij heeft zich heel erg geamuseerd op kamp, vond het ook super, maar was ook blij van terug thuis te zijn. Zondag werd het dan uiteindelijk toch beter weer en heb ik, om de springweek toch ook mooi te kunnen afsluiten, toch 2 keer kunnen springen. Level 3 heb ik uiteindelijk dan toch gehaald. Level 4, die op de grond goed lukte, is in de lucht niet zo goed geweest. Ik had een goede exit, lag eerst vrij stabiel, maar gleed toen wat weg, begon toen uiteindelijk rondjes te draaien die steeds sneller en sneller gingen. Hoewel ik in mn hoofd echt wel wist wat ik moest doen om terug stabiel te komen(welven/archen), lukte het me niet. Nu, mijn jumpmaster heeft dus moeten werken voor zn geld en heeft me toch kunnen stoppen. Ik heb toen zelf nog afgezwaaid op de juiste hoogte, getrokken en een mooie landing gemaakt. Ik was wel heel erg geschrokken en moest toch wat bekomen. En even is het door mijn hoofd geschoten: “Els, stop ermee! Dit is te gevaarlijk!” En toch ga ik door. Ik weet op wat ik moet werken, kan dit thuis een beetje trainen, wat ik ook doe en probeer het de volgende sprong beter te doen.

Lieve, lieve schat,… Het is al even dat het in mn hoofd speelt,… Weet je,… Op 2 februari 2009, bijna een jaar nadat jij naar opa vertrok, heb ik dit blogje aangemaakt. Ik deed dat voor mezelf. Behalve dat ik nog geen uitgever gevonden had en er nog heel wat correcties moesten aangebracht worden, was mijn (ons) boek af. Ik was nog steeds niet terug aan het werk. Ik was nog zo zoekende naar hoe ik mijn leven, nadat het zo ontzettend door elkaar was geschud, opnieuw zou gaan oriënteren. Zoooo ontzettend lang hebben papa en ik op jou moeten wachten, de zwangerschap was er één van opeenvolgende angstige dagen want elke dag kon ik je verliezen. Uiteindelijk was je er toch en konden we zo van je schoonheid, je zachtheid, je opgewekte humeur (behalve ’s morgens ;-)) en je ontzettend groot en fijn gevoel voor humor genieten. En dan, bijna 6 jaar nadat je het levenslicht zag, zagen we datzelfde licht ook terug bij je uitgaan. Op dat moment stort je wereld in elkaar. Op dat moment is je hart schijnbaar onherstelbaar kapot. Op dat moment is het enige wat je wil achterna gaan. En ik heb het al eerder geschreven, enkel papa en je broertjes en zusje hebben mij hiervan kunnen weerhouden. Het schrijven van mijn boek heeft ontzettend veel opgevangen. Ook dit blogje,…

En nu, mijn lieve Rytse, 3,5 jaar nadat je vertrok, voel ik dat ik opnieuw een weg gevonden heb. Hoewel ik nog steeds met je opsta en nog steeds met je ga slapen, hoewel ik nog steeds vaak tranen voel als ik aan je denk of als ik naar je foto kijk, hoewel ik je nog steeds zo ontzettend mis,… Als ik met je opsta is het met een fijn gevoel en weet ik dat ik de komende dag ook weer niet alleen zal zijn. Als ik met je ga slapen en heb ik steeds ‘mijn klapke’ met jou, ons momentje, waarin ik je dank voor de leuke momenten, je dank om me een duwtje in de rug te geven bij de minder mooie of moeilijke momenten, waarin ik je dank om steeds mijn lieve venteke en bij me te zijn. Als ik tranen heb, weet ik dat het is omdat ik jouw fysieke aanwezigheid zo mis, jouw stemmetje, jouw lach en voel ik me klein en soms ook wel zwak. Maar mijn overtuiging dat er zoveel meer is dan fysieke aanwezigheid helpt me daar dan door en kan ook weer zorgen voor een glimlach en een warm en dankbaar gevoel. Ondanks en dankzij dit alles kan ik me nu echt wel een gelukkige vrouw noemen. Ik heb een kruis te dragen, net zoals iedereen. Het ene kruis is echter al wat zwaarder dan het andere. Het heeft geen zin te gaan vergelijken, te denken dat het andere lichter is dan het mijne. Het helpt niemand vooruit me te gaan wentelen in zelfmedelijden. Ik moet zorgen voor mezelf, voor mijn eigen geluk.  Dat probeer en ik vind dat ik daar redelijk in slaag. Ik ben er zeker van dat jij wil dat ik weer gelukkig ben en langzaamaan, met vallen en opstaan ben ik op dit punt gekomen. En ja, ik ben me er ook heel erg van bewust dat er opnieuw minder gelukkige momenten zullen komen. Maar de ervaring heeft me ondertussen geleerd dat ik die toch ook weer overleef.

Lieve schat, dit blogje heeft me geholpen te komen op een punt waar ik nu ben. Ik heb er me op betrapt dat het schrijven op dit blogje een opdracht geworden is, en dat is nooit de bedoeling geweest. Het was/is een hulpmiddel. En zijn hulpmiddelen er niet om stillaan af te bouwen als je ze niet meer nodig hebt? Ik zeg niet dat ik dit blogje niet meer nodig heb, alleen wil ik de regelmaat afbouwen. Ik laat het open staan voor wanneer ik het weer even nodig heb.

Schatteke, dat wil niet zeggen dat ik jou niet meer nodig heb. Ik zal je altijd nodig hebben! Maar ik heb er vertrouwen in dat je er ook altijd bent. En ik weet ook dat, wie dit blogje die hele tijd zou trouw heeft gevolgd jou nooit zal vergeten en daar ben ik hen ook zo ontzettend dankbaar voor.

Dus, mijn Bolle, tot vanavond als ik ga slapen, tot morgen als ik opsta, tot straks als ik je naam weer eens uitspreek, tot in de lucht als ik je naam roep als mijn parachute open hangt en ik me weer even zo dicht bij je voel, tot op dit blogje als ik er nood aan heb, tot  steeds, tot altijd, tot,…

Ik hou van je,… mijn allerallerallerliefste schattebol, zo onnoemelijk veel!!!

Want ik ben ben blijf,…

Voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXXXXX…………….

Dag mijn lieve, lieve venteke,

Nog 1 dagje werken en ook mama is in verlof. Ik kijk er zo naar uit. Hoewel ik mijn werk erg graag doe,… Ik precies nog nooit zo naar vakantie verlangd als nu. Het slechte herfstweer zorgt er echter voor dat het vakantiegevoel eigenlijk nog heel ver weg is. En donderdag vertrekken we al naar zee. Jinte en Tieme kijken er zo ontzettend naar uit. Arjen brachten we afgelopen zaterdag al naar zijn kamp, dus hij zal wel in vakantiesfeer zijn. Nu, papa en ik zullen ons uiterste best doen om het Jinte en Tieme en ook onszelf toch wat naar onze zin te maken. Als het weer echt te slecht is zullen we wat indoor-activiteiten doen. Tante Jo en nonkel Claus vertelden ons dat er in de buurt van het vakantiehuisje een  boer woont waar je elke dag verse melk kan gaan halen. Je kan er ook koeien melken. Dat zal dus onze dagelijkse eerste activiteit zijn: naar de boer om verse melk. We gaan ook een dagje zwemmen in het subtropisch zwembad, en we gaan eens naar De Sierk waar je zus en je broer circuskunsten kunnen leren. We gaan met de go-car rijden en ook wel eens op restaurant. En we gaan ook de reis eens onderbreken om de 27^ste nog een sprongetje te wagen in Moorsele en ’s avonds is er op de paraclub een optreden dat papa ook wel graag eens wil zien. En als het weer een beetje mee zit zullen we er ook kamperen.

Papa is al in verlof. Het was afgelopen vrijdag zijn laatste werkdag. Vandaag zijn Jinte en Tieme toch nog eens naar De Warande gegaan omdat papa hier wat wou opruimen en wat klusjes opknappen. Weet je, schat, vanmorgen moest ik voor één van mijn cliënten op zijn stageplaats zijn voor ene eindevaluatie. Toen ik terug op het werk kwam lag er een belegd broodje met garnaalsla,  een carré confituurke en blikje cola lemon. Mijn collega zei dat papa dat was komen brengen omdat ik mijn boterhammen vergeten was. En toen ik vanavond thuiskwam was het eten klaar, waren de bedden verschoond, was de was en strijk gedaan en was het huis schoon. Hij hielp me nog met de kleintjes in bad te stoppen en vertrok toen naar Tom en Tine hun huis om er nog wat in verder te werken zodat ze over een week of 2 kunnen verhuizen m et hun kleine gezinnetje. Weet je, schat,… JE HEBT EEN PAPA UIT DE 1000!!! En ik zie hem doodgraag. Ik ben hem erg dankbaar voor alles wat hij voor ons allemaal doet. Hij werkt slag om slinger en toch doet hij er ook alles voor om iedereen in zijn gezin zoveel mogelijk te behagen. Soms voel ik me wel schuldig. Ik ben helemaal niet huishoudelijk aangelegd, ben eerder nogal slordig en het steekt allemaal niet zo nauw. En soms ben ik nogal egoïstisch en durf ik nogal sterk opkomen voor mezelf. En als ik echt iets wil dan krijg ik het ook. Papa en ik kennen elkaar nu al 18 jaar, waarvan bijna 17 jaar getrouwd. En hoewel het niet altijd makkelijk geweest is en we samen al heel wat hoge toppen en diepe dalen kenden, al heel wat stormen en hittegolven doormaakten, we al samen ontzettend veel gelachen en ook ontzettend veel gehuild hebben,… Ik zou zo weer voor jouw papa kiezen. Hij is niet perfect. Ik ben niet perfect. En zolang de liefde die we voor elkaar voelen groter is dan de ergernis aan elkaars mindere kantjes zit het goed. Ik wil oud worden met je papa want voor mij is hij de beste!!!

Weet je, schatteke, De laatste tijd leer ik nogal wat nieuwe mensen kennen. We hebben het dan vaak over onze hobby’s, ons werk en ook onze kinderen. Veel van hen vragen dan hoeveel kinderen ik heb. Ik vind dat altijd zo ontzettend moeilijk. Ik heb 4 kinderen. Ik zal altijd 4 kinderen hebben. En elk van mijn kinderen, ook jij, weet dat ik hun mama ben. Maar schatteke, dikwijls zijn die gesprekken echt wel gezellig en geniet ik er ook van. En eerlijk gezegd, heb ik dan ook meestal gezegd dat ik 3 kinderen heb. En vanals ik het uitgesproken heb denk ik aan jou en zeg dan tegen jou: “Rytseke, jij weet wel waarom ik dat zeg.” Ik heb niet altijd zin om een domper op de sfeer te zetten of om medelijden op te wekken of om het hele verhaal te doen. Hoewel ik nog steeds zo ontzettend trots ben op het feit dat jij mijn zoon bent en ik nooit of te nimmer de bedoeling heb je weg te duwen of ‘onzichtbaar’ te maken, … Ik voel me gelukkig nu schat. Ik geniet en ik ben daar blij om. En ik weet dat jij het ook zo wil.

Dus schat, neem je het me niet kwalijk dat ik niet iedereen over je vertel? Als ik de mensen beter leer kennen, komt de tijd wel dat ik het wel doe.

Lieve schat, volgende week zijn we dus op reis en heb ik niet de mogelijkheid iets op dit blogje te zetten. Het zal voor de zondag of maandag er op zijn (31/7 of 1/8). Ga je met ons mee? En als het even kan zouden we wel blij zijn met toch een beetje droog weer, niet te veel wind en hopelijk zien we de zon toch ook af en toe.

Ik hou van je, mijn lieve Rytseke,

Altijd en overal,

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXX……………….

Dag mijn lieve lieve venteke,

Ondertussen zijn we zo stillaan de grote vakantie wat gewoon aan het worden. Je broertjes en zus gaan naar De Warande en papa en ik zijn aan het aftellen tot ook wij even de deur van het werk achter ons dicht mogen trekken. Hoe graag ik mijn werk ook doe, ik tel echt af… Ik heb er echt nood aan om er even uit te zijn. Nog even op de tanden bijten. Ik heb zin om te ontspannen, om plezier te hebben, om eens niet vanalles te moeten, om eens gek te doen, om te genieten,… Ik kijk er heel erg uit om met papa, Jinte en Tieme naar De Haan te gaan. Arjen gaat 2 weken op kamp met het internaat. Toevallig ook in De Haan. Misschien komen we elkaar dan wel tegen. Het is met gemengde gevoelens dat we niet samen gaan. Ik heb het gevoel dat er maar een deel van ons gezin meer overblijft. Er gaan tenslotte maar 2 van de 4 kindjes mee. Maar aan de anderen kant,… Arjen maakt het zichzelf en ons allemaal zo moeilijk op vakantie dat niemand echt ontspannen kan zijn. Het is voor het eerst dat we ons dus opsplitsen. En,… eerlijk gezegd, ik denk echt dat dit de goede keuze is en dat iedereen van deze formule deugd zal hebben. Jinte en Tieme zullen Arjen wel in hun spel missen, maar er zijn nog andere kindjes ook op het domein en papa en ik zullen alles op alles zetten om er voor iedereen een leuke vakantie van te maken.

Terwijl we in De Haan zijn is het net ook springweek op de paraclub. Het schijnt er dan altijd supergezellig te zijn. Aangezien ik nog 5 levels moet afwerken (mijn 3de nog eens herkansen, tot aan level 7) voorzie ik dat dan te doen want we gaan er net zoals velen ook voor 2 dagen ons tentje neerzetten. En als het weer een beetje meevalt hebben we ook eens echt het camping-gevoel! Laat ons hopen dat ik tijdens die dagen de resterende levels zonder herkansingen doorsta. Help je me, schatteke? Je bent dan zo dicht bij me. Zorg dat mama in de lucht niets vergeet en haar hoogte (of snelheid van de vrije val) een beetje beter in de gaten houdt, want dat zijn mijn grootste (en heel belangrijke) werkpuntjes. Door de wind en bewolking heb ik het afgelopen weekend niet kunnen springen. Ik was wel ontgoocheld, maar ik heb wel leren plooien. Ik heb eindelijk het gevoel dat ik iets voor mezelf gevonden heb. Sinds we kinderen hebben, heb ik nooit iets voor mezelf gedaan. Ik was er voor mijn werk, voor papa, voor de kinderen en voor het huishouden. Ik heb nu ontzettend het gevoel dat ik echt leef! Ik voel me weer 20j en geniet met volle teugen!

Lieve schat, het is voor het eerst dat ik moeite moet doen om iets op het blogje te schrijven. Ik sta met je op en ik ga met je slapen. Mijn eerste woorden ’s morgen richt ik tot jou, zo ook mijn laatste ’s avonds. Het zijn altijd woorden enkel tussen jou en mij, zelfs papa hoort ze niet. Schatteke, je weet dus hoe het met me gaat. Eigenlijk echt wel goed! En ik weet dat dat bij jou niet anders is. Ik weet dat je het goed hebt bij opa, pepe, meme, al je sterrenvriendjes,… En ik weet dat je zo dicht bij me bent!

Mijn lieve Rytseke, ik wil niet schrijven om te schrijven. Dit briefje is deze week een beetje kort. Dat wil niet zeggen dat mijn verbondenheid met jou vervaagt, integendeel!

Ik hou van jou, mijn lieve, lieve, lieve Rytseke,

Voor altijd,
Want ik ben en blijf,
Ook voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXXXX…………………

Dag mijn lieve venteke,

De grote vakantie is begonnen!!! Iedereen blij, zeker als het weertje zo blijft! We hebben het schooljaar goed kunnen afsluiten. Het is echter niet gegaan zoals we gehoopt hadden. Jinte haar proefjes waren een heel stuk zwakker uitgevallen als met Pasen. Het was nu echt wel duidelijk dat ze nog met heel wat zaken moeite heeft en dat ze gewoon nog niet rijp genoeg is om het 2^de leerjaar aan te vatten. School heeft tijdens het oudercontact nog eens hun advies gegeven, net zoals enkele weken van tevoren. Toen waren mijn tegenargumenten gebaseerd op haar resultaat van het paasrapport. Toen ik deze proefjes zag kon ik alleen maar akkoord gaan met hun idee. Moest ik zelf leerkracht zijn, zou ik hetzelfde advies geven aan ouders. Ja, in principe kan ze overgaan naar het 2^de leerjaar, maar ze zou het zo lastig hebben. Ze zou echt op de toppen van haar tenen moeten staan wat voor de nodige frustraties zou zorgen. Toen papa en ik beslist hadden dat het inderdaad beter zou zijn haar eerste leerjaar nog eens over te doen was het nog onze taak dit ook met Jinte zelf te bespreken. Veel van de reactie hangt natuurlijk af van hoe je het aanbrengt. Ik had met meester Stijn, de zorgleerkracht, afgesproken dat ze zou mogen kiezen bij welke juf ze zou zitten. Zo heb ik het haar ook verteld. Ze zou de hele speciale helper zijn van de juf naar haar keuze. Ze koos uiteindelijk voor juf Orphée. Niet dat ze niet bij juf Els zou willen zitten, maar ze zegt dat ze juf Orphée het beste kent. Juf Orphée heeft het ook goed aan boord gelegd. Zij zal in haar klas niemand anders hebben die het jaartje overdoet (wel nog 2 andere kindjes in de andere klas). Dus, is Jinte de enige die juf een  beetje  kan helpen met de andere kindjes en de oefeningetjes eens mag voor doen. Zij is dus echt wel de speciale helper.  Jinte heeft er helemaal geen probleem van gemaakt en is er nu eigenlijk wel een beetje trots op dat iedereen naar haar zal opkijken. Het heeft onszelf eigenlijk ook niet echt veel moeite gekost die beslissing te nemen. En we waren allemaal uiteindelijk blij dat de knoop is doorgehakt!  EZn we zijn blij dat zus tijdens deze grote vakantie dus niet extra werkjes zal moeten doen, ze zal moetne lezen, dat we op haar hilen zullen moeten zitten,… Het enige wat je zusje tijdens de grote vakantie zal moeten doen is spelen, spelen, spelen,… Als ze wil lezen of rekenen of schrijven, mag ze dat natuurlijk. Graag zelfs, maar er zal niets dwingends aan te pas komen. En van Tieme hebben we gehoord dat hij flink is in de klas, een deugnietje is, zijn eigen gedachtje heeft (is toch goed, hé), maar dat hij soms nogal traag en dromerig is… Herken je dat, schatteke? Hoe vaak hebben we bij oudercontacten niet over jou gehoord? Lief, behulpzaam,… maar traag en dromerig. En ik hoor het bij Jinte en ik herken het zo bij mezelf! Het is dus iets eigen aan de Sabbekes. Dat hebben ze mee van hun mama. Dus, ja, ik vrees dat ik dat bij elk oudercontact zal horen. En ik weet dat ik me dus ook geen zorgen hoef te maken, want, net als ik, zullen ze er ook wel geraken. En Arjen,… Tja, zeer zwak. Het frustrende eraan is dat we weten, ook hijzelf, dat hij zooooooveel meer kan? Maar dat hij gewoon door gebrek aan motivatie, gebrek aan de mogelijkheid zichzelf eens iets op te leggen ,eens wat moeite te moeten doen,… zo zwak scoort. Hij scoort fantastisch in expressie, en dat is goed, maar daarmee kom je niet ver. Hij is nu 13j. Het wordt tijd dat hij een stapje verder gaat. Gedaan met de lagere school! Hij gaat een opleiding grootkeukenmedewerker volgen in BUSO (Buitengewoon Secundair Onderwijs). Ik hoop dat hij zijn weg vind. Ik leg de lat niet te hoog, dan is de ontgoocheling ook naventant.

Maar ondertussen genieten van vakantie! Ik moet nog ruim 2 weken werken, papa ook. Maar met dit prachtige weer is het vakantiegevoel er al helemaal! En zeker afgelopen weekend. Ik ben weer gaan springen, hé schat! Heb je het gezien? Hoewel ik het super vindt en ik er echt naar uit kijk tot het moment dat ik helemaal alleen spring, heb ik de opleiding toch ferm onderschat. Het is echt niet makkelijk. Ik heb afgelopen weekend 2 keer mijn 2^de level gedaan en 2 keer mijn 3^de. En nog ben ik niet geslaagd voor mijn 3^de level! Ik heb alles perfect gedaan, alleen 4sec te laat getrokken! Ik ben nog niet echt hoogtebewust en dat is iets wat ik me de komende week goed moet inprenten! Ik ben een beetje te traag J (zie je wel!). Nu, het was een fantastisch weekend  maar ik ben wel blij dat ik alles nu een weekje kan laten rusten. Ik heb heel wat blauwe plekken op mijn schouders, mijn rug, mijn armen, mijn borstkas (van mijn parachute)  en mijn benen (van te landen). Ook mijn spieren kunnen echt wel wat rust gebruiken. E n volgende week zaterdag moet ik (van mezelf) level 3 perfect doen, en liefst nog level 4 en 5 ook. Maar we zien wel! Schatteke, ik wil niet meer herkansen. Spring je met me mee en help je me geen foutjes meer te maken? Ik heb je nodig (en niet alleen daarvoor, hé).

Schatteke, ik was vandaag een dagje later dan normaal. Ik was gisteren gewoon doodop! Echt geen energie meer!

Ook nu voel ik dat ik echt moe ben!

Mijn allerliefste Rytseke,

Ik hou van je, zoooooooooooooooooooooooooo ontzettend veel!

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXXXXXXXXX………………….

Dag mijn lieve venteke,

Morgen starten we dus de laatste week van het schooljaar, dan kan de vakantie beginnen. We zijn er klaar voor. Jinte vertrekt volgende week zondag voor het eerste voor 4 dagen op kamp met de scouts. Zij ziet het zitten, ik iets minder… Ik zal haar missen! Zeg, schat, je zus is groot aan het worden,… Ze is eindelijk haar allereerste wiebeltand kwijt! Hij stond al een heel tijdje los maar wilde er maar niet uitvallen. Vrijdagmorgen had ze er pijn in en stond hij echt heel los. Ik mocht er niet aankomen. Ze zei dat Raven de specialist is van de wiebeltanden. En Raven had gezegd dat ze aan haar wiebeltand moest draaien, dus dat deed ze ook en plots,… was hij er uit. Ze was zo enthousiast dat ze hem verloor op de grond. Ja, en zij, Tieme en ik maar zoeken achter die tand. Tieme heeft hem uiteindelijk wel terug gevonden. Hij zit nu mooi in haar tandenpotje. En Bolleke, hoe stom het ook mag klinken,… Het deed me wel iets,… Jinte die dus groot wordt en weer geconfronteerd worden met het feit dat je zus en je broers wel ouder worden en jij altijd bijna 6 zal geweest zijn en nog geen tandje gewisseld had. Nog anderhalf jaar en dan zit ook Tieme waar jij hier geeïndigd bent. Zo ver zijn we nog niet, maar dat is iets waar ik toch vaak aan denk. Ik ben erg blij dat mijn kinderen ouder worden en elke fase heeft zijn schoonheid. Nog even en dan ben jij de jongste,…

Schatteke, weet je, een paar dagen geleden heb ik weer heel erg aan je moeten denken. Ik voelde met over iets niet zo goed en wist niet goed wat jij ervan zou denken. Ik zat er de hele tijd aan te denken. En toen ik ’s avonds Tieme in bed stak gaf hij me zo’n ontzettend warme en lieve, intense knuffel en hij zei, zo ontzettend lief naar me kijkend: “Mama, ik hou van jou!!!”. ’t Was precies jou dat ik hoorde. Ik smolt weg door zijn woordjes en voelde me op slag een heel stuk beter! Weet je nog, Rytseke, dat jij ook nog zo’n periode hebt gehad. Ik was je god, je allerliefste en net zoals Tieme nu, ging jij ook met me trouwen. Tieme zegt wel dat papa dan op ons feest mag komen eten J.

En ook vandaag was je niet ver weg. Papa moest met zn band optreden in Hulste. Hij speelde de pannen van het dak (bij wijze van spreken want het was in een tent). Op hun playlist staat ook jouw nr. van The Proclaimers ‘500 Miles’.. Weet je nog schatteke, telkens we dat nummer oplegden ging jij helemaal uit je dak. Je kwam de woonkamer ingelopen en danste uitbundig.

Mijn lieve Rytseke, toen ik vanavond Jinte in bed stopte begon ze plots zachtjes te huilen. Toen ik haar vroeg wat er scheelde zei ze: ‘Ik mis Rytse.’ Het werd even stil. Ik wist eerst niet goed wat ik moest zeggen. Toen zei ik haar: ‘ Weet je wat mama doet als ze Rytseke mist? Dan kijk ik diep in mijn hartje of neem ik een foto van Rytse en denk ik aan de leuke dingen die we samen deden.’ En wat ze toen zei is waar: ‘Maar mama, ik was toen nog zo klein en het is allemaal al zo lang geleden. Ik weet geen leuke dingen die ik met Rytse gedaan heb.’ Het is waar. Jinte was 3,5j toen ze afscheid van je nam. Jullie hebben veel leuke dingen samen gedaan, maar vooral wij hebben daar herinneringen aan. Ik gaf haar een foto van jou en zo is ze in slaap gevallen. Ik zal haar morgen eens het filmpje laten zien van het modderfestijn aan de berg in de tuin. Hopelijk montert het haar een beetje op.

En schatteke, om nog eens terug te komen op mijn sprong van 2 weken geleden,… Je weet hoe super ik het vond. De cursus, de spanning in het stijgende vliegtuigje, de duik naar 4 km lager, de vrije val, het hangen aan de parachute en te kunnen genieten van de vrijheid en de stilte,… Ik ben dus vorige week het filmpje gaan halen. En daarop kon papa mijn gelukzalige glimlach nog beter zien. En om een lang verhaal kort te maken… Ik heb van papa de toestemming gekregen om me te gaan inschrijven voor de hele cursus. En dat heb ik gisteren gedaan. Ik hoop volgend weekend weer de lucht in te kunnen gaan, dat de weergoden het toelaten en dat mijn instructeur dan ook vrij is. Vrijdag mag ik hem opbellen. Ik ben papa daar ontzettend dankbaar voor! Je hebt een SUPERPAPA!!! Komen we elkaar dan ook weer tegen, schat?

Lieve schat, en opnieuw lukt het me niet foto's bij te posten. Ik bekijk deze week eens hoe dat zou komen.

Ik hou van je, mijn allerliefste schattebol,

Altijd en overal.

Want ik ben en blijf,

Voor altijd,

Jouw mama XXXXXX…………….

Dag mijn lieve venteke,

Weer heb ik het gevoel dat de weken zo kort op elkaar volgen. Afgelopen week is echt voorbij gevlogen. Ik was nog een beetje in een roes van mijn sprong. Vanmorgen ben ik de dvd mogen gaan ophalen. Mijn instructeurs waren er jammer genoeg niet, maar samen met de cameraman Gino en nog wat mensen van de club hebben we hem samen bekeken. Ik moet er nog steeds van bekomen. Het was super!!! Weet je, er waren altijd wel omstandigheden waardoor ik telkens uitstelde wat ik eigenlijk zo graag eens zou doen (en daar was parachutespringen één van). Ofwel studeerde ik nog, ofwel had ik geen tijd omdat ik op dat moment andere prioriteiten stelde, ofwel had ik het te druk met papa, ofwel waren we aan het sparen voor ons huis, ofwel kwamen de kinderen er, ofwel weer sparen voor ons nieuwe huis, en nu ook weer sparen voor Jinte’s feest geweest, de zonnepanelen die er straks komen, de schilderwerken die in het najaar eindelijk eens zullen gebeuren,… Het was altijd wel iets. En soms voelde ik met daar echt niet goed bij. Niet dat ik een beetje jaloers was op papa (of misschien toch wel een beetje J),  die zijn voetbal en zijn muziek had en nog steeds heeft. Maar soms voelde ik me een beetje gevangen in de rol van uit-werkende mama. Afgelopen week zei iemand me:  “Het leven is te kort om alles altijd maar uit te stellen.” En gelijk had hij. Maar zo simpel is het niet. Ik heb een gezin. Ik heb papa, Arjen, jou, Jinte en Tieme. En zij zijn nog steeds mijn topprioriteit. Maar dat neemt niet weg dat ik me toch meer en meer bewust ben van het feit dat een mens toch ook eens aan zichzelf moet kunnen denken. Eens alles en iedereen rond zich los laten en eens lekker egoïstisch zijn. Moet kunnen. Ik zou liever maar 50j worden maar echt het gevoel hebben dat ik écht heb geleefd, dan dat ik er 90 zou worden en altijd een braaf, saai leventje zou hebben geleid. Dus, zoals papa me heeft beloofd… Eerst de geplande uitgaven en dan mag ik de volledige cursus volgen. Dat zal waarschijnlijk iets zijn voor volgend voorjaar. Nu kan ik ontgoocheld zijn dat ik het nog niet nu kan doen. Of ik kan blij zijn met wat ik al kon en halsrijkend uitkijken naar volgende lente. Ik kies voor het laatste! Ik herinner me schat,… Jij hebt de woorden: “Het leven is te kort om altijd maar alles uit te stellen.” nooit uitgesproken, maar je hebt er wel naar geleefd. Je leventje hier bij ons was zo kort, net geen 6 jaar! Maar in die korte tijd heb jij wel tevolle geleefd, tenvolle genoten! Hoewel er ook wel eens tranen, boosheid en frustraties waren,… Je was (en bent waarschijnlijk wel nog steeds) een gelukkig kind!

Rytseke, het schooljaar loopt stillaan op zijn einde. Hoewel er dus nog een grote vakantie tussen zit moeten we toch ook al wel weten wat het volgend schooljaar voor je broers en zusje zal brengen. Voor  Arjen is het de grootste verandering. Het is helemaal niet evident een keuze te maken. Als we hem vragen welke job hij later het liefst zou hebben, is zijn antwoord: “Het mag niet lastig zijn, niet moeilijk, niet vuil, geen stress en graag veel geld verdienen.” Ik denk dat iedereen wel van zo’n job droomt, maar helaas bestaat die niet. Door zijn (vooral sociale) beperktheden is het dus geen senicure. Na heel wat zoekwerk en verzamelen van info hebben we, samen met hem,  besloten dat hij start met de opleiding grootkeukenmedewerker in Sterrebos in Rumbeke. Hij zat er nu al op internaat en volgend jaar loopt hij er dus ook school. Op die manier zijn er niet opnieuw grote veranderingen, wat voor Arjen toch steeds iets is wat we zoveel mogelijk moeten zien te vermijden. Hij heeft zo’n nood aan vaste structuur en zo kunnen we die dus zoveel mogelijk behouden. Omdat vakantie een minder gestructureerde tijd is, en dus ook weer erg moeilijk zal zijn voor Arjen, met alle gevolgen van dien, zal hij de laatste 2 weken van juli meegaan met zijn vrienden van op internaat op vakantie aan zee. Zo is elke partij een beetje ontlast en kan elke partij weer even vrij ademhalen. Je zusje gaat naar het 2^de leerjaar bij juf Isabelle. De beslissing is niet zonder slag of stoot (figuurlijk wel te verstaan) genomen. Het was al van in de 3^de kleuterklas dat men zich vragen stelde omtrent haar schoolrijpheid. En eerlijk gezegd,… Ik vind die vraag niet echt onterecht. Jinte is idd dikwijls nogal high in de sky, snel verstrooid, weinig prikkels nodig om afgeleid te zijn, vergeet makkelijk,… Weet je,… Als ik de zorgleerkracht en haar Jinte’s juf hoor, dan hoor ik wat oma en opa over mij hoorden. Ik herken zoveel van mezelf in Jinte. En eigenlijk is dat wel goed omdat ik weet dat ze er veel zal voor moeten doen, maar ze zal er ook wel geraken. Ik ben er ook geraakt (het was wel geen mooi, effen, geasfalteerde weg, eerder een erg hobbelige aardeweg J) Ik ben 40j en nog snel verstrooid, ik vergeet nog snel, moet alles opschrijven. Jinte haar punten waren niet slecht (met Pasen 83,4%) en daarom vinden papa en ik dat ze teveel mee heeft om een jaar opnieuw te gaan doen, maar misschien inderdaad te weinig om vlot in het 2^de leerjaar te starten. Hoewel het advies van school zittenblijven was, hebben papa en ik gevraagd om haar toch een kans in het 2^de te geven. Als we zien dat het 2^de idd te moeilijk is en dat ze er ongelukkig en gefrustreerd bij loopt, kunnen we nog altijd het 2^de eens opnieuw doen. Ondertussen zullen we in de vakantie wel onderhouden wat ze vast heeft en proberen bij te schaven wat ze nog niet helemaal onder de knie heeft. Maar, ook niet vergeten dat Jinte nog een kind is van 6jaar en dat het grote vakantie is! En Tieme, die gaat vlotjes over naar de 2^de kleuterklas bij juf Virginie. Jij en Jinte zaten in de 2^de kleuterklas bij juf Evelyne wat een superjuf is, dus hebben we nog geen ervaring met juf Virginie. We kennen elkaar wel al een heel tijdje, het is een superlieve en ik heb er het volste vertrouwen in dat Tieme zich ook bij haar goed zal voelen!

En jij, schatteke,… Kan meester Lieven je nog wat bijleren? Of leren jullie elkaar dingen bij? Als ik je vriendjes zie en hoor die nu bijna hun derde leerjaar afsluiten, vraag ik me dikwijls af hoe jij het zou gedaan hebben. Je ging vlotjes door je kleuterklassen, maar de rest kan ik alleen maar gissen. Ik zal het nooit weten en eigenlijk doet het er ook niet toe. Net zoals je broers en zusje hou ik nog steeds onvoorwaardelijk veel van jullie. Wat jullie beperkingen en capaciteiten ook zijn.

Rytseke, het lukt me vandaag niet om foto’s bij je blogje te posten. Skynetblogs doet een beetje vervelend. Ik denk dat het voor deze ene keer niet zo erg is en ik hoop dat mensen niet steeds foto’s nodig hebben om aan je te denken.

Mijn allerliefste bolle, ik hou van je,

Over alle grenzen heen,

Want ik ben en blijf,…

Voor altijd,…

Jouw mama XXXXXXXXXXX...........